Obra de Radioteatro Infantil
Reparto: Narrador - Nena 1 (Nerea) - Nena 2 (Sandra) - Neno 1 (Carlos) - Neno 2 (Luís) - Nai 1 - Nai 2.

Comezo
-Soa Música de misterio de fondo-

Narrador: A néboa estaba inundando o ambiente, era unha noite fría, pero sen vento, case silenciosa, a humidade do lugar calaba fondo nas persoas presentes. Un grupiño de rapaces e rapazas e atópanse nun monte preto das súas casas, tentaban contactar cos espíritos. Era a noite de Samaín.

Nena 1 (Nerea): Eu non sei e, eu voltaba para casa.
Neno 1 (Carlos): Nerea ten medo, Nerea ten medo!
Nena 1 (Nerea): Pois si parvo! Si teño medo. O que imos facer é unha tolería.
Nena 2 (Sandra): Veña Nerea, que non é para tanto.
Nena 1 (Nerea): Ah, non? Non é para tanto estar neste lugar ás doce da noite?
Neno 2 (Luís): Veña Nerea, que non é nada. Ímolo pasar moi ben.

Narrador: Estaban sentados en círculo, cunha gran lanterna posta no medio do mesmo que servía para iluminarlles o lugar.

Nena 1 (Nerea):
Din que OUija atrae os malos espíritos. Eu xa vos avisei.
Neno 1 (Carlos): Que va ou! Podemos preguntarlles cousas e eles contestan e punto, xa está, non hai máis que temer.
Nena 1 (Nerea): Iso sempre dino sempre nas películas e ao final sempre pasa algo.
Nena 2 (Sandra): Veña Nerea, que non é para tanto.
Nena 1 (Nerea): Ah, non? Non é para tanto estar neste lugar ás doce da noite?
Neno 2 (Luís): É a noite de Samaín, que mellor que este lugar, PARA PASAR MEDOOO!
Nena 1 (Nerea): Ai, cala ei, senón marcho.
Neno 2 (Luís): Si ou, vas marchar ti soa polo medio do monte.
Nena 1 (Nerea): Que malos sodes!
Nena 2 (Sandra): Veña ou! Estamos aquí para pasalo ben.
Neno 1 (Carlos): Iso, iso. Veña imos aló.

Narrador: Os catro mozos e mozas aventureiros estaban a soportar o frío da noite de defuntos galega, esperando encontrar algunha resposta ao descoñecido, atraídos por ese lugar misterioso cargado de lendas sobre meigas feiticeiras. Tiñan unha táboa ben sinalizada e preparada para facer o famoso xogo do contacto cos espíritos, tiñan o vaso de plástico para poñer os seus dedos sobre el e esperar a que se movese só.

Neno 1 (Carlos): Estamos aquí reunidos para contactar cos espí…
Neno 2 (Luís): Cala, cala, non escoitaches.
Nena 1 (Nerea): O que? Non me asustes…
Nena 2 (Sandra): Si eu tamén escoitei algo…
Neno 1 (Carlos): Non é nada. Continuemos…
Nena 2 (Sandra): Sihisiss, calade, calade.

-Escóitase ruídos de moucho-
-Escóitanse sons nocturnos-


Narrador: Os rapaces miraron ao seu redor para tentar descubrir de onde proviña os estraños ruídos, pero tan só atoparon escuridade:

Nena 1 (Nerea): Eu estou temblando, teño medo, Sandra marchemos para casa anda.
Nena 2 (Sandra): Si, por min xa tivemos bastante misterio.
Neno 1 (Carlos): Veña ou! Se inda non comezamos
Neno 2 (Luís): Ten razón Carlos, eses son ruídos da noite, mouchos, paxaros, grilos e algún corzo que andará por aí.
Nena 2 (Sandra): Si, pois como ande algún xabaril.
Nena 1 (Nerea): Iso xa non, era o que faltaba.

Narrador: A noite de Samahín galega é unha noite máxica, unha noite esotérica, sempre e cando se desexe crer. Hai que estar abertos de mente e espírito para entrar en sintonía co esotérico. Nese estado estaban os mozos mentres realizaban o ritual. Os mozos e mozas continuaron co ritual para tentar invocar a un espírito e falar con el, comezaron a facer preguntas:

Neno 1 (Carlos): Hai alguén entre nós?
Neno 2 (Luís): Alguén quere manifestarse?

Narrador: Por uns segundos duradeiros gobernou o silencio, todos tiñan os dedos case rozando a base do vaso de plástico en espera a que se movese só.

