A vida vai a ratos;
pode-se cantar chorando,
chorar escutando um cantar,
pode-se amar amando,
amar, cantar e chorar.
Pode-se chorar sorrindo
e sorrir ao amar e ao sonhar,
pode-se cantar sonhando
e sorrir por um sonho ao acordar.

 © Poesía creada por Xurxo M. Gago Chao

 

O Arrecendo das flores
© Relato creado por Xurxo M. Gago Chao
 
Espertou cun sentir preguiceiro que lle impediu brincar da cama no mesmo momento de parar a alarma do seu celular. Loitou, por uns intres, contra un sentimento baleigán que lle impedía se levantar. Porén, venceu a preguiza e comezou a afrontar os quefaceres do día. Mentres degustaba o seu rutineiro café con galletas mantivo algunhas conversas coa súa muller e cos seus fillos, para logo, se despedir deles cos bicos e as apertas de sempre. Coma un bo profesional, comprobou que tiña todos os aparellos necesarios para ao seu traballo e saíu da súa casa como calquera outro día. 

Ao chegar, saudou aos seus compañeiros de xeira e vestiu o traxe de rigor, sorrindo ante as comúns charabiscas. O experimentado home tomou o estreito camiño e baixou paseniño polo cantil. 

Xa no mar, mentres procuraba con dignidade e afouteza o sustento para a súa familia, unha grosa onda inesperada provocou que perdese o equilibrio e a súa cabeza bateu contra unha rocha. O seu corpo ficou inerte até ser rescatado das augas. Ao pouco, a súa alma partiu cara ao alén dos homes bos e xenerosos, sen despedidas. E o mar comezou a recender a rosas.
© Relato creado por Xurxo M. Gago Chao


Miro para eles ao falar, pero xa non miran aos ollos. Por suposto, é cuestión de cada quen decidir o que lle interesa, pero isto xa é un non vai máis. Estás a falar e, de súpeto, o móbil que teñen nas mans pasa a ser a súa única atención, e ti falas para o ar. Préstanche máis atención enviándolles unha mensaxe polo whatssap que falándolles a gritos ao carón da súa orella. As novas xeracións de hoxe en día camiñan cara ao illamento das persoas en burbullas pechadas. A sensación que lles provoca o envío e recepción de mensaxes, os gústame, os chíos e demais caralladas tecnolóxicas, son coma un potente droga que os mantén ligados ao celular de maneira súper aditiva até o punto de non prestar atención a nada máis que non sexa o que din as pantallas dixitais destes aparatos do demo.

Ninguén comenta nada sobre a posible e longa exposición ás radiacións que poidan emitir estes dispositivos e os efectos negativos que poidan provocar estas ondas nos xoves cerebros da mocidade en idade de crecemento. Os Wifi non se apagan pola noite, e non está demostrado que sexan inocuas as ondas que emite. Certamente, as empresas de telecomunicacións dispoñen de dispositivos modernos que reparten conexións de internet a millóns de fogares do mundo co beneficio que supón para os cidadáns estar conectados á rede e co correspondente beneficio económico que perciben as mencionadas empresas, pero tamén é certo que pouco informan dos efectos que estes poden provocar nas persoas tras unha longa exposición a eles, tamén é certo que é complicado demostrar que unha enfermidade provén do uso de certas tecnoloxías, mais con iso xogan. A cegueira dunha boa parte de seres humanos estaos a converter en seres tecnolóxicos enfermos, seres comunicados dende unha burbulla pechada afastándose das verdadeiras relacións humanas de tu a tu, das olladas aos ollos cando se fala, da lectura de libros, a tecnoloxía está a roubar a imaxinación de moitas persoas, as primeiras, as máis débiles, a mocidade.

Os móbiles, as tabletas e demais aparellos de comunicación vía internet están a roubar un tempo precioso de conversas e sorrisos cara a cara, as comunicacións co teléfono está afastándose moito da súa verdadeira función de comunicar, o que está a facer é incomunicar ás persoas dos demais e de si mesmas.



