A vida vai a ratos;
pode-se cantar chorando,
chorar escutando um cantar,
pode-se amar amando,
amar, cantar e chorar.
Pode-se chorar sorrindo
e sorrir ao amar e ao sonhar,
pode-se cantar sonhando
e sorrir por um sonho ao acordar.

 © Poesía creada por Xurxo M. Gago Chao


 
Transitar as rúas
do surrealismo
sen perder de vista
a crueldade real,
cubrindo con cores vivas
o negro pesimismo,
superando libremente
a realidade que vai.

  

 © Poesía creada por Xurxo M. Gago Chao

                    
 Imaxe - lenzo de  Joan Alfaro





A lúa pousa
doce e quediñamente
para soñar.



© Haiku creado por Xurxo M. Gago Chao


Quero falar galego
a lingua que florece
inda a ser inverno
lingua de Rosalía,
Curros e Cunqueiro,
a nosa lingua nai.
Quero falar galego
cantando baixo as augas,
vogando cos ventos,
procurando esperanzas
entre os soños vellos
da nosa lingua nai.
Quero falar galego
navegando entre as ondas
de infinitos versos,
afoutando tenruras,
aviventando o acervo
á nosa lingua nai.
O`Xurxo  #QueroGalego

 © Poesía creada por Xurxo M. Gago Chao



Cada coração tem a sua cantiga
e cada espírito tem o seu dom
e cada alma tem a sua magia
e cada carácter o seu tesão.
Cada vida é extraordinária
e cada mente é uma nação.
                      


© Poesía creada por Xurxo M. Gago Chao

 

Unha terra que perde identidade
é coma un carro sen os estadullos
que carrexando perde calidade
ou coma uns empapados garabullos
que nunca prenden por mor da humidade.
Sen o acervo, pusilanimidade;
terra medrosa emporcada de entullo
coma poza en eterna sequidade.
                    

 © Poesía creada por Xurxo M. Gago Chao

 


Un espello, unha imaxe,
mirarse sen ningún traxe
do dereito e do revés.
Un corpo é o que é,
auga e sangue,
pelos, ósos, carne e pel.
O intelecto non se ve.
             



 © Poesía creada por Xurxo M. Gago Chao


 

Dezanove espíritos e unha estrela, 
un berro heroico a prol da liberdade, 
no rescate da memoria e da pedra 
dezanove gorxas contra a escuridade; 
poder falmaguento e botín de guerra, 
execucións e cartos con sangue, 
patrimonio usurpado co xugo e a frecha. 
 O`Xurxo






 © Poesía creada por Xurxo M. Gago Chao

 
Xa chega o outono das follas caídas,
das árbores orfas con ramas espidas,
das colleitas novas e graduais vendimas,
dos pigmentos ocres, escuros e lilas;
rutineiro esmorecer das clorofilas,
paulatino emigrar das andoriñas,
obrigadas segas e ourizos con espiñas.
                          

 © Poesía creada por Xurxo M. Gago Chao



Búscame preto do mar,
onde as ondas de escuma esbrancuxada
e xunto a rochas has de atopar
sentires da miña alma.

Búscame no recender dos bosques,
alí onde os ríos de fortes augas
onde quizais ao respirar atopes
unha parte da miña alma.

Búscame nas nosas costas,
e búscame nas nosas praias,
onde da fina area rexorde
algunha vivencia da miña alma.

Búscame onde o amor reloce,
entre a tenrura e a boa palabra,
entre o mimo e o bico doce
está outra parte da miña alma.

Búscame na comprensión,
e entre o erro da raza humana,
de erros teño colección
nas entrañas da miña alma.

Búscame no silencio,
no espazo onde non hai nada
e éncheo de son poético
coa palabra da túa alma.

Cando queiras podes atoparme
nalgunha vivida lembranza,
no ambiente, no mesmo aire,
haberá pegadas da miña alma.

As almas deixan pegadas
polos lugares por onde aman,
deixan regos de amor as almas,
regos de agarimo, morriña e esperanza.

Xurxo M. Gago Chao
Mugardos, A Coruña.
(Poema incluído na obra colectiva Alén do Silencio)

 

O Arrecendo das flores
© Relato creado por Xurxo M. Gago Chao
 
Espertou cun sentir preguiceiro que lle impediu brincar da cama no mesmo momento de parar a alarma do seu celular. Loitou, por uns intres, contra un sentimento baleigán que lle impedía se levantar. Porén, venceu a preguiza e comezou a afrontar os quefaceres do día. Mentres degustaba o seu rutineiro café con galletas mantivo algunhas conversas coa súa muller e cos seus fillos, para logo, se despedir deles cos bicos e as apertas de sempre. Coma un bo profesional, comprobou que tiña todos os aparellos necesarios para ao seu traballo e saíu da súa casa como calquera outro día. 

Ao chegar, saudou aos seus compañeiros de xeira e vestiu o traxe de rigor, sorrindo ante as comúns charabiscas. O experimentado home tomou o estreito camiño e baixou paseniño polo cantil. 

Xa no mar, mentres procuraba con dignidade e afouteza o sustento para a súa familia, unha grosa onda inesperada provocou que perdese o equilibrio e a súa cabeza bateu contra unha rocha. O seu corpo ficou inerte até ser rescatado das augas. Ao pouco, a súa alma partiu cara ao alén dos homes bos e xenerosos, sen despedidas. E o mar comezou a recender a rosas.
© Relato creado por Xurxo M. Gago Chao


























Chanteiro, concello de Ares, [A Coruña]

 Fotos realizadas por Xurxo M. Gago Chao
Nikon D3100
inicio seguinte
logoweb