-Soa música misterio-

Narrador: Pero de súpeto…

-Risa de espírito-
-Sons terroríficos-
-Sons de gitos-



Tod@s gritan, se poñen a gritar de medo.

Nena 1 (Nerea): Mirade! Mirade! Que é aquilo, ai deus! Ai deus…
Neno 1 (Carlos): Pero que é iso que soa? Que son esos sons?
Nena 2 (Sandra): É algo verde que vén cara a nós.
Neno 1 (Carlos): Si, é como unha luz. Ímonos.
Neno 2 (Luís): Si, ímonos, correde, correde.

-Tod@s gritan-

Narrador: Os rapaces e rapazas levantáronse rápido e estaban dispostos a escapar…

Nai 1 con voz misteriosa: A onde ides pillabáns? A onde ides pillabáns?
Nai 2 con voz misteriosa: Non escapedes, esperádenos…
Nena 2 (Sandra): Mamá?
Nena 1 (Nerea): Mamá?

Narrador: Tanto Carlos, coma Nerea, Luís ou Sandra, tiñan unha cara de medo que non podían con eles, estaban tremendo e a piques de chorar, pero esperáballes outra sorpresa, que non era outra, que a aparición das súas respectivas nais cunhas luces verde fluorescentes de salvamento marítimo. A sorpresa foi maiúscula dos mozos e mozas que querían contactar cos espíritos.

Nena 1 (Nerea): Mamá, mamaíña, que medo, que medo pasei.
Nai 1: Non me estraña, so a vós se vos ocurre idea semellante na noite de samaín.
Nena 2 (Sandra): E que facedes aquí mamá?
Nai 2: Seredes parvos e parvos, seredes paifocos, non vos destes conta de que cando falastes de vir aquí a facer espiritismo estaba eu a escoitar trala porta do salón. Entón argallei darvos un escarmento xunto coa nai de Nerea e Luís.
Nai 1: Así é, vos seguimos e nos agochamos de vos. Tiñamos esta gravadora onde puxemos sons de mouchos e sons terroríficos e de gritos na noite para darvos medo.
Nena 1 (Nerea): Pois non é xusto.
Neno 2 (Luís): Iso digo eu, non é xusto.
Neno 1 (Carlos): Bo, eu non pasei medo ningún.
Nai 1: Pero que dis cagón, se fuches o primeiro e saír correndo.
Todos riron.
Nena 2 (Sandra): E as luces verdes esas mamá? Colléstelas da embarcación de papá, non?
Nai 1: Claro parviña.
Nai 2: A verdade é que rimos moito.
Nena 1 (Nerea): Si claro, a verdade e que pasamos moito medo, eu non me apunto máis para contactar con espíritos.
Nai 2: Pois esa era a nosa intención, darvos un escarmento para que vos deixárades destas parvadas.
Nena 1 (Nerea): Pois por min lección aprendida
Nena 2 (Sandra): E por min..
Neno 1 (Carlos): Por min tamén.
Neno 2 (Luís): E eu tamén.
Nai 1: Pois ala, imos para casa que vai frío, iso si, quedádevos sen chocolate quentiña, para a cama e a durmir.
Narrador: Baixaron o monte e marcharon para as súas casas co medo metido no corpo. Dende entón quedou claro para os rapaces e rapazas protagonistas destes feitos que con certas cousas non deberan xogar. Por moi atraente que fora mellor non xogar co mundo dos espíritos. As nais, sempre están atentas a todo, e saben, saben como dar boas leccións. como resolver os problemas cos seus fillos da maneira máis creativa.

-Soa cuña música misterio-
Tempo aproximado de duración entre 15 ou 20 minutos.

Obra Creada por Xurxo M. Gago Chao


Obra de Radioteatro
Reparto: Narradora - Locutora - Arximiro

Comezo
Narradora: A locutora da radio Finolis disponse a comezar o programa, da os datos de contacto e recibe a primeira chamada...

Locurora (recibe a chamada moi leda): Xa podedes chamar ao 999, o noso teléfono de contacto. No programa de hoxe…

-Soa chamada de teléfono- 

Locutora: Ola! Moi boas! Quen chama?
Arximiro: Eou, óesme logho?
Locutora: Si, si, moi boas, quen é?
Arximiro: Son eu, Arximiro.
Locutora: Benvido ao noso programa, Finolis.
Arximiro: Finolis eu? Finolis será ti…
Locutora, (ríe): Non ou, hahaha, Finolis é a nosa radio.
Arximiro: Pois vaia nome para unha radio…
Locutora moi chula: E que nós facemos as cousas con moito tino, con dozura e suavidade.
Arximiro: E logho, moi finolis seredes, pero ao final caghades igual no wáter e ben que limpades o cú.
Locutora: Hahaha, desculpen vostedes radiooíntes, a veces pasa isto…

Arximiro: Pasa o que ou? Pasa o que? Que veña un ghañán coma eu a dicir catro verdades? E que sodes moi finos…
Locutora: A nosa audiencia é moi selecta…
Arximiro: Ben, eu quero contar unha historia, podo?
Locutora: Si que pode Arximiro, pero lle pido que controle o seu vocabulario.
Arximiro: Eu do vocabulario ese non controlo nada, pero tentarei falar para que me entenda.
Locutora: Vale, pois veña adiante, comece a contar.

