Camiño Inglés a Santiago de Compostela [Miño - Bruma] [Segunda Etapa]


 
Segunda Etapa - Miño - Bruma

Espertoume a alarma do espertador dun dos meus compañeiros de cuarto do albergue de Miño ás seis e vinte da mañá. Non podía moverme, doíame cada músculo do corpo. Tiña soño, cansazo acumulado, pero tras un repentino impulso decidín levantarme dun salto para darme unha ducha fría. Fíxeno. Non tardei en estar listo e sentarme á mesa para degustar un par de zumes e un pasteliño dos que ofrecían aquelas máquinas expendedoras do albergue. Abastecinme de auga, saudei ao resto de peregrinos, e emprendín a miña segunda etapa do camiño inglés.

Eran as sete da mañá dun sábado de outubro, aínda era noite, e a sensación ao comezar a andar e atopar a primeira vieira foi de ánimo absoluto. Propúxenme atopar un bar e tomar un café, pero todos estaban pechados e continuei a marcha.

Tras abandonar A Ponte do Porco a subida de Miño era un pequeno adianto do sufrida que ía ser para min esta etapa, as pequenas chagas do día anterior, ben tratadas durante a noite, ían empeorar seguro. As pernas avanzaban pesadas e xa non andaba tan fluído coma o día anterior. Sen o café da mañá, máis o soño e o frío, provocaron que sentase nunha marquesiña antes de chegar a Betanzos para descansar un pouco. Naquel lugar, preto da estrada nacional en dirección á cidade dos cabaleiros, “repense” moitísimo a idea de continuar ou abandonar. Pasaron varios autobuses de liña dirección a Ferrol, ata me convidaron a entrar abrindo as súas portas, pero a miña forza de vontade e a miña fe por chegar a Santiago andando puideron con iso e con máis.

Tiven que esperar un par de horas, pois ata xusto na entrada de Betanzos non atopei a primeira cafetería aberta. Alí tomei un café dobre cun croissant e un zume de laranxa, todo un peregrino do século vinte, unha parada en “boxes” para emprender a marcha con máis enerxía. No mesmo bar onde almorcei, tras solicitarllo, puxéronme o primeiro cuño do día para a credencial, tan só quedábame un para me asegurar pasar a noite no albergue de Bruma.





En pleno centro de Betanzos había unha feira; as vieiras por alí indicábanme paso e, eu por alí pasaba, observando, sendo turista máis na miña terra. Fascinoume, apreciaba mellor as cousas, estaba desprendido do stress cotián do mundo, coma se estivese dentro dun soño observaba as escenas cotiás das xentes pasando entre elas coma se fose invisible. Os persoas de Betanzos xa estaban afeitas a ver pasar polas súas rúas peregrinos de camiño á cidade compostelá.


Pasei Betanzos, un peregrino metálico vestido ao modo tradicional sinalábame o camiño, como dicíndome. - Por alí amigo, feliz camiño. E eu continuei por alí, saudándoo, dándolle as grazas pola súa amabilidade. O certo é que moitas das persoas que identifican a un peregrino saúdano e deséxanlle bo camiño, pois saben do sufrimento que supón das tantas historias que lles contaron nas súas pequenas paradas de descanso.

As vistas brumosas da paisaxe ben se relacionaban co destino desta segunda etapa, Bruma. E, con todo, así foi, rumbo a Bruma.

Esta etapa é a máis bonita do camiño; aínda que supoño que iso será cuestión de gustos, porén, para o meu gusto, é a máis bela e esplendorosa. Avancei imperioso co bastón de peregrino polos camiños dos bosques do Encoro de Abegondo, por Terra “dás Mariñas”; respirando o agradable cheiro a piñeiro, transitando os bosques quizais máxicos, cos seus “mouros”, elfos, trasgos, sílfides e fadas fermosas pululando entre os ocos das vellas árbores recubertas de moio e plantas enredadoras dunha intensa cor verde. Preciosos cabalos andaban ás súas anchas por terreos próximos ao río Mero, pequenas aldeas divisábanse ao paso que facíanme apreciar a fermosura dos rústicos costumes galegos de labrado e sementado. A variedade de espantallos, o “feísmo” dalgunhas casas, todo iso é o que o peregrino se vai atopando no seu constante camiñar.

Tras saír dun espeso bosque transitei un pequeno treito polos restos do camiño orixinal, moi poucos restos para tanto camiño.

É moi fácil relatar a historia, pero non tan doado vivila, as chagas xa sangraban. Tiven que parar en varias ocasións para retirar as vendaxes dos pés e limpar con Betadine as feridas. Esta etapa estaba a ser moi alentadora en canto á paisaxe, pero moi dolorosa en canto á dor.