As redes sociais son escaparates do engano, son ferramentas nas que abondan os mentireiros e os inxuriosos, cheas de sabelotodos, inundadas de falsos profetas e de contas falsas feitas por empresas de comunicación para algún tipo de campaña comercial ou mesmo política. Xa nada é o que era. Lembro aqueles bos comezos do Facebook e do Twitter inda pouco contaminados, agora convertéronse nunha selva cunha extensa vexetación de despropósitos. Dá moito medo que os nosos fillos e fillas estean expostos a tal despropósito tecnolóxico, pero o certo é que se non os deixáramos utilizar estes aparellos estariamos excluíndoos socialmente, algo que non desexamos para eles de ningunha das maneiras. Pero si temos o deber de controlar, guiar e educar o tempo de exposición dos nosos xoves a estas tecnoloxías. Ademais, é imperativo o control dos pais e das nais sobre uso que os rapaces e rapazas lle estean a dar ao móbil, antóllanse necesarias unha serie de regras a cumprir para que non esmorezan as conversas e os sorrisos cara a cara, para que poidan volver os tempos de lecer no que non sabían que facer, aqueles tempos nos que os xoves ao non saber que facer púñanse a ler, ou a pintar, ou crear calquera cousa. O aburrimento levaba á creatividade, levaba ao esforzo para pensar novas formas de divertimento, obrigaba a traballar a imaxinación e polo tanto aumentábaa. Agora, a imaxinación morre enferruxada por mor da preguiza que lles provoca calquera outra cousa que non sexa a pantalla dixital do celular.

Que cada quen actúe como lle conveña, pero non fomentedes máis o roubo da imaxinación da nosa mocidade, deberiades teimar pola volta ou o mantemento da comunicación verbal, dos bicos reais e das apertas fondas e sentidas in situ e non no espazo cibernético. 


Escrito de opinión creado por Xurxo M. Gago Chao



A modiño na vida,
sempre con prudencia,
sempre con coidado.
Adiantarse os feitos
é falta de paciencia
desvía do real camiño
e da ruta da elocuencia.
Hai que andar paseniño
cada avance é unha consecuencia.



© Poesía creada por Xurxo M. Gago Chao


Aposta, pelexa e desafío
loitan contra o negativo,
a pasividade e o conformismo.

Para chegar a alcanzar un reto
haiche que loitar a eito
botándolle sempre peito
coa vontade de parapeto
para avanzar no camiño.

A vida é puro reto.

  © Poesía creada por Xurxo M. Gago Chao
 


Cada día unha nova corrente
cada día distintos mensaxes
cada mensaxe un novo aliciente
cada aliciente novos coraxes.
Cada ocaso un novo poñente
cada noite novos espertares
cada orto novos asomares
cada día transcorre diferente.

© Poesía creada por Xurxo M. Gago Chao

 Vida despois da vida I
© Relato creado por Xurxo M. Gago Chao

Quen non crea na maxia que non lea. Quen non crea no misterio non crea. Quen non cre en nada, so vivirá unha vida material de egoísmo contranatural, esquecendo, negando a maxia e o misterio da vida despois da vida.

Apareceu, de súpeto. Non sabía onde se encontraba, estaba confuso, raro. Non escoitaba nada ao seu redor, non vía nada, non pasaba nada. Parecíalle estar a vivir un pesadelo, pero un pesadelo no que estaba esperto.

Falaba, e a súa voz escoitábase cun eco case infinito, ao darse a volta para mirar ao seu redor viu a luz máis bela que nunca había visto. Esa luz; transmitiulle serenidade, calma, sosego, xa non importaba onde se encontraba, ou se era un pesadelo ou non; o que importaba realmente era esa luz. Unha luz, máis que branca, radiante, que o mantiña nun doce estado de benestar incomprensible. Ao pouco, sen que ninguén lle dixese nada, comezou a cavilar sobre onde se encontraba. Non tardou moito en chegar á conclusión de que estaba no propio albor trala súa morte.

Cada ser humano ten a súa propia idea sobre a morte, sobre a marcha deste mundo cara a outro, ou quizais, cara a ningún. Haberá quen non crea en nada, dicindo que po fomos e que en po nos converteremos. Haberá quen crea no ceo e no inferno. Haberá quen crea no paraíso. Haberá quen non crea en nada diso. Polo tanto; cando un ser humano morre, o fai cunha convicción diferente de a onde o leva a súa morte. E finalmente, se teña a convicción que se teña, se pense o se que pense, todos os seres humanos van cara o mesmo lugar. Trala morte todos imos cara ao Albor.

