Mais dun criminal galego despuntou nunha época do século dezanove na que tornaron de novo a escena do mar os chamados filibusteiros. De menor rango social que os piratas, máis violentos e dispostos a matar por un anaco de pan ou unha botella dun viño que daba noxo.

Un cacique español; dono de moitas terras de Galicia roubadas ós galegos, por medo as revoltas progresistas que se estaban a dar neses tempos dedicábase a contratar a xente sen recursos e con fame para embarcalos nun bergantín fortemente armado para atacar os barcos de tránsito que pasasen fronte as costas galegas roubándolles así parte do seu cargamento que enchían aínda mais as arcas do cacique. Eran os filibusteiros galegos.

No século dezanove, a cidade Ferrol era un fervedoiro clandestino onde comezaron dunha maneira radical as primeiras revoltas do movemento popular progresista, cousa que non gustou nada os mandos militares españois que o mandar aviso a súa sede central ibérica reforzaron a súa presenza na cidade, e as matanzas e asasinatos encheron as rúas de cadáveres de ámbolos dous bandos. Chegaba o momento dos filibusteiros.

Os filibusteiros contratados polo cacique castelán foron enviados a ría de Ferrol a facer un traballiño, as naves militares farían a vista gorda, tiñan todo premeditado. Comandaba a nave o robusto e cara de cona Miguel Ferreira, criminal ferrolán que negociou co cacique todos os detalles da operación aínda que non era de fiar. A o cacique xa lle habían dado as autoridades militares as oportunas novas do que habería de facerse. A bordo do bergantín; o nutrido grupo de criminais navegaba a ría cruzando entre os castelos dá Palma e San Filipe, o seu propósito ben claro, atacar a cidade dende o mar. Ou iso é o que pensaban os militares confabulados co  cacique para dar un escarmento a revoltosa cidade, o que non contaban era que o malvado pirata Miguel Ferreira nado en Ferrol era reticente a atacar a súa propia cidade. O propio Miguel había recrutado a todos os filibusteiros de a bordo, tomou el só a decisión. Todos eles eran galegos, pero de fora, non da cidade. A eles, tamén criminais coma el, importaríalles un carallo fundir coa pólvora as casas da cidade. O Miguel non foi parvo,  dende o momento que tomou a decisión ben sabía o que ía facer.

Deu a orde de ocupar todos os seus postos para comezar o ataque mandando virar a nave. Dispúxoa fronte o muro do arsenal militar, algunhas naves e galeóns estaban atracados nos distintos múelles do recinto militar, todos eles sen agardar ataque algún contra eles, e menos dentro da propia ría. O pirata Miguel, enganou os sedentos de sangue que esperaban masacrar a cidade, incluso os propios filibusteiros asasinos por dous patacóns. Algúns militares acercáronse o muro cheo de canóns para ver de cerca a nave sen pensar sequera que uns intres mais tarde perecerían polo fogo inimigo. O pirata ferrolán deu a orde de atacar. Os canóns comezaron a cuspir as súas bolas macizas que impulsadas estrelábanse contra o muro de pedra do arsenal chegando incluso a derruír parte do teito do cuartel xeral do arsenal militar ferrolá. A medida que o muro comezou a derruírse as pesadas bolas foron a traspasar a muralla chegando a fundir mais dunha embarcación. Os militares reaccionaron tarde, case cando  Miguel Ferreira xa dera a orde de saída da ría, encamiñábanse caro o mar aberto.

O bergantín perdeuse na inmensidade, atracarían quizais en algunha outra cidade galega para dar conta de moitas botellas de mal viño e de mais dun feito desagradable. Calquera se fiaba dos filibusteiros.

Datos Reais:

Deixou dito o derradeiro pirata galego Benito Soto, "Os mortos non falan". 
Benito Soto; sanguinario pirata galego, din que o derradeiro, foi xulgado e axustizado polos seus crimes e converteuse nun dos mais temibles piratas do atlántico no século XIX. Unha das súas vítimas fora un ferrolán chamado Miguel Ferreira, unha persoa moi violenta que a cotío metíase con el durante as singraduras. Un día o Benito Soto fartouse e matouno dun disparo na testa para tiralo pola borda despois. Unha profesión pouco proveitosa a de pirata e filibusteiro, todos rematan sendo axustizados.

