Os sons dunha fervenza,
os xiros dunha buxaina,
o son da natureza
ou o son dunha gaita.

O mar e a súa pureza,
a luz doce dunha luada,
o bosque e a súa riqueza
ou a noite estrelada.

O río coa súa nobreza,
o amor dunha bágoa,
o espesor da maleza
ou a dureza dunha táboa.

O brillo dunha limpeza,
a palabra romántica,
a flor e súa beleza,
a rima consonántica.
A vida coa simpleza,
a simpleza nostálxica,
a vida sendo proeza,
a vida sempre máxica.

 © Poesía creada por Xurxo M. Gago Chao


O mellor agasallo non o venden nas tendas;
 nin está nos escaparates,
 non é algo comercial que se ofreza,
 é moito máis, algo que non se merca,
 que está no máis fondo da alma,


© Poesía creada por Xurxo M. Gago Chao


Dúas almas 
fuxiron nas tebras da noite
do estoupido xerado
polo vapor incandescente
dun buque desleixado, enferruxado,
de feble saúde, queixoso e vello,
sen a atención sanitaria precisa
e con escasos apoios paliativos;
dúas almas xoves,
xa sen vida corpórea,
fuxiron vítimas do ferro desgastado
e das gretas,
suntuosamente incompresíbeis
dun sistema tubular deteriorado
sentenciado coma culpable imaxinario.

Hai quen non escoita as mensaxes queixosas de alerta!

Nas tebras dunha noite de decembro
tremeron as augas da ría ferrolá,
tremeron as vidas,
tremeu o vento
e fuxiu coa chuvia
unha parte da dignidade humana.
O forte estrondo do buque
anunciou a chegada da propia morte,
e a luz partiu cara ao ceo
e a cheminea vomitou vapor e dor.

Hai quen non escoita as mensaxes queixosas de alerta!

A vida amosa con feitos fidedignos,
e con aquelas sentencias inxustas,
que a impunidade ás veces gaña,
ficando a verdade deturpada,
ficando a sensación de xustiza imperfecta
e o terríbel convencemento
de que sermos febles vermes
expostos e medorentos
para sermos esmagados
polas solas dos grosos zapatos
dos necios poderes fácticos
que azoutan as nosas vidas.

Hai que estar alerta tras as queixosas mensaxes da vida!



 © Poesía creada por Xurxo M. Gago Chao




Podes levantarte, ¡adiante!
O caso é querer
Sabendo que che pertence
Innata forza do querer
Ti gobernas o teu impulso
Incitándoo sempre a crecer
Vivificando a túa afouteza
Iniciando o camiño de poder
Deixando as tristes pegadas
Avanzando na reconquista da túa fe
Dulcificándote
Entendendo que ti es quen es


 © Poesía creada por Xurxo M. Gago Chao
 


O patrón espertou antes de que o canón dos militares anunciase a hora do orto. No albor dunha mañá neboenta, Jorge Chao, dispúxose a preparar os aparellos necesarios para saír a probar o motor da nova embarcación que construíra, O Brisa.

Vivía nunha fermosa, pero vella, casa de pedra, a menos de dez metros das augas da ría do Baño, tamén chamado Esteiro. A pequena praia d'A Redonda de abaixo, no concello de Mugardos, era o lugar de onde partían todas as embarcacións construídas polo patrón, todo un bo carpinteiro de ribeira. Jorge Chao era mecánico naval retirado da antiga empresa nacional Bazán. Tiña moita experiencia e sapiencia profesional, moitos dos pescadores do lugar acudían xunto a el cando precisaban algún tipo de arranxo nas súas embarcacións. Era un home bo e xeneroso, de moi estupendo trato, moi correcto e educado. Todo un exemplo de persoa.

Dende a ventá da súa casa podía ver e presenciar perfectamente a entrada e saída de barcos na ría de Ferrol. Tiña boa conta deles, tanto dos barcos militares como dos barcos que transportaban carbón, madeira ou outro tipo de mercadorías dirixidas ao peirao ferrolá. Tiña a experiencia necesaria para navegar toda a ría. Era coñecedor de todos os recunchos e abrigos que ofrece o Golfo  Ártabro, o Sinus Artabrorum.

Naqueles temperás albores do día saíu a navegar. Saíu debagariño, escoitando o son do motor, tentando descubrir nel calquera tipo de anomalía mecánica. A experiencia dá para moito. O día antollábase bretemoso; unha espesa néboa asolagaba toda a paisaxe ferrolá, cubríndoa enteira, coma se fose unha inmensa nube de azucre. Pero, ao patrón, nada diso lle ía impedir cumprir coa tarefa que se propuxera aquela mañá, a posta a punto do Brisa.

