Teñen as letras galegas
un mago moi feiticeiro
o eruditas da nosa lingua
Don Álvaro Cunqueiro.
Tan mago, tan enxebre
un home tan galego,
un druída meigo e vello
que enfeitizou de fantasía
ás xentes de Mondoñedo,
logo enfeitizou Galicia
e despois ao mundo enteiro.
O bardo das mil primaveras 
creador enfeitizado
pola maxia que lle chega,
o ulises do antigo reino
 grastrónomo das boas receitas.
Poeta do reverdecemento celta,
mago dos versos,
mestre das prosas,
poeta do si e do non,
vello Sinbad na súa terra.

Poema creado por Xurxo M. Gago Chao




 Ti cres na maxia
que cada un de nós temos
por dentro e por fóra
das nosas entrañas?

Ti cres na enerxía
que xorde da terra,
das plantas, das árbores,
até das montañas?

Ti non cres en nada?
Pois vale, pois vaia!

Ti cres na intuición
que che sae do corazón,
que che di e che di fai,
convencéndote para que o fagas?

Ti cres na forza do ánimo
que entre a razón e a ilusión
entre o desánimo e a desilusión
vai coloreando as auras?

Ti non cres en nada?
Pois vale, pois vaia.

Ti cres nas fadas,
nos trasgos e faunos,
nas bruxas malvadas
e nos crueis diaños?
Ti cres en cousas encantadas,
en sortilexios máxicos,
en mouras enfeitizadas
ou outros seres estraños?

Ti non cres en nada?
Pois vale, pois vaia.

Ti cres nas máxicas palabras,
na maxia dos seres humanos,
nas curandeiras miradas
que envían amor e levantan os ánimos?
Ti cres nos abracadabras,
nos milagres dos santos,
cres nas esperanzas
e nos doces agasallos?

Ti non cres en nada?
Pois vale, pois vaia.

 Ti cres nas mans curandeiras
que tocan e curan
cunha forza enerxética
que positividade contaxia?


 Quizais a quen non crea en ela
non lle chega nunca a maxia.

Poesía creada por Xurxo M. Gago Chao


A néboa estaba inundando o ambiente, nunha noite fría e silenciosa, a humidade do lugar calaba fondo nas persoas presentes. Tiñan postas unhas túnicas de cor branca e disporíanse a entrelazar as súas mans para formar un perfecto círculo que iniciaba o ritual. O madeiro dunha vella abeleira facía de improvisado altar, estaba cuberto por un mantel branco onde repousaban dous candeeiros de prata e, catro velas sinalaban os puntos cardinais. Había tamén unha vasoira de palla para, de xeito simbólico, varrer as malas enerxías. Un incenso creado para a ocasión repousaba no botafumeiro fumegante xunto a un mangado de sal gordo para afastar o mal. Unha enorme copa de metal contiña un líquido especial do que beberían unha vez finalizado o ritual.

Encontrábanse nun lugar de poder, nun monte que acollía a un conxunto de pedras en forma circular. Nun monumento megalítico chamado crómlech. Nun círculo lítico utilizaran as meigas do lugar para os seus ritos e sortilexios. As pedras foran usadas coma asentadoiros, onde as bruxas galegas asentaban as súas nádegas mentres conversaban á vez que removían os seus caldeiros cheos de beberaxes varios para os seus encantamentos. O lugar chamábase a Eira dás Meigas. Nela, un grupo de mozos, estaba a inventar un ritual para lograr os seus propósitos. Intentaban con todas as súas forzas soportar o duro frío outonal da costa da Morte durante a noite de Samaín.

Levaban varios días de preparativos recompilando os obxectos necesarios para o ritual, consultando libros de maxia Wicca para facelo todo á perfección. Todos eles eran estudantes de primeiro ano na universidade de Compostela. Certo era, que para ser principiantes, seguiron rigorosamente todas as indicacións para evocar a nai antiga. Para invocar a nai terra, para que ela coidaría ben deles. Pero nin as rapazas eran meigas, nin os rapaces meigos. Eran seis mozos aventureiros; capaces de soportar o frío na noite de defuntos galega, esperando encontrar algunha resposta ao descoñecido, atraídos por ese lugar misterioso chamado Monte Neme, cargado de lendas sobre rituais druídicos e meigas feiticeiras.

