Um dia,
de repente,
tudo muda
e é diferente,
nada já é igual;
são os giros da vida,
que surpreende
com a sua corrente,
com seu bem
e com seu mal.

 © Poesía creada por Xurxo M. Gago Chao




Días de outono
nos camiños vellos,
alfombras de follas,
asubíos do vento,
pingas de chuvia,
ceo gris e negro.
Lecturas caseiras,
estufas de ferro,
son días de ánimas,
noites de misterio.
Esperanzas novas,
tempada de retos,
degoxadas rebuscas
e fecundos desvelos.










© Poesía creada por Xurxo M. Gago Chao



Ás veces;
de súpeto,
gústame asubiar,
gústame rir e cantar,
gústame soñar,
así, ao bruto.
Ás veces;
así, ao bruto,
gústame lembrar,
gústame evocar
e regresar,
gústame aproveitar
cada eterno minuto.
Asi, de súpeto,
ao bruto!

 © Poesía creada por Xurxo M. Gago Chao




Tu, não queres poesia
mas a poesia é o tudo
e por ela caminhas,
e também a respiras,
pois és parte dela
com a rima ou sem a rima.

  




 

© Poesía creada por Xurxo M. Gago Chao





Hai que soltar lastre
para se manter en ristre,
para se alixeirar,
para que non vaia ao traste
o plan que existe
para poder voar,
e todo por sobrecargar.







© Poesía creada por Xurxo M. Gago Chao



Hai razóns pailanas
enchidas de xenreira
querendo vender fumes
con garfos de ferro.
Carautas prepotentes
que feren, ás bravas,
esparexendo odio,
infundindo medos;
mentes inmorais
coas linguas podres
e cos cerebros infectos.




 © Poesía creada por Xurxo M. Gago Chao




Este dirache que non vales,
aquel que todo o fas mal,
estoutro que non sabes,
aqueloutro que vas a errar.
Ese dirache que non podes,
esoutro que non vas chegar,
sempre haberá quen free
ou quen intente frear,
mais tan só ti tes o leme
e a liberdade para avanzar.

 
 
 
 
© Poesía creada por Xurxo M. Gago Chao


Pódese dicir todo
sen unha soa palabra
tan só cun leve xesto
e sen verbas pronunciadas,
falando só cos ollos
e cos xogos das miradas,
co dicir dun silencio
ou dunha aperta dada,
cun afecto morno
ou cunha man entrenzada,
dicíndoo todo
mais sen dicir case nada.

 © Poesía creada por Xurxo M. Gago Chao




Vaise o pensamento
a un mundo paralelo,
nin entre o chan
nin entre o ceo,
fica nun limbo etéreo
como bobo, parvo,
preguiceiro e lelo
e cando volve
xa non é o mesmo.



 © Poesía creada por Xurxo M. Gago Chao


Unha doenza, unhas bágoas,
un inferno no interior,
escuridade asolarante
nas noites de insomnio,
medias lúas negras
nas olleiras,
sorrisos forzados
e indiferenzas que doen,
unha loita contra o tempo
cun ánimo de cristal.
Os bicos e as apertas
menciñas para curar!

 © Poesía creada por Xurxo M. Gago Chao

Galegofalantes da matria
sufrindo supremacismos
dos galegocalantes de España,
rancorosos e insubmisos
da real fala galaica
que latexa ante os cinismos
e sorrí sendo acosada;
que segue o seu camiño
a pesar das moitas trabas
dos boubexos sombríos,
hexemónicas mentes planas.

© Poesía creada por Xurxo M. Gago Chao
inicio seguinte
logoweb