A vida despois da vida comeza no Albor, a partires del seguen as diferentes etapas que ten que ir recorrendo unha alma e o seu espírito desencarnado. Ás veces, pérdense, non saben onde están, non saben si están mortos ou non. Nesta situación poden pasar moito tempo ata que alguén se de conta deles e baixen doutras etapas a rescatalos, a informalos, a axudalos, a guialos. Quen baixa a rescatar ás almas, son os anxos e os familiares, que van dende outras etapas dese lugar chamado A Esencia (outros lle chaman ceo, pero para nada ten que ver co descrito pola igrexa e polos curas, é diferente). Estes liberadores de almas preséntanse ás veces no xusto momento da morte. Cando a morte foi dunha maneira rápida e instantánea, a alma co seu espírito, poden converterse en fantasmas, vagando eternamente polo lugar pensando que están vivos. Si, os fantasmas existen.

Martiño, que é como se chamaba o home que perecera na terra, xusto no momento de chegar á conclusión de que estaba no albor da súa morte viu a alguén coñecido e querido, un familiar seu que lle sorría, e que lle ofrecía a man dicíndolle: - Ven comigo. A confianza, o amor, axudáronlle a camiñar cara á outra alma, e abrazáronse. A alma que viña de etapas superiores non podía contarlle todo, pois unha alma ten que ir caendo pola súa propia conta nos seus erros, nos perdóns que ten que pedir, nas accións a recoñecer, e así, paseniño, poderá ir ascendendo de etapas e depurarse da vida material e corpórea. O familiar de Martiño deixouno nas mesma portas da primeira etapa, pódese dicir, do primeiro piso de A Esencia.

A vida despois da vida non é corpórea, e unha vida de luz e enerxía de distintas cores. Parte do dese enerxía do ser humano pode apreciarse na vida material co aura de cada un. Cada aura dunha cor diferente, cada quen cun carácter e cun ánimo diferente.

Martiño, entrou na primeira etapa, onde vai a recibir as curas das súas feridas e enfermidades que contraera na terra, para así comezar a depuración da súa alma e do seu espírito. Se atopa nunha especie de hospital de cor branco e de luz agradable. Neste hospital hai outras persoas, coas que se cruza, outras almas cos seus espíritos para depurar, vense coa mirada humana, aínda acostumada a mirarse e comprenderse como corpos carnais. Na primeira etapa aínda ven e senten coma na terra, a medida que van ascendendo nas diferentes etapas van abrindo a súas conciencias, ata irse desprendendo dos tabús e das crenzas limitadas de cando estaban en vida na terra. Agora estaba en vida na Esencia, e na Esencia todo é por ben, por amor, por equilibrio, pois a lei do karma impera.

Moitísimo anxo, moita alma boa e depurada dedicadas a traballar para axudar aos recen chegados; os curan, os aconsellan, lles ensinan, para que os recen chegados cheguen á curarse a si mesmos a través do arrepentimento e do perdón.

Martiño inda se atopa nesta etapa da Esencia, e nela estará, ata que esta historia continúe.
[CONTINUARÁ...]

© Relato creado por Xurxo M. Gago Chao

 
Raíz, talo, ramas, follas.
Alma, espírito, corpo, mente.
Unha unidade consecuente
nas partes das vidas todas.
Se unha falla afecta as outras,
e desequilibradas quedan,
até que a unidade se recompoña.
Teñen que manterse boas
para dar o mellor de si mesmas
e refulxir mentres poidan.

 Poesía creada por Xurxo M. Gago Chao


Neste día de chuvia miúda
xa comeza a andadura do invern
co silencio da tarde e
co orballo preguiceiro.
Neste día calmado de ventos
foise o outono froiteiro
deixando no chan dos bosques
alfombras de froitos xa secos.

  
Poesía creada por Xurxo M. Gago Chao


A lei do karma ben sabe
e a lei da vida tamén,
as dúas equilibran
os feitos do mal e do ben.

Cunha balanza sopesan
quítanlle a quen máis ten,
botan ao que lle falta
e déixan todo a nivel.

