Os sons dunha fervenza,
os xiros dunha buxaina,
o son da natureza
ou o son dunha gaita.

O mar e a súa pureza,
a luz doce dunha luada,
o bosque e a súa riqueza
ou a noite estrelada.

O río coa súa nobreza,
o amor dunha bágoa,
o espesor da maleza
ou a dureza dunha táboa.

O brillo dunha limpeza,
a palabra romántica,
a flor e súa beleza,
a rima consonántica.
A vida coa simpleza,
a simpleza nostálxica,
a vida sendo proeza,
a vida sempre máxica.

 © Poesía creada por Xurxo M. Gago Chao


O mellor agasallo non o venden nas tendas;
 nin está nos escaparates,
 non é algo comercial que se ofreza,
 é moito máis, algo que non se merca,
 que está no máis fondo da alma,


© Poesía creada por Xurxo M. Gago Chao


Dúas almas 
fuxiron nas tebras da noite
do estoupido xerado
polo vapor incandescente
dun buque desleixado, enferruxado,
de feble saúde, queixoso e vello,
sen a atención sanitaria precisa
e con escasos apoios paliativos;
dúas almas xoves,
xa sen vida corpórea,
fuxiron vítimas do ferro desgastado
e das gretas,
suntuosamente incompresíbeis
dun sistema tubular deteriorado
sentenciado coma culpable imaxinario.

Hai quen non escoita as mensaxes queixosas de alerta!

Nas tebras dunha noite de decembro
tremeron as augas da ría ferrolá,
tremeron as vidas,
tremeu o vento
e fuxiu coa chuvia
unha parte da dignidade humana.
O forte estrondo do buque
anunciou a chegada da propia morte,
e a luz partiu cara ao ceo
e a cheminea vomitou vapor e dor.

Hai quen non escoita as mensaxes queixosas de alerta!

A vida amosa con feitos fidedignos,
e con aquelas sentencias inxustas,
que a impunidade ás veces gaña,
ficando a verdade deturpada,
ficando a sensación de xustiza imperfecta
e o terríbel convencemento
de que sermos febles vermes
expostos e medorentos
para sermos esmagados
polas solas dos grosos zapatos
dos necios poderes fácticos
que azoutan as nosas vidas.

Hai que estar alerta tras as queixosas mensaxes da vida!



 © Poesía creada por Xurxo M. Gago Chao




Podes levantarte, ¡adiante!
O caso é querer
Sabendo que che pertence
Innata forza do querer
Ti gobernas o teu impulso
Incitándoo sempre a crecer
Vivificando a túa afouteza
Iniciando o camiño de poder
Deixando as tristes pegadas
Avanzando na reconquista da túa fe
Dulcificándote
Entendendo que ti es quen es


 © Poesía creada por Xurxo M. Gago Chao
 


Hai cerebros humanos pervertidos
neuronas trastornadas sen razón
escuros espíritos corrompidos,
almas podres, inútil corazón.

Necio exército, incautos foraxidos
son o estandarte da mala intención
asasinos dos nosos bosques vivos,
árbores, bechos e vexetación.

Van queimando a terra os envilecidos
os monicreques da especulación,
humanos de karmas ensombrecidos
membros do club da premeditación.

Perderán fácticos homes manidos,
parvas mentes, cerebros de cartón,
imbéciles mercenarios bandidos,
os xornaleiros de desolación.

Gañará a vida, brotes rexurdidos
reverdecerá ante negro carbón
disiparanse os fumes combatidos
haberá esencia tras a destrución.

© Poesía creada por Xurxo M. Gago Chao 

Fotografía de: Daniel Espinosa


Están a rachar os fíos da concordia
por mor das guerras das razóns,
nas batallas dos hipócritas egos
disparan medo e imposicións.
Queren aniquilar memorias
arrasar coas linguas e as tradicións
hai exércitos que se din perfectos
con imperfectos e inhumanos corazóns.
Hai errados convencementos,
necias argucias e manipulacións,
enganos neste negro tempo,
tempo de cínica terxiversación.
As verdades fican secuestradas,
as democracias padecen opresións,
xa son delito as sinceras palabras,
xa case dá medo manifestar opinións.
Hai malvados labregos de discordias
e manexables rabaños de cartón,
seres dormentes hipnotizados
esperando que lles dean instrucións.
Derrétese a democracia de xeo,
non era máis que unha ilusión,
vivimos nunha cárcere de ferro
baixo o podre teito da Constitución.