Información do derradeiro pirata galego Benito Soto:

Pirata Benito Soto

Benito Soto. PONTEVEDRA. 25 años (huido y preso en Gibraltar): Ahorcado, arrastrado, descuartizado y sus cuartos expuestos en ganchos a orillas del mar.



Relato escrito por Xurxo M. Gago Chao


  
O Dez de Marzo do Setenta e Dous
© Relato creado por Xurxo M. Gago Chao
 
O Ferrol do setenta e dous acollía unhas importantes asembleas clandestinas, os vocais xurados que representaban os intereses dos traballadores do naval foron suspendidos de emprego e soldo. Decatáronse nas primeiras horas da mañá do día nove de marzo de mil novecentos setenta e dous. A noticia correu como a pólvora pola contorna do estaleiro, e en solidariedade cos seus compañeiros concentráronse nas bancadas centos de traballadores. De alí foron á chaira onde se atopaban as oficinas da dirección da empresa e escoitaron as palabras do director, que non logrou convencelos. Nese lugar permaneceron sen retornar ao seu posto de traballo ata ben entrada a tarde. O requirimento das autoridades para que abandonasen a empresa non foi suficiente para disolvelos. Eran, as tres e media da tarde, e as forzas de seguridade do Estado tomaron a empresa. Había varias grileiras dentro do estaleiro e sobre as cinco e cuarto da tarde, baixáronse numerosos policías cargados coas súas porras e demais utensilios de forza, e non dubidaron en cargar contra os indefensos traballadores.

Á saída do estaleiro esperáballes outro bo número de efectivos policiais que os acurralaron, repartiron paus de xeito abondo a torto e a dereito. Varias pelotas de goma romperon cristais dalgunhas casas particulares do barrio de Esteiro. Os botes de fume e os porrazos estaban na orde do día, moitos obreiros xacían no chan doridos polas malleiras. Os traballadores corrían por todas as esquinas posibles para escapar do asedio dos temibles corpos de seguridade represores daqueles tempos de ditadura vinda a menos. Estaban acurralados. Foron numerosos os feridos, por medo a curar as súas feridas nos hospitais e evitar represalias das autoridades, acudían ás agachadas as súas casas particulares, cuxos propietarios atendíanos de xeito clandestino.

O meu avó estaba cansado de tanto correr; escondeuse entre as árbores do cantón, o barullo e o alboroto, creaba neses momentos a imaxe do caos en Ferrol. Tiña medo, eran numerosos os policías que corrían detrás dos traballadores ensaiándose con eles a golpes coas súas porras. Recibira un pelotazo de goma nunha perna, non podía camiñar sen ter que soportar unha enorme dor. Quería refuxiarse en casa da miña nai, que por aqueles tempos vivía na Travesía de San Luís, xusto enfronte do Campo de Batallóns. Como puido, foi evitando aos policías, que ao velo tendido o aporreaban ao seu paso sen miramento algún. Logrou a duras penas chegar a casa da miña nai, malferido, atemorizado polo que acababa de vivir.

Era o dez de marzo de mil novecentos setenta e dous no antigamente chamado Ferrol do Caudillo. Ao día seguinte, os traballadores dos estaleiros, demostrarían un espírito de unión obreira exemplar para que en moitas localidades de Galicia e España alzásense a reivindicar os seus intereses. Decidiron agruparse enfronte as portas do estaleiro a primeiras horas da mañá. Para reivindicar a represión sufrida o día anterior. Decidiron facer paro xeral ese desgraciado día dez de marzo. Como o goberno non estaba disposto a tolerar ese tipo de situacións no país, enviaron a Ferrol maior presenza policial.

