As Redes Sociais

 

Os mares dixitais das redes sociais conteñen millóns de cardumes de vidas humanas expostas ao mundo e mesturadas con outras tantas vidas falsas e inventadas. Como é o teu eu dixital? Que lle contas de ti á rede? Como é o teu perfil? Cantos perfís tes? Se non tes Facebook, non existes? Tes Twitter? Son necesarias en realidade?

Respondendo á derradeira pregunta, segundo a miña opinión e experiencia, penso que non han de ser necesarias se non complementarias. O uso continuado de moitas horas nos perfís destas redes sociais, por parte dos seus usuarios, os leva a necesitalas psicoloxicamente. Os ánimos destas persoas pasan a depender da súa experiencia nas redes sociais, se son boas estarán ledas, se son malas ou tristes estarán negativas ou melancólicas. É necesario desprenderse da dependencia destes foros sociais. Necesario é chegar a usalos de modo complementario para os momentos de lecer, ou para contacto entre persoas, ou para ler novas, debater, expoñer obras propias de maneira altruísta, etcétera.

Cada quen fará o que queira estando completamente no seu dereito. Ao meu entender; as redes socias, soen inducir a interpretar mal moitos comentarios dos usuarios, moitas fotos, moitos Gústame. Nalgúns casos, pódese chegar a pensar dunha persoa algo que non é. Nalgúns casos dáselle moita importancia ao banal e noutros ningún interese ao realmente importante. A xente vai ao seu. Inda de ter a posibilidade de estar máis preto, as persoas están moi lonxe unhas doutras. Polo feito de crer que este tipo de redes socias son a mellor maneira de estar informados uns dos outros. Cando, ao mellor, a máis produtiva maneira de informarse, de saber da persoa que interesa, é acercarse a ela. É darlle unha débil palmada nas costas. Un: - Moi boas. Como estamos? Cal é o teu estado?

Nas redes sociais é recomendable expoñer o xusto, o necesario. Hai que elixir con coherencia  o que gusta e o que non, os chíos, os rechíos e os rechouchíos, pois hai moitas incongruencias. Hai que tomalas coma o que son, un complemento máis, pois non son a biblia da vida. A vida desenvólvese más aproveitable no mundo real, cos pes na terra, co corpo no mar, con apertas verdadeiras e debates de igual a igual. Respirando o mesmo aire. Saudando con reais bicos e estreitar de mans. 

O anonimato nas redes sociais é sinónimo de falsidade, de xente curiosa e desprezativa coa vida e cos seres humanos que non seguen o camiño das súas ideoloxías. Os anónimos fan os seus comentarios agochados trala infamia por non ser quen de expoñer o seu nome real. Humanos que non debaten cara a cara por que son ficción. Esta ficción mestúrana con pingas de realidade para captar adeptos e para manipular aos seus fieis achegados que rechían (chíos) ou comparten comentarios á súa vez con outros seguidores, servindo para a perfecta difusión das mensaxes dos anónimos. Certo é que xa está todo moi controlado polas forzas de seguridade do estado español, polas brigadas de delitos informáticos da policía nacional e garda civil, polo software e hardware do que dispón o CNI, coma SITEL, un sistema de escoitas telefónicas do Ministerio de Interior de España, etcétera. Para eles, todo é máis sinxelo. Sábeno todo de todos. Inda que lles custe nun principio, ao final, sempre dan co anónimo. Pero para nós; ao nivel usuario, ao nivel do cidadán da pé, échenos case imposible chegar a saber quen é tal. Por iso o mellor é pasar deles e non seguilos. Hai que escoller ben a quen se segue nestas redes para non caer baixo a influencia da sen razón.

Os mares dixitais das redes sociais conteñen millóns de cardumes de vidas humanas; peixes humanos da velocidade por cable, da conexión por datos móbiles e sistemas Wifi. Toda unha fauna e unha flora de informacións coas que hai que ter coidado, unhas son verdadeiras e outras non. Hai furnas e rochas neses mares dixitais, que agochan valorosos segredos, que levan a tesouros para o aprendizaxe e o saber. Hai enormes cantís baixos os mares dixitais que levan a enormes ladeiras onde ten lugar o achegamento entre os peixes persoa. Pero tamén hai infernos de lava percorrendo estes mares que levan aos peixes humanos a queimarse ou a quedar atrapados nas trampas impostas polos demos das profundidades abisais. Hai que saber coller o leme para manter boa dirección. Hai que saber navegar polas correntes das redes sociais para non caer polas enormes fervenzas que van cara a aos abismos dos amolados. Hai que saber vivir mergullados baixo o influxo dixital sen perder o norte da vida real.

Escrito by Xurxo Gago Chao
anterior inicio seguinte
logoweb