Por un treito do camiño coincidín cun peregrino alemán que chapurreaba español. Ao verme coxear, preguntoume se necesitaba adhesivos para a pel, díxenlle que non, que estaba servido delas. Contou que el xa realizara varias veces o camiño, que viña de cando en vez de Alemaña para facelo, e ía cambiando de camiño, tocándolle esta vez ao inglés. Antes de despedirse advertiume da dureza da subida a Bruma, díxome que se non apuraba podería collerme a noite en plena subida, e que cando chegase a Bruma podería ter o albergue pechado. Ao velo avanzar, e ao velo adiantar, deixoume pensando en se podería logralo ou non. Con todo, decidín parar a comer os bocadillos de Sándwich que fixera pola mañá no albergue de Miño, ademais dalgunhas pezas de froita. Aquel parón indicoume que as pernas estaban a piques de sufrir cambras, e aínda quedábame o peor.


A subida a Bruma eran catorce quilómetros costa arriba. Tras descalzarme un intre observei os calcetíns con pequenas manchas de sangue, as chagas xa eran sanguentas. Calquera entendido obrigaríame a parar e a curar as chagas, pero o meu afán por continuar convencíame á contra, non quería abandonar.

A tarde foi sorprendéndome no medio do camiño. Seguín sempre o ritual de poñer unha pedra en cada vieira, xa era algo automático, pois era ver unha vieira e agacharme a buscar unha pedra para pousala. Como algunhas non estaban moi accesibles, tiven que tirar a acertar, a facer canastra na base do poste da vieira, e nalgunhas ocasións perdía uns segundos valiosos en deixar a pedra, pero non quería deixar ningunha sen poñer.
Ao chegar á localidade de Leiro; xusto antes de empezar a subida a Bruma, e tras o estado dos meus pés, decidín quedarme a descansar e curar mellor as doenzas que me incomodaban o andar. Tras mirar o mapa descubrín que nesa localidade había un albergue para peregrinos. Ante o estado dos meus pés e a baixa moral que tiña antes de afrontar a subida do monte, tomei a decisión irremediable de quedarme a durmir no albergue de Leiro e non completar a etapa. Eran case as sete da tarde e aínda non había nin empezado a subir, polo que non chegaría a tempo ao albergue de Bruma, pois xa me avisaran os peregrinos en Miño que quen o xestiona éra moi rigoroso no horario e pechábao a partir das dez da noite. 
Como dubidaba chegar antes desa hora, tras a lentitude dos meus pasos, dirixínme cara á primeira casa avistada e pregunteille a unha señora polo albergue. Contestoume con amabilidade enviándome a un bar que estaba a uns cincocentos metros, e explicoume que nese bar entregaríanme a chave do albergue tras cubrir os meus datos e facer o pago correspondente de catro euros. Tamén me dixo que alí me poñerían o cuño á credencial, algo que acougou a miña inquietude, pois tan só tiña un cuño en todo o día, o do bar de Betanzos onde almorzara.

Cheguei ao bar a duras penas, arrastrando os pés doridos e sanguentos. Alí tomei dúas bebidas de sales minerais e un bocadillo de lombo con queixo. A dona do establecemento atendeume con moita presteza tras explicarlle as miñas lesións nos pés. Púxome o segundo cuño na credencial, o que me daba dereito a durmir en albergue, e tras darme unha serie de indicacións sobre o local habilitado como tal entregoume as chaves. Díxome, que se madrugaba á mañá seguinte, llas deixase nun lugar concreto cando pasase polo bar. Despois dun breve descanso no bar dirixinme cara ao que no seu día fora un colexio público, eran máis das oito e media da tarde cando fixen entrada no albergue de peregrinos de Leiro.

O albergue era un edificio de varias plantas con sofás, mesas e cadeiras, televisión, xogos, etc, na planta baixa, parecía un local social. Na planta de arriba había unhas habitacións con varias liteiras, elixín a que máis me conveu pois estaba só. Todo o edificio á miña disposición, un agasallo para o descanso do peregrino. Iso si, non había auga quente. Tardei en decidirme, pero a pesar do frío que facía, ducheime en auga fría e tras rematar fíxenlle as curas ás chagas que estaban en carne viva.

Logo de todo preparei o meu saco de durmir na liteira e deiteime preto das nove e media da noite. Comecei a pensar e a planificar na miña mente a terceira etapa, algo que xa se me antollaba máis que difícil, pois a pesar do estado dos meus pés á mañá seguinte tería que recuperar o tempo perdido. Naqueles pensamentos estaba cando quedei durmido.

Fin de Etapa.


Relato escrito por Xurxo M. Gago Chao

anterior inicio seguinte
logoweb