Os obreiros só desexaban manifestar un trato digno, o dereito a ser escoitados en negociacións futuras, a non ser reprimidos pola forza bruta que demostraba a policía por aqueles tempos. Estábaselles privando dos seus dereitos. Pero cando comezaron o seu percorrido polas rúas, as forzas de seguridade do estado ditatorial xa os estaban esperando. Eran unhas catro mil persoas, unidas para reivindicar os seus dereitos, pero non os escoitaron. A policía recibiu a orde de cargar contra a multitude, cando esta iniciaba o seu percorrido polas Pías en dirección a Caranza. Os obreiros no canto de acovardarse e fuxir como o día anterior, enfrontáronse con valentía ás forzas de seguridade, cargados con paus e pedras, decididos dunha vez por todas a loitar unidos. Pero a policía disparou de xeito indiscriminado, cos seus zetas metralladoras e as súas pistolas, logrando alcanzar a numerosos feridos. Aos desgraciados dez minutos xa había un morto. E outro máis pouco despois. Os seus propios compañeiros trasladáronos ao hospital, mentres outros, xa toleados pola noticia que correu como un raio da morte dun compañeiro, lograron acovardar aos sorprendidos policías que nada puideron facer para reducilos que escapar do lugar.

Creáronse piquetes informativos para que os veciños de Ferrol e a súa comarca soubesen o que acababa de acontecer. Ese día houbo centos de aporreados, máis dunha ducia de feridos de bala, entre eles dous mortos. A todo xuízo racional quédalle manifesta a desproporcionada actuación das forzas de seguridade do réxime de Franco. Ese día Ferrol era unha cidade asustada. As persoas encerrábanse nas súas casas, medorentas de futuras detencións que finalmente se produciron.

O meu avó materno, maltreito das feridas do día anterior, non puido acudir á manifestación dese desgraciado dez de marzo. quedo en casa, pendente da radio e o televisor. Salvando se cadra a súa vida. Se non chega a estar maltreito, a recado que estaría aí ao pé do canón. Iso si, acudiu ao enterro dos compañeiros falecidos, onde segundo contaba había centos de policías custodiando o mesmo. Coma se iso fose unha nova manifestación que o réxime franquista entendía como perigosa. Eran os últimos avatares da ditadura. Pero foron momentos duros, cheos de dor, dunha unión obreira exemplar para calquera lugar do mundo. Os falecidos convertéronse nunha especie de mártires da súa Loita. Hoxe en día, no barrio de Recimil (Ferrol), pódese observar o Monumento ao Obreiro. Cada dez de marzo, celébrase un acto de ofrenda en recordo daqueles feitos, dos falecidos Daniel Néboa e Amador Rei. Cada ano realízase unha sincera homenaxe a ese espírito de unión obreira exemplar no ano setenta e dous.

O pai da miña nai contaxioume ese espírito de loita que debemos de ter todos para reivindicar os nosos dereitos dun xeito civilizado, que nunca deberemos de acovardarnos a esixir os nosos dereitos e liberdades. O meu avó Xurxo relatoume no seu día estes feitos, sendo para min unha declaración moi importante sobre o sucedido ese día de marzo, xusto un ano antes de que eu nacese. Crecín coa loita obreira na sociedade, sentín esa loita obreira que operaba na rúa, crecín con ese espertar cara a unha democracia, e con reconversións navais.

 © Relato creado por Xurxo M. Gago Chao

 

Hai momentos na vida nos que é necesario facer unha escapada, illarse en certo xeito da globalización que nos rodea e emprender unha viaxe cara ao interior de nós mesmos, pero cun destino fixo, Santiago de Compostela.

Tras sacar as fotos de rigor no quilómetro cero do camiño inglés, no mesmo porto ferrolán no cal se desenvolveu a miña infancia, e do cal partín seguindo a primeira vieira que atopaba no camiño sinalando o rumbo para seguir; e que iniciaba tal e como fixesen outrora miles de peregrinos nos séculos anteriores. A miña peregrinación era máis moderna, con roupaxes sintéticas contra a choiva, con camisetas especiais que absorben a suor e aumentan o rendemento, con mochilas ergonómicas que protexen as costas de calquera lesión, zapatillas de training especiais con solas de silicona que amortecen o andar, antollábase máis a unha aventura de supervivencia que a un reto espiritual. Contrasta coa historia do camiño, na que os peregrinos do pasado peregrinaban con farrapos e  desprotexidas sandalias, con poucos aveños encima que non distaban moito de ser un anaco de pan e pequenos sorbos de auga da súa tollida cabaza mil veces usada. Pero os tempos cambian, e os peregrinos tamén, adáptanse aos tempos, pois pasados os séculos a maxia do Camiño Inglés continúa intacta.