Poesía creada por Xurxo M. Gago Chao


Que non che pesen os anos
nin as páxinas do teu libro
nin as frases nin os parágrafos
nin os puntos e seguido.
Que non che pesen os anos
nin aqueles tiles fuxidos
nin os acentos soberanos
nin os punto e coma xurdidos.
Que non che pesen os anos
nin o número de capítulos
nin os versos cabalgados
nin as diéreses sen sentido.
Que non che pesen os anos
nin os espazos esquecidos
nin os suxeitos kafkianos
nin os abstractos substantivos.
Que non che pesen os anos
nin os verbos repetidos
hai moitos folios en branco
e o teu libro non está finito.

Poesía creada por Xurxo M. Gago Chao


Maquis [Guerrilleiros]
Mollados polos ríos de sangue
fuxiron para se agochar os guerrilleiros,
e galegos berros estarreceron
e un groso sentimento contestatario naceu.

Xurdiu un sentir amotinado e subversivo
ante a barbarie macabra xerada
polo fascista poder establecido
aniquilador das persoas libertarias.

Unha península e unha posguerra
filtrando persoas, novas mortes, sempre condenas
mais guerrillas valentes defenden a súa terra
contra a ditadura do xugo e das frechas.
Maquis agochadas nos bosques,
nas covas, nas furnas e nas leiras,
homes valentes e combativas guerrilleiras
combatendo contra os franquistas de roupa negra
que cazaban persoas coma aguias feras
e tinguían con sangue a cor da súa bandeira.


 Poesía creada por Xurxo M. Gago Chao





Non hai que deixarse levar
cara ao esmorecemento da empatía, 
nin cara aos camiños dos egoísmos,
nin cara á prepotencia da vida.
Nin deixarse arrastrar
pola esaxerada porfía,
nin polos inxustos extremismos,
nin polas palabras corrompidas.
Nin deixarse afogar
nos mares da tecnoloxía
onde abondan os cinismos
e as fortes rachas de mentiras.
Hai que ben interpretar
as mensaxes que están escritas
fuxindo dos empirismos
e das razóns envilecidas.
Hai que lograr chegar
até o cumio da nosa faísca
obviando os fatalismos 
sorteando as espiñas.
Hai que escoitar
até o que o silencio diga
mitigando os escepticismos
tendo a conciencia acendida.

Poesía creada por Xurxo M. Gago Chao


Son o corazón do noso existir
Son o consolo para as dores que temos
Son un saboroso petisco de agarimo
Son as meiguiñas que nos fan rir
Son un apoio estable e seguro
Son as luces do noso camiño
Son compañeiras na viaxe de vivir
Son as garantes do noso destino
Son as correctoras dos nosos erros
Son as sabias conselleiras do porvir
Son a menciña para os males que padecemos
Son as raíñas das apertas e dos bicos
Unhas estrelas que sempre están a refulxir

Poesía creada por Xurxo M. Gago Chao


Teñen as letras galegas
un mago moi feiticeiro
o eruditas da nosa lingua
Don Álvaro Cunqueiro.
Tan mago, tan enxebre
un home tan galego,
un druída meigo e vello
que enfeitizou de fantasía
ás xentes de Mondoñedo,
logo enfeitizou Galicia
e despois ao mundo enteiro.
O bardo das mil primaveras 
creador enfeitizado
pola maxia que lle chega,
o ulises do antigo reino
 grastrónomo das boas receitas.
Poeta do reverdecemento celta,
mago dos versos,
mestre das prosas,
poeta do si e do non,
vello Sinbad na súa terra.

Poema creado por Xurxo M. Gago Chao

Hai persoas valentes
que arriscan todo por amor
e cada impulso da súa forza
é alimento para quen ben queren,
digno labor protector. 
Hai labores perigosos
dependentes da sorte que vai
que fan loitar contra as ondas,
contra a ameaza das rexas rochas,
contra a inmensidade do implacábel mar.
E un negro día, no que a sorte fuxiu co vento,
mergulláronse as esperanzas todas;
de súpeto, nuns minutos,  
o mar decide e arrebata
e o alento que antes deu queda en nada
e as familias fican rotas
e as ilusións fragmentadas. 
O mar amorea almas
xunto as rochas percebeiras,
almas de xente boa
que unha mañá foron teimar
e coa sorte fuxidía
e pola auga coa súa porfía
non puideron retornar.
Fican as pegadas das vivencias
das valentes persoas xenerosas, 
reminiscencias de amor e dor,
no mar crecen moitas rosas,
cada alma é unha flor.

En Honra a Paco Souto [1962 - 2017]
Poeta Percebeiro bo e xeneroso
comprometido coa súa xente e coa súa terra. 

Poema creado por Xurxo M. Gago Chao


Privatizarán o mar.
Privatizarán a area.
Privatizarán a luz solar.
Privatizarán toda a terra.
Cobrarán por respirar
a leve brisa que agora chega.
Cobrarán por pasear
e por mirar ás estrelas. 