 
Poesía creada por Xurxo M. Gago Chao



Sermos avatares duais,
temos vida na terra
e vida nas redes sociais.
Sermos reais, sermos dixitais.
Sermos dubitativos, quizais.
Sermos perfís en palabras.
Sermos imaxes retocadas.
Sermos listaxes.
Sermos persoas etiquetadas.
Sermos feitos, sermos lembranzas.
Sermos o que facermos
nas nosas rutinas diarias.

 Poesía creada por Xurxo M. Gago Chao




Repetímonos de maneira cíclica
cos mesmos xestos
e coa mesma mímica,
cos mesmos feitos
e coas mesmas dichas.

Repítense de maneira cíclica
os mesmos sentimentos
e as mesmas políticas,
as mesmas representacións
e as mesmas películas.

Repítense de maneira cíclica
os mesmos chamamentos
e as mesmas razóns perdidas,
as mesmas situacións,
as mesmas indiferenzas coñecidas.

Repítense desilusións
repítense alegrías,
repítense de maneira cíclica
novos desexos para novas vidas.

 Poesía creada por Xurxo M. Gago Chao

 


A familia é o sustento,
é o alento de vivir,
é o sentido da vida
e a compaña no sufrir.

 

Poesía creada por Xurxo M. Gago Chao

A vida vai a ratos;
pódese cantar chorando,
chorar escoitando cantar,
pódese amar amando,
amar cantando e chorar.
Pódese chorar sorrindo
amar, rir e soñar,
pódese cantar soñando,
soñar cantando ao espertar. 
A vida vai a ratiños
para vivir, sentir e amar.

Poesía creada por Xurxo M. Gago Chao



Novas fechas
Novos proxectos
Novas ideas
Novos traxectos
Novas torpezas
Novos comezos
Novas chuvias
Novos ventos
Novas astucias
Novos desexos
Novas ledicias
Novos lamentos
Novas amizades
Novos sentimentos
Novas costumes
Novos erros
Novas correccións
Novos consellos
Novas cancións
Novos versos
Novas imaxes
Novos espellos
Novos quereres 
relevan aos vellos.

Poesía creada por Xurxo M. Gago Chao


 Moitos adxectivos ten a vida;
 de entre todos,
o máis usado,
é o de sufrida,
inda que sexa bonita
de sufrir ninguén se libra.
Dependendo do punto de vista
poder ser desgraciada,
negativa ou positiva.
Pode ser alterada,
amañada, ben vivida.
Inxusta, mal repartida,
ou tamén mal entendida.
Tratase de vivir,
para logo adxectivala
nunha frase ben sentida.
 Poesía creada por Xurxo M. Gago Chao


Arrepíanse os cabelos
por causas que non sabemos
e ao mellor dá medo saber.
Agarimo dun espírito,
imperceptíbel roce na pel,
cóxegas na caluga,
cóxegas na punta do pé.
Achegamento das almas;
flores a recender,
compaña dunha noite,
despedida no amencer.


Poesía creada por Xurxo M. Gago Chao 


Sucesos lacrimóxenos
irritan os nosos ollos
coma a picante cebola,
laian os pensamentos
tralos sucesos patolóxicos
nunha sociedade tola.

Caese nun decaemento,
decaemento case lóxico
polo inminente futuro
que chega e afoga.

O sentimento positivo
non supera o negativo,
caen versos críticos
dun xeito imperativo,
a vida chora que chora.

Vese ao lonxe unha abertura,
abertura de esperanza nova;
quen pode, se quere, a toma.

Poesía creada por Xurxo M. Gago Chao


E turra, e tira, e avante,
nin un paso atrás
sempre adiante!

Despois de todo a vida sigue,
seguirá sorprendendo
mentres nela se vive.

Veranse abismos e cantís,
haberá baixadas
e pendentes empinadas,
pero o caso é resistir
sen deixar de teimar por vivir.

 Poesía creada por Xurxo M. Gago Chao



A inconsistencia é insegura,
a incoherencia é loucura,
e a inconstancia lixeireza pura.
A inconsciencia non madura,
a inconsecuencia é todo dúbida,
e a intransixencia é ditadura.

A aparencia non é nada
sen o complemento da alma,
sen o carácter do espírito
e sen a mente humana.

A vida é aventura,
e é desventura e é palabra.

 
Poesía creada por Xurxo M. Gago Chao

inicio seguinte
logoweb