Todos proviñan de familias podentes, compartían piso en Santiago, un piso de estudantes que acollía as súas noites espertos, unhas veces por esmorgas e outras por estudo. Pensaban que tiñan todo controlado, que os seus pais ao único que se ían dedicar era a pagarlles o piso e a darlles diñeiro para sustentar o mes. Pensaban que os seus pais íanse a conformar cunha chamada telefónica semanal crendo que eran moi responsables os seus fillos. Pero estaban moi equivocados. Os seus pais levaban semanas seguindo todos os seus movementos. Pero os seus pais coñecían ben o que argallaban, chamábanse a miúdo para contrastar as noticias que os rapaces lles daban, comprobando así que en moitas delas contradicíanse. Por iso; esa semana do Samaín,  dispuxéronse a seguilos por distintos lugares, sempre a certa distancia,  para non ser sorprendidos. Os pais puideron observar como os rapaces e rapazas entraban en tendas esotéricas, coa conseguinte preocupación para eles. Tamén os seguiron cando foron ao Monte Neme para avaliar o lugar exacto para o ritual da noite dos mortos, escoitáronos falar e elucubrar sobre como e onde o farían. Con todo; os pais, puideron ter toda a información necesaria para sorprendelos, no momento e lugar axeitados, para darlles unha boa lección.

A noite de Samahín galega é unha noite máxica, unha noite esotérica, sempre e cando se desexe crer. Hai que estar abertos de mente e espírito para entrar en sintonía co esotérico. Nese estado estaban os mozos mentres realizaban o ritual. Estaban a punto de rematar as frases de homenaxe á nai antiga, a punto de romper o círculo enerxético coas súas mans entrelazadas. Pero os seus pais estaban estratexicamente escondidos en distintos outeiros do lugar. Estaban detrás duns toxos ou dalgunha árbore que lles permitise ver sen ser vistos. E, No momento sinalado, puxeron a reproducir un antigo radiocasete que fixo soar sons da noite do Amazonas. Os ecos e berros dos diferentes animais da selva comezaron a asustar de xeito case inmediato aos rapaces e ás rapazas que estaban a facer o ritual. Os cales; sorprendidos, miraban ao seu arredor con cara de circunstancia, pensando que ao facer o ritual abriran as portas dunha dimensión descoñecida. Un dos pais portaba unha vídeo cámara, inmortalizando os momentos en formato nocturno. De súpeto, de distintos lugares comezaron a aparecer e desaparecer diversos rostros fantasmagóricos con miradas vermellas penetrantes, as rapazas berraban:

- Mira, alí, e alí. Foder!

Os pais, ben organizados, situáranse estratexicamente portando caretas de carnaval, unhas caretas cuxos ollos tiñan unhas lámpadas de cor vermella que lles daba un aspecto aterrador no medio da noite pechada. Aparecían e desaparecían. Alternábanse no empeño de asustar aos seus fillos. Os asustados oficiantes do ritual, de maneira inconsciente, xuntáronse a carón do pequeno altar protexéndose uns aos outros tras o que estaban a presenciar. Un dos deles  asiu a vasoira, como para amedrentar a quen ousaba acosarlles. Algunhas das chamas das velas apagáronse. A noite era fría; a brisa mexía as chamas das outras velas, cuxo reflexo na terra creaba sombras estrañas nese ambiente tan aterrador. Algún dos pais non puideron conter o sorriso. Estábano a pasar xenial ao observar aos seus fillos completamente atemorizados. Todos eles estaban cubertos por unha túnicas brancas que apenas lles protexían do intenso frío que xeaba no lugar. Algunhas nais ataviáranse tamén cuns traxes brancos estilo gótico. Puxéranse lentes de contacto e, cunha vela grande nas mans dedicáronse a pasear entre a maleza cun aire místico. Logo, desaparecían da vista dos temerosos oficiantes de maxia Wicca. Tras uns minutos, cesaron o asedio, pulsaron a tecla stop do radiocasete e agochados esperaron en silencio a ver como reaccionaban os asustados estudantes.

Ao notar que cesaran os estraños sucesos gritaron asustados:

- Hai que saír de aquí!

De súpeto, recolleron o que puideron, colleron a roupa e o calzado das súas mochilas e procederon a vestirse con rapidez. Pero aínda lles esperaba outra sorpresa, que non era outra, que a aparición dos seus respectivos pais e nais mentres se estaban a vestir. A sorpresa foi maiúscula, os sorrisos e as bromas dos adultos enfadaron a algún deles, aínda que reaccionaron felices por atopalos alí. Xa habían aprendido a lección. Os pais sentíronse orgullosos da súa representación nesa noite de espíritos.