O silencio da ría era profanado por pequenas embarcacións coma a do patrón, algunhas delas saían á faena, outras realizaban o tránsito cara ao interior do peirao ferrolán e outras facían o tránsito cara ás diferentes localidades da contorna. O son do gruar das gaivotas era a música que os acompañaba. O patrón ficaba contento, pois xa chegara á conclusión de que o motor estaba en perfectas condicións de funcionamento, todo lle ía moi ben. Deleitouse na navegación coa prudencia que lle caracterizaba e dirixiuse cara á saída da ría para probar a embarcación na ría de Ares.

Virou o leme e dispúxose a pasar entre o castelo da Palma e a Fortaleza de San Filipe, saíndo da enseada do Baño. Pero xusto, nese momento, unha inmensa sombra cubriu toda a contorna. O vello patrón, sorprendido, logrou escoitar o forte e grave estrondo que proviña dun xigantesco buque que entraba na ría ferrolá. A modo que reaccionou, puido virar o leme a tempo para non chocar contra a grande mole do buque, un grandioso barco militar que lentamente foi ocupando a estreita pasaxe entre os castelos.


Jorge Chao, non puido facer outra cousa que realizar unha acción paralizante do motor e virar cara as rochas, para evitar arremeter contra O Dédalo, o antigo portaavións da Armada Española. Esperou un bo anaco de tempo co medo no corpo, esperando a que pasase aquela impresionante mole de ferro flotante.

Tivo que soportar as axitadas augas, pois as ondas xeradas polo portaavións estiveron a piques de facelo envorcar. Mais ao final, todo foi ben. Puido observar con tranquilidade a grandiosidade daquela xigantesca embarcación. Porén, co medo metido no corpo, xirou o temón e transitou lentamente cara a enseada d’A Redonda, para dar por finalizada a aventura daquela mañá e recapitular sobre o sucedido.

Por mor de estar atento ao son do motor do Brisa, acompañado pola visión bretemosa daquela mañá, incorreu nun despiste que case o fai colidir contra o mesmo buque insignia da Armada Española. Dende aquela; tomou boa conta, e se antes xa era precavido, redobrou a súa prudencia á hora de saír ao mar nos días bretemosos.

Enseada do Baño, A Redonda [Mugardos, A Coruña]

Unha curiosa experiencia que tempo máis tarde puido contarlle aos seus netos agasallándoos cunha evocadora reminiscencia do seu pasado.

O Brisa navegou moitos anos as augas da ría ferrolá, e o patrón, o carpinteiro de ribeira Jorge Chao, continuou a traballar e a construír novas embarcacións, cada unha delas coa súa propia historia.

As augas salgadas da nosa ría están impregnadas de multitude de vivencias que foron, e serán, espalladas polas vellas memorias.

© Relato creado por Xurxo M. Gago Chao



















Paseo do Peirao [Concello de Mugardos, A Coruña]
Fotografías realizadas por © Xurxo M. Gago Chao
Nikon D3100


Hai cerebros humanos pervertidos
neuronas trastornadas sen razón
escuros espíritos corrompidos,
almas podres, inútil corazón.

Necio exército, incautos foraxidos
son o estandarte da mala intención
asasinos dos nosos bosques vivos,
árbores, bechos e vexetación.

Van queimando a terra os envilecidos
os monicreques da especulación,
humanos de karmas ensombrecidos
membros do club da premeditación.

Perderán fácticos homes manidos,
parvas mentes, cerebros de cartón,
imbéciles mercenarios bandidos,
os xornaleiros de desolación.

Gañará a vida, brotes rexurdidos
reverdecerá ante negro carbón
disiparanse os fumes combatidos
haberá esencia tras a destrución.

© Poesía creada por Xurxo M. Gago Chao 

Fotografía de: Daniel Espinosa
inicio seguinte
Hai motivos … Unha boa razón fonda e sentida, algo que che pete, ¿que máis dá?, algo que che anime o día, un desexo, un paseo ou un cantar. Unha boa razón fonda e sentida, algo que che pete, ¿que máis dá?, algo que che dea alegría, unha boa melodía, un verso ou un xantar. Unha boa razón fonda e sentida, algo que che pete, ¿que máis dá?, algo que che dea enerxía, lembrar, reflexionar ou meditar, algo que te axudaría inda con chagas a camiñar, algo da túa porfía, dicirlle a vida: - Éche o que hai! Poema de Xurxo M. Gago Chao
tintero

© XURXO M. GAGO CHAO

O Nemetum do Galaicum



logoweb