-Silencio 3 segundos-

Arximiro: Comezo xa?
Locutora: Si claro, estamos á espera…
Arximiro: Á espera de que?
Locutora: Á espera de vostedes Arximiro, para que conte a súa historia…
Arximiro:Vale, e cal delas conto?
Locutora (enfadada): Non sei señor, a que vostede queira…
Arximiro: E cal queres ti que che conte?
Locutora (resignada), case chorando: Pois a que dixo vostede que ía contar…
Arximiro: Eu por min cóntolle calquera historia…
Locutora: Pois veña, conte, adiante Arximiro, queremos escoitar a súa historia…

-Silencio 3 segundos-

Arximiro: Entón que?
Locutora (reprochando): Entón conte a súa historia Arximiro…
Arximiro: E cal delas?
Locutora (desesperada): A que queira…
Arximiro: Non ou, eu cónteche a que queiras ti.
Locutora: Pero se eu non sei ningunha das súas historias?
Arximiro: Pois, por iso, se quere cóntolle algunha delas.
Locutora, (tola): Valeee! Conteee! Conte vostede a súa historiaaa, pero xa!
Arximiro: E cal? Cal conto?
Locutora, gritando: NON SEI Arximiro, imos ter que cortar xa.
Arximiro: Cortar xa? Perooo, pero eu se inda non che contei a miña historia?
Locutora (CONTUNDENTE): A VER SEÑOR, levo dez minutos dicíndolle que conte calquera das súas historias, e vostede, o único que sabe dicir, é preguntarme cal me conta; e eu, non sei nada das historias que vostede me quere contar, eu, tan só, pretendía ter unha conversa normal, con alguén normal…
Arximiro: A ver nena, a ver ou, se queres falar, falamos, eu cóntoche calquera historia.

Locutora (chora):-----

-Silencio-

-Escoitase o ton do teléfono de recen terminada a comunicación-

Narradora: A locutora, cortou a chamada moi enfadada, puxo música e botouse a chorar sobre a mesa por non ser quen de facer que Arximiro contara a súa historia…


-Duración  aproximada 5 minutos -


Obra Creada por Xurxo M. Gago Chao

Reparto: 
Narrador - Monitora I- Monitora 2 - Nena Sofía - Nena Carla - Neno Xabier - Neno Lolo.

Acto Único
A historia comeza co narrador, narrando a historia baixo unha cortina de música:

Narrador: A noite de verán prestábase para un encontro como o que estaban a ter, as
tendas de campaña formaban un círculo perfecto, o grupo de rapaces e rapazas arremuiñábanse preto de fogueira que presidía o lugar, escoitaban as palabras dunha das monitoras:

Monitora I: - Eu inda lembro aqueles tempos nos que non tiñamos tecnoloxías, o noso divertimento baseábase na imaxinación, pero hoxe en día, parece que xa non vos deixan imaxinar, parece que xa non queren que imaxinedes. Dánvolo todo feito, xa imaxinan outros por vós, o non o credes?

Nena Sofía: E quen imaxina por nós Nati?

Monitora I: - Imaxinan por vós os creadores de xogos, os creadores de aplicacións, os creadores das novas tecnoloxías, imaxinan por vós, e dánvolo todo feito porque unha vez que estades xogando a tal xogo coa tableta o co ordenador ou utilizando a aplicación X, estades adquirindo unha adición a algo e entrades nun bucle que non leva a nada, nada máis que a perder e desaproveitar o tempo. Ben usado, non sería prexudicial, xogar de cando en vez, pero necesitalo diariamente é algo daniño que distrae do camiño do verdadeiro coñecemento.

Neno Lolo: - Caramba! Non sabía eu que xogar fora malo!

Narrador: Afirmou Lolo sorrindo. A monitora Lucía levantou a man para falar…

Monitora 2: - A ver, eu teño o meu punto de vista e non todo é tan malo como día Nati, eu creo que as novas tecnoloxías son boas, pero iso si, ben usadas. Eu non lle boto a culpa a ninguén, nin penso que vos van roubar a imaxinación.