Dende entón, quedou claro para os rapaces e as rapazas protagonistas destes feitos, que con certas cousas non deberan xogar. Por moi atraente que foran as lendas de certos lugares, mellor era non xogar co poder da maxia. E así, deixaron de lado os rituais no Crómlech das Meigas do Monte Neme. Deixaron de lado os xogos coa maxia Wicca e dedicáronse aos estudos na universidade.

Quizabes, o pequeno ritual que fixeran para honrar á nai antiga, a nai natureza, fixera efecto. Talvez, sen sabelo, quedaran influenciados pola benfeitora maxia da nai terra e pola forza esotérica daquel lugar de poder.

Pero vaia susto que levaron…



 Relato by Xurxo Gago Chao


Arrepíanse os cabelos
por causas que non sabemos
e ao mellor da medo saber.

Agarimo dun espírito,
imperceptible roce na pel,
cóxegas na caluga,
cóxegas na punta do pé.

Achegamento entre as almas,
flores a recender,
compaña dunha noite,
despedida no amencer.

Poesía creada por Xurxo M. Gago Chao 


Rituais en noites máxicas,
amuletos, sortilexios,
un sen fin de desexos
nas puras noites de maxia.
Candeas que se consumen,
chamas que nunca se apagan.
Foto que ilumina o lume
da persoa querida e finada.
Rituais de lembranzas,
noites de agarimos,
reencontro das almas
dos mortos e dos vivos.

Poema creado por Xurxo M. Gago Chao


Ábrense as portas do misterio
na noite escura do Samaín
camiñan as ánimas entre mundos
nunha procesión sen fin.
Óense sons penetrantes,
vense morcegos voantes
e hai máis dun susto sutil.
As cabazas lumieiras
proxectan e alumean,
guían ao espírito
para que non se perda
fan máis misteriosa a noite
 do que xa era.


Poema creado por Xurxo M. Gago Chao


Curandeiras peregrinacións.
Milagres de Amil.
Milagres de Caión.
Santos do porvir.
Virxes en procesión.
Doenzas do espírito.
Ánimas liberadas.
Meigallos malditos.
Vidas ameigadas.
Veas de corpos enteiros.
Párrocos curandeiros.
Almas purificadas.
Sortilexios divinizados.
Camiñares que fan chagas.
Camiñares axeonllados.
Crenzas galegas herdadas.

Poema creado por Xurxo M. Gago Chao


Xa foi o romeiro
na busca da maxia
cruzando camiños
leiras e montañas.
Xa ten a vontade
subida e cargada
os pés cansados
e algunha illada chaga.
Xa gozou da terra viva
na súa travesía máxica.

Poesía creada por Xurxo M. Gago Chao


Camiña o romeiro
no seu máxico camiño
na compaña dós espíritos queridos
peregrinando a San André de Teixido.
Apoiase no seu bastón.
Ten máxica paisaxe
ata chegar o seu destino,
cos pés fundidos
pero de coraxe enchido
na súa peregrinación.
Centos de bechos
pode que almas reencarnadas
peregrinan cara santo
para sentírense liberadas.
Camiño vello cheo de mámoas,
de círculos líticos
e menhires en chairas.
Coidado cos mouros,
xigantes, e ananos
que vixían tesouros
nos bosque lendarios,
pois fanlle aos romeiros
feitizos varios.

Poema creado por Xurxo M. Gago Chao

 

Teño as flores preparadas,
orballadas e en remollo,
pola mañá xa as collo
e con elas heime lavar.
Recenderei a frescura
de flores da natura,
a auga limpa na cara
que non poderei secar.
Quitaranme calquera mal
a auga das máxicas flores
da noite das moitas cores,
da noite de San Xoán.

Poema creado por Xurxo M. Gago Chao
inicio seguinte
Hai motivos … Unha boa razón fonda e sentida, algo que che pete, ¿que máis dá?, algo que che anime o día, un desexo, un paseo ou un cantar. Unha boa razón fonda e sentida, algo que che pete, ¿que máis dá?, algo que che dea alegría, unha boa melodía, un verso ou un xantar. Unha boa razón fonda e sentida, algo que che pete, ¿que máis dá?, algo que che dea enerxía, lembrar, reflexionar ou meditar, algo que te axudaría inda con chagas a camiñar, algo da túa porfía, dicirlle a vida: - Éche o que hai! Poema de Xurxo M. Gago Chao
tintero

© XURXO M. GAGO CHAO

O Nemetum do Galaicum



logoweb