Esa maxia non se ve, nin se atopa, lévase dentro, e é o que motiva para esa decisión tan persoal de iniciar o Camiño. E así, comecei a andar; tendo claro que a partir dese momento o poder telúrico guiaría os meus pasos, protexéndome durante o Camiño, animándome a chegar ata Santiago mentres me ía atopando a min mesmo.

Iniciaba a miña andaina polas vellas e pouco transitadas rúas de Ferrol Lanuxe. Pero antes de dirixir o rumbo que marca a primeira vieira do Camiño, desvieime uns metros para solicitar o primeiro cuño na igrexa do Socorro, onde fixen a primeira comuñón, onde me atopei ao seu párroco Don José Manuel. Durante aquela visita retornou o recordo daqueles anos de catequeses con Don Bernardo Cendán, "O Cura do Muelle", máis a boa de Rosalía, unha catequista que pouco tempo despois casou con Deus. O mesmo Don Bernardo déranos, a min e á miña irmá, a comuñón; vestidos co traxe rexional galego, a pesar do españolismo reinante naquel principio dos anos oitenta no seo da igrexa e do propio país poucos anos despois do final da ditadura franquista. Con todos eses recordos na miña mente comecei o Camiño de verdade. O párroco da Igrexa do Socorro, Don José Manuel, despois de poñer o primeiro selo á miña certificación de paso da credencial, de maneira moi amable e ilusionada envioume a súa bendición para a peregrinación.

Para ir quentando as pernas un atópase a pequena costa da rúa San Francisco, onde poden observarse o que un día foi este barrio e o que é na actualidade, inda que non todas, a maioría das casas están tan deterioradas que hoxe en día se atopan ao límite do derrube. Un abandono evidente. Ao chegar ao final da mesma; obsérvase presidindo o paseo de Herrera a igrexa de San Francisco, a igrexa castrense da cidade de Ferrol. Ao seu lado Orde Terceira, enfronte a colexiata das Carmelitas descalzas, pero todo desaparece ao entrar na rúa real ferrolá, pois cando un dáse conta xa está na mesma praza de Amboaxe. Continuando pola rúa Real cheguei á conclusión de que Ferrol xa non é o que era e que tanto a crise coma a mala xestión política deixaron a cidade orfa de progreso.

Tomei a rúa da terra chegando ao Cantón de Molíns. Coa mochila ás costas e coa cuncha de peregrino sentíame un turista máis na miña propia cidade, as miradas de curiosidade dos meus paisanos así mo fixeran crer e sentir. Quizais, a cidade, non termina de afacerse a ver a un só peregrino que inicia o seu camiño cara a Compostela. Parei na igrexa das Angustias, solicitei ao párroco un cuño para a credencial de peregrino, era a segunda parada que facía para cuñar, e iso asegurábame poder pasar a noite no albergue de Miño cando chegase á tardiña. Inda tiña unha longa xornada por diante.

Bordeando a muralla de Navantia dirixinme cara a Caranza. Pasei a porta do estaleiro e a entrada do CISI da Armada para finalmente chegar ás Telleiras e continuar pola muralla da escola de especialidades Antonio Escano. Cheguei ao cruce onde está a glorieta da avenida do Mar e a avenida Castelao e camiñei dirección á Gándara, bordeando a ría de Caranza; os Cabezóns, o lugar onde no seu día houbera un antigo muíño, a ermida de Caranza co seu pequeno cemiterio, a praia, que recordos eses lares. Ese lugar evocábame sensacións vividas no pasado mentres circulaba pola beirarrúa cargado coa miña mochila e o meu bastón de peregrino e facía xurdir do meu interior a sensación pracenteira de estar a facer o correcto, “caminante no hay camino, se hace camino al andar”.

Andando e andando, pensando e pensando, cheguei ao mosteiro do Couto, e alí tomei o primeiro refrixerio, a primeira parada observando a ría, continuei por Narón ata chegar á ponte de Xubia. Seguín sempre o ritual de deixar unha pedra enriba de cada un dos postes onde había unha vieira que sinalaba o camiño, as cales se atopaban ou se ían descubrindo cada trescentos ou cincocentos metros máis ou menos. E inda que non me facía falta, parei na igrexa de Santa María de Neda, para selar de novo a credencial.