Narrador: A cativa Carla comezou a rir, era a máis pequena do grupo cos seus dez anos de idade cando todos e todas as demais xa chegaban aos doce anos, Carla era a que menos comprendía o que se estaba a falar. A pequena do grupo non puido conter o motivo do seu sorriso:

Nena Carla: (Rindo) Pero como nos van roubar a imaxinación?

Risas de tod@s, monitoras e nenas e nenos.

Narrador: O ceo víase inundado de estrelas e as constelacións ofrecíanse para todo o grupo de persoas que estaba sentado ao redor da fogueira. Eran as tres da madrugada, pero estaban xenial e a gustiño, a noite non era nin fría nin calorosa, polo que se quixeran podían pasar alí a noite sen problema algún. De feito, algún dos nenos xa estaba deitado co seu saco de durmir mentres escoitaba a conversa que se estaba a dar.

Monitora 2: Claro que non. Quen vai roubar a imaxinación, iso é imposible. Como farían logo? Collerían a nosa imaxinación para gardala nunha caixa forte?

Narrador: O grupo enteiro dispúxose a rir. -Risas de tod@s, monitoras e nenas e nenos-

Neno Xabier: E que faríamos sen a imaxinación?

Nena Sofía: Seríamos parvos…
 
Neno Lolo: Non, non, seríamos como robots.

Monitora 1: A ver, xa sei que soa a risa, e quizais expreseime mal, non quero dicir que nos rouben a imaxinación pero si que rouban as gañas e a motivación para traballar a nosa imaxinación. E como se secuestraran o noso tempo coas novas tecnoloxías para que non poidamos crear, para que non poidamos pintar un lenzo por exemplo, para que non escribamos cun lapis nunha folla unha historia ou un relato, para que non inventemos cousas novas. Creo que debemos de estar atentos a isto e non deixar controlar a nosa mente pola adición que crean esas máquinas tecnolóxicas deste futuro.

Monitora 2: - Ben, pero non hai que esaxerar, non asustes aos nenos, déixaos que xoguen as novas tecnoloxías.

Monitora1: - Non, se eu non quero asustalos, tan só tento aconsellar para que non deixen de traballar a súa imaxinación.

Nena Sofía: - Pois eu imaxino cousas todos os días.

Nena Carla: - E eu tamén.

Neno Lolo: - E eu.

Monitora 2: - Ninguén nos poderá roubar nin a linguaxe nin a imaxinación. A imaxinación e a linguaxe dos humanos son dúas xenuínas expresións da liberdade da muller e do home e esta non pode ser aprisionada por ningún tirano deste mundo. Cando alguén coacciona violentamente a nosa liberdade, sempre nos queda a linguaxe e a imaxinación: neste santuario somos os donos absolutos, sempre gañamos. Unha persoa pode ser encarcerada, privada de liberdade, pero ninguén, nin agora nin nunca, poderá aprisionar a súa linguaxe nin parar a súa imaxinación. Poderán torturar o noso corpo, pero a nosa alma, intelixente e libre, é unha meta inalcanzable para calquera ditador de quenda.

Neno Xabier: Vaia! Pois é como un don que temos…

Monitora 2: Pois si Xabier, exactamente, a imaxinación é un don.

Nena Carla: - Meu pai tamén é don, é Don Carlos.

Botáronse tod@s a rir.

Monitora 2: Ben, e agora nenos e nenas, imos todos e todas a durmir, a soñar, pois os soños son o alimento da nosa imaxinación.

Narrador: Algúns deles protestaron, pero nada puideron facer e remataron cada un nas súas tendas de campaña correspondentes, ao día seguinte continuaría a súa aventura no campamento de verán.

Obra para Radioteatro: (Duración aproximada 10 min +/-)



  Obra Creada by Xurxo M. Gago Chao
inicio seguinte
Hai motivos … Unha boa razón fonda e sentida, algo que che pete, ¿que máis dá?, algo que che anime o día, un desexo, un paseo ou un cantar. Unha boa razón fonda e sentida, algo que che pete, ¿que máis dá?, algo que che dea alegría, unha boa melodía, un verso ou un xantar. Unha boa razón fonda e sentida, algo que che pete, ¿que máis dá?, algo que che dea enerxía, lembrar, reflexionar ou meditar, algo que te axudaría inda con chagas a camiñar, algo da túa porfía, dicirlle a vida: - Éche o que hai! Poema de Xurxo M. Gago Chao
tintero

© XURXO M. GAGO CHAO

O Nemetum do Galaicum



logoweb