Poesía Creada por Xurxo M. Gago Chao



A modiño na vida,
sempre con prudencia,
sempre con coidado.
Adiantarse os feitos
é falta de paciencia
desvía do real camiño
e da ruta da elocuencia.
Hai que andar paseniño
cada avance é unha consecuencia.


Poesía Creada por Xurxo M. Gago Chao


Aposta, pelexa e desafío
loitan contra o negativo,
a pasividade e o conformismo.

Para chegar a alcanzar un reto
haiche que loitar a eito
botándolle sempre peito
coa vontade de parapeto
para avanzar no camiño.

A vida é puro reto.


 Poesía creada por Xurxo M. Gago Chao
 


Cada día unha nova corrente
cada día distintos mensaxes
cada mensaxe un novo aliciente
cada aliciente novos coraxes.
Cada ocaso un novo poñente
cada noite novos espertares
cada orto novos asomares
cada día transcorre diferente.

Poesía Creada por Xurxo M. Gago Chao
 


Sei dun home rexo e bravo
guerreiro de vella memoria
con sangue espeso e salgado
e cunha afouteza insólita.
Ben puido morrer afogado,
pero o mar ten misericordia,
con teima seguiu apoutado
nunha vida apoteótica.
Garrido, xentil, arriscado,
coleccionista de vida anecdótica,
home instruído, afouto, versado,
patrón da boa concordia.
Comandante ante o mar enfadado
domador da onda transitoria,
explorador do mar desortellado,
experto de boa traxectoria,
sempre co seu puño en alto,
sempre coa ideoloxía boga,
canto cardume atrapado,
loce ben gañada gloria.

Sempre a barlovento,
nunca a sotavento!

Poesía creada por Xurxo M. Gago Chao

  

 Abordo das vellas palabras
na singradura dos desexos
cara ao mar dos nosos empeños
o tempo do noso existir
rumbo a novas esperanzas
ata as illas dos soños esquecidos
onde os cantís dos anhelos perdidos
estará o tesouro do noso porvir.

  Poesía Creada por © Xurxo M. Gago Chao



Demos, bruxas e diaños,
monstros e maléficas figuras,
banqueiros e personaxes estraños,
no Entroido das caricaturas.

Fadas, elfos, ananos,
liberais monxas e curas,
disfraces dos seres humanos
experiencias e aventuras.

Disfraces de franciscanos,
loucos con armaduras,
caros disfraces venecianos
sardiñas nas sepulturas.

Xuíces, ministros, decanos,
coches con estruturas,
libertinos e puritanos,
corruptos, sobres e facturas.

Disfraces de tolos tiranos,
políticos e nomenclaturas,
rudos mafiosos urbanos
cancións, retrancas, literaturas.

Tradicións de todos os anos
rirse das malas venturas,
surrealismos metropolitanos
bromas, risos e travesuras.

Cigarróns, formigas e fulanos,
peliqueiros, felos, tinturas,
damas e xenerais veteranos,
mecos, galáns, látego e quenturas.

Pantallas, charrúas, partisanos
vergalleiros e troteiros, picaduras,
murrieiros, mandamitos galanos
falcatruadas de cores e mesturas.

Caldo, cocido, sabores marianos
lacón, chourizos, xantares, farturas
torradas e filloas, doces galicianos
tradicional goce de boas tomaduras.

Poesía Creada por © Xurxo M. Gago Chao

 

Ande eu contento, 
que a crítica a leve o vento.

Ande eu namorado, 
cada corazón ten seu amor xerado.

Ande eu lendo, 
con cada frase vou aprendendo.

Ande eu cantando, 
eu contento, inda desafinando.

Ande eu progresando,
sempre haberá a quen non lle guste tanto.

Ande eu triste, 
  ante a tristura pouca xente asiste.

Ande eu sorrindo, 
a quen lle foda que se vaia indo.

Ande eu en soidade,
cada quen tenta soportar a súa propia saudade.

Ande eu ao que ande sempre serei eu quen en min mande.

Se alguén lle molesta que ande, 
seguirei igual andando ata que o corpo aguante.  

 Poesía Creada por Xurxo M. Gago Chao
inicio seguinte
Hai motivos … Unha boa razón fonda e sentida, algo que che pete, ¿que máis dá?, algo que che anime o día, un desexo, un paseo ou un cantar. Unha boa razón fonda e sentida, algo que che pete, ¿que máis dá?, algo que che dea alegría, unha boa melodía, un verso ou un xantar. Unha boa razón fonda e sentida, algo que che pete, ¿que máis dá?, algo que che dea enerxía, lembrar, reflexionar ou meditar, algo que te axudaría inda con chagas a camiñar, algo da túa porfía, dicirlle a vida: - Éche o que hai! Poema de Xurxo M. Gago Chao
tintero

© XURXO M. GAGO CHAO

O Nemetum do Galaicum



logoweb