Bordear a ría de Ferrolterra a pé é toda unha experiencia terapéutica que recomendo a calquera; no canto de cansar máis as miñas pernas deume o impulso definitivo para pasar Fene e ir lanzado en dirección a Pontedeume. Interneime por pequenos camiños de terra que pasaban a ser de asfalto por un tempo para volver a ser de terra despois; sempre seguindo a dirección da vieira, poñendo a pedra correspondente enriba despois de procurala e recollela do chán uns metros antes.

Ao ir camiñando ía descubrindo lugares que inda a estar preto do lugar onde vivía nunca os vira, pequenos bosques de castiñeiros e carballos mesturados con eucaliptos que salpicaban por veces a paisaxe antes de chegar a Cabanas co seu paseo ao carón do mar. Desde a saída de Ferrol sempre á beira do mar, moi presente nas vistas. O mar, unhas veces aparecía e outras desaparecía, a miña mirada sempre o tentaba descubrir. Os aires salgados achegaban ao meu espírito ese valor necesario para afrontar en solitario o reto de chegar a Santiago de Compostela en tres días e medio. Polo momento, xa estaba a entrar, case cruzando a ponte medieval de Pontedeume.


Eran case as tres da tarde e estaba sen comer, a parada antollábaseme obrigatoria, e así foi. Senteime a comer un bocadillo de algo con pan na praza do Pan de Pontedeume, xusto onde a estatua dunha muller que prepara pan. Cousas da vida. Estaba esfameado e sedento. Xa moi ilusionado despois de todo o percorrido que fixera, pero tamén, empezando a tomar conciencia de que aquilo non era un xogo. Os pés xa comezaban a dar sinais de chagas. Xa parara brevemente en varias ocasións para poñerme unhas tiras adhesivas, o que empeorou a cousa, pero aínda así houbo que continuar.

E continuar o camiño non me resultou moi fácil, pois recentemente comido, e subindo pola empinada rúa Real de Pontedeume fixéraseme eterno o avance. A mochila cada vez pesaba máis, e os pasos facíanseme máis xustos e dolorosos a medida que a inclinación se facía máis pronunciada. Levoume tempo, pero cando se achandou o camiño, senteime a respirar e a observar as espléndidas vistas que a paisaxe agasallaba desde a saia do outeiro do Monte Breamo.

A tarde avanzaba, quedábame camiño por diante e as pernas xa pesaban moito. Estaba a ser unha xornada esgotadora. Pero o afán por chegar tiraba de min; entre as rústicas paisaxes funme internando por camiños secundarios sempre guiado polas vieiras, algunhas delas escondidas polas xestas, (inda que se sabía que alí estaban para sinalarnos o camiño).

Parei de novo a sentarme en canto cheguei á ponte medieval do río Baxoi, xusto antes da entrada a Miño, xa case non podía máis.

Os meus pés inchados, algúns dedos desangrados, as pernas fatigadas indicábanme que parase xa. Quedábanme escasos quilómetros para chegar ao albergue, tomeime unha media hora de descanso para comer outro bocadillo, inda que de camiño xa estivese comendo barriñas enerxéticas, continuei. A noite caeu de maneira irremediable, a tarde pasáraseme fugazmente sen decatarme que o tempo transcorría impecable. Eran case as nove da noite cando entrei en Miño, a casualidade permitiume atoparme de bruzos contra un coche de protección civil que ao verme me preguntou se me dirixía ao albergue, ao dicirlles que si me indicaran o camiño e moi amablemente ofrecéranse para atenderme no que precisase. Sabendo que estaba moi preto apurei máis o paso, obrigándome. Eran as nove e vinte cando cheguei ao albergue, cubrín unha ficha, ensineilles as miñas credenciais cos cuños e funme a dar unha boa ducha. Coloquei a mochila e demais cousas nunha liteira baleira fun para o aseo. Lodo diso, xa ben aseado e confortado, dirixinme a un bar da vila onde degustei unha boa ración de raxo con patacas. Facendo copio de enerxía para a xornada seguinte, o esforzo merecíao. Logo a durmir.


Deiteime ás dez e media da noite, puxen o espertador para as seis e media da mañá, necesitaba descanso. Estaba satisfeito de completar a primeira etapa do camiño inglés, inda que os meus pés inchados indicasen o contrario, e as miñas chagas sanguentas me proporcionasen unha queimadura incómoda. Finalmente quedei durmido do enorme cansazo acumulado.
 
Fin de Etapa.




Escrito Creado por Xurxo M. Gago Chao


Pasárase varias horas escribindo un texto no que expuña o seu descubrimento, unha nova forma alternativa para xerar enerxía eléctrica, un feito que podería ser vital para o futuro da humanidade. Despois de probar varias veces o seu invento converteuse nunha persoa autosuficiente e chegaba o momento de acudir a un encontro moi importante cunha persoa adiñeirada que sería o mecenas do proxecto, un proxecto que proporcionaría un adianto necesario para a humanidade. 

Anxo era un home de mediana idade, pero con aspecto de ser da terceira, debido ao seu descoidado aspecto por seren máis interesado no seu traballo que na súa propia hixiene persoal. Vivía nunha pequena oficina que facía tamén de taller e de vivenda. Por suposto, aquel local, era un barullo de cousas mal organizadas. Pero dentro de toda aquela desorganización había un certo orde que o protagonista tiña controlado e sabía a perfección onde se atopaba cada cosa a pesar do desorde xeneralizado reinante. Nese ambiente, estivo encerrado varios meses, ata que alcanzou o éxito na súa procura. Non tiña outro propósito que outorgar á humanidade o seu descubrimento para o beneficio de todos os seres humanos que poboan o planeta. 

Desexoso de espallar o seu invento se puxo en contacto cun amigo enxeñeiro e quedaron nunha cafetería da zona centro da cidade. Anxo levaba os seus oito papeis soltos, sen carpetas, escritos a bolígrafo azul por ambas caras, agarrábaos cunha man e deixándoos algo engurrados. Pero a el iso dáballe igual, era o de menos a presentación, o que importaba era o contido. E nesas estaba mentres se dirixía cara o centro camiñando pola beira da rúa, collendo atallos a súa maneira para chegar canto antes ao lugar de encontro.  

O seu amigo enxeñeiro estaba ao tanto de todo, sabía da importancia do achado de Anxo, quería axudalo, quería axudar a humanidade. El tiña a posibilidade de poder construír en masa aqueles xeradores de corrente e procuraría pór todo o que estivese nas súas mans para convertelo nunha realidade. 

Mentres camiñaba pensaba que non entendía como ata agora a humanidade non obtivera o progreso enerxético esperado, imaxinaba que os poderes fácticos traballaron a reo para impedir que así fora. Pensaba que el loitaría contracorrente contra todos os poderosos que quixesen arrebatarlle a súa achega ao progreso da raza humana. 

Pero xusto antes de entrar na cafetería onde acordaran a cita, unha muller empurrou a Anxo, en teoría sen malicia algunha, e este perdeu o equilibrio e foi caer ao chan coa mala sorte que os papeis que levaba apertados cunha man espalláronse polo ar e foron caer nunha fochanca cheíña de auga que proviña dun lavadoiro de coches improvisado por un veciño da urbanización acaroada á cafetería onde tiña pensado entrar antes do infortunado empurrón. 

Anxo, levantouse afundido, non puido despegar a vista da focha onde os papeis máis importantes da súa vida remataran empapados, case que destruídos na súa totalidade,  converténdose nunha pasta amorfa  e sen sentido. Por suposto, non tiña copia dos mesmos, a ilusión tras o seu descubrimento fíxolle chamar de inmediato ao seu amigo enxeñeiro e quedar con el para que este movese os fíos necesarios para sacalo adiante a maior brevidade posible, por ese afán, Anxo, non fixera copia das súas anotacións. Con todo, tras perdelas, perdíase tamén outra nova oportunidade para o progreso. Anxo ficaba desolado, chorando, sentado na beira da rúa, sostendo nas súas mans o que poucos minutos antes eran anotacións de vital importancia.

Arremuiñouse xunto a el un nutrido grupo de persoas, entre elas aquela muller inofensiva que chocara contra el e provocara que os seus papeis caeran xusto no único lugar con auga de toda a rúa. Aquela muller traballaba para uns servizos segredos, tan inocente ela, que logrou impedir que se chegase a formalizar aquel adianto tan vital para a humanidade, a autosuficiencia enerxética. A axente xa estivera na casa de Anxo revolvendo as súas pertenzas para roubarlle as ideas, pero Anxo era unha persoa moi desconfiada, por iso todo o importante sempre o levaba consigo, nas súas mans, polo que a espía non lle quedara outro remedio que provocar un pequeno empurrón para arrebatárllelos sen contar coa fochanca que terminou con destruílos. Para ela, ao final, obxectivo conseguido. 

Neste conto de ficción os poderes fácticos confabuláronse para desbotar calquera progreso que supoña perda de poder adquisitivo para as oligarquías enerxéticas mundiais. A saber cantos Anxos houbo no pasado que foron empurrados sen querer para evitar que o seus inventos ou descubrimentos beneficiase a todo o conxunto da humanidade e non só a uns poucos privilexiados.  

O certo é que Anxo debeu de facer copias …

 Relato Creado Por Xurxo M. Gago Chao


Obra de Radioteatro Infantil
Reparto: Narrador - Nena 1 (Nerea) - Nena 2 (Sandra) - Neno 1 (Carlos) - Neno 2 (Luís) - Nai 1 - Nai 2.

Comezo
-Soa Música de misterio de fondo-

Narrador: A néboa estaba inundando o ambiente, era unha noite fría, pero sen vento, case silenciosa, a humidade do lugar calaba fondo nas persoas presentes. Un grupiño de rapaces e rapazas e atópanse nun monte preto das súas casas, tentaban contactar cos espíritos. Era a noite de Samaín.

Nena 1 (Nerea): Eu non sei e, eu voltaba para casa.
Neno 1 (Carlos): Nerea ten medo, Nerea ten medo!
Nena 1 (Nerea): Pois si parvo! Si teño medo. O que imos facer é unha tolería.
Nena 2 (Sandra): Veña Nerea, que non é para tanto.
Nena 1 (Nerea): Ah, non? Non é para tanto estar neste lugar ás doce da noite?
Neno 2 (Luís): Veña Nerea, que non é nada. Ímolo pasar moi ben.

Narrador: Estaban sentados en círculo, cunha gran lanterna posta no medio do mesmo que servía para iluminarlles o lugar.

Nena 1 (Nerea):
Din que OUija atrae os malos espíritos. Eu xa vos avisei.
Neno 1 (Carlos): Que va ou! Podemos preguntarlles cousas e eles contestan e punto, xa está, non hai máis que temer.
Nena 1 (Nerea): Iso sempre dino sempre nas películas e ao final sempre pasa algo.
Nena 2 (Sandra): Veña Nerea, que non é para tanto.
Nena 1 (Nerea): Ah, non? Non é para tanto estar neste lugar ás doce da noite?
Neno 2 (Luís): É a noite de Samaín, que mellor que este lugar, PARA PASAR MEDOOO!
Nena 1 (Nerea): Ai, cala ei, senón marcho.
Neno 2 (Luís): Si ou, vas marchar ti soa polo medio do monte.
Nena 1 (Nerea): Que malos sodes!
Nena 2 (Sandra): Veña ou! Estamos aquí para pasalo ben.
Neno 1 (Carlos): Iso, iso. Veña imos aló.

Narrador: Os catro mozos e mozas aventureiros estaban a soportar o frío da noite de defuntos galega, esperando encontrar algunha resposta ao descoñecido, atraídos por ese lugar misterioso cargado de lendas sobre meigas feiticeiras. Tiñan unha táboa ben sinalizada e preparada para facer o famoso xogo do contacto cos espíritos, tiñan o vaso de plástico para poñer os seus dedos sobre el e esperar a que se movese só.

Neno 1 (Carlos): Estamos aquí reunidos para contactar cos espí…
Neno 2 (Luís): Cala, cala, non escoitaches.
Nena 1 (Nerea): O que? Non me asustes…
Nena 2 (Sandra): Si eu tamén escoitei algo…
Neno 1 (Carlos): Non é nada. Continuemos…
Nena 2 (Sandra): Sihisiss, calade, calade.

-Escóitase ruídos de moucho-
-Escóitanse sons nocturnos-


Narrador: Os rapaces miraron ao seu redor para tentar descubrir de onde proviña os estraños ruídos, pero tan só atoparon escuridade:

Nena 1 (Nerea): Eu estou temblando, teño medo, Sandra marchemos para casa anda.
Nena 2 (Sandra): Si, por min xa tivemos bastante misterio.
Neno 1 (Carlos): Veña ou! Se inda non comezamos
Neno 2 (Luís): Ten razón Carlos, eses son ruídos da noite, mouchos, paxaros, grilos e algún corzo que andará por aí.
Nena 2 (Sandra): Si, pois como ande algún xabaril.
Nena 1 (Nerea): Iso xa non, era o que faltaba.

Narrador: A noite de Samahín galega é unha noite máxica, unha noite esotérica, sempre e cando se desexe crer. Hai que estar abertos de mente e espírito para entrar en sintonía co esotérico. Nese estado estaban os mozos mentres realizaban o ritual. Os mozos e mozas continuaron co ritual para tentar invocar a un espírito e falar con el, comezaron a facer preguntas:

Neno 1 (Carlos): Hai alguén entre nós?
Neno 2 (Luís): Alguén quere manifestarse?

Narrador: Por uns segundos duradeiros gobernou o silencio, todos tiñan os dedos case rozando a base do vaso de plástico en espera a que se movese só.

-Soa música misterio-

Narrador: Pero de súpeto…

-Risa de espírito-
-Sons terroríficos-
-Sons de gitos-



Tod@s gritan, se poñen a gritar de medo.

Nena 1 (Nerea): Mirade! Mirade! Que é aquilo, ai deus! Ai deus…
Neno 1 (Carlos): Pero que é iso que soa? Que son esos sons?
Nena 2 (Sandra): É algo verde que vén cara a nós.
Neno 1 (Carlos): Si, é como unha luz. Ímonos.
Neno 2 (Luís): Si, ímonos, correde, correde.

-Tod@s gritan-

Narrador: Os rapaces e rapazas levantáronse rápido e estaban dispostos a escapar…

Nai 1 con voz misteriosa: A onde ides pillabáns? A onde ides pillabáns?
Nai 2 con voz misteriosa: Non escapedes, esperádenos…
Nena 2 (Sandra): Mamá?
Nena 1 (Nerea): Mamá?

Narrador: Tanto Carlos, coma Nerea, Luís ou Sandra, tiñan unha cara de medo que non podían con eles, estaban tremendo e a piques de chorar, pero esperáballes outra sorpresa, que non era outra, que a aparición das súas respectivas nais cunhas luces verde fluorescentes de salvamento marítimo. A sorpresa foi maiúscula dos mozos e mozas que querían contactar cos espíritos.

Nena 1 (Nerea): Mamá, mamaíña, que medo, que medo pasei.
Nai 1: Non me estraña, so a vós se vos ocurre idea semellante na noite de samaín.
Nena 2 (Sandra): E que facedes aquí mamá?
Nai 2: Seredes parvos e parvos, seredes paifocos, non vos destes conta de que cando falastes de vir aquí a facer espiritismo estaba eu a escoitar trala porta do salón. Entón argallei darvos un escarmento xunto coa nai de Nerea e Luís.
Nai 1: Así é, vos seguimos e nos agochamos de vos. Tiñamos esta gravadora onde puxemos sons de mouchos e sons terroríficos e de gritos na noite para darvos medo.
Nena 1 (Nerea): Pois non é xusto.
Neno 2 (Luís): Iso digo eu, non é xusto.
Neno 1 (Carlos): Bo, eu non pasei medo ningún.
Nai 1: Pero que dis cagón, se fuches o primeiro e saír correndo.
Todos riron.
Nena 2 (Sandra): E as luces verdes esas mamá? Colléstelas da embarcación de papá, non?
Nai 1: Claro parviña.
Nai 2: A verdade é que rimos moito.
Nena 1 (Nerea): Si claro, a verdade e que pasamos moito medo, eu non me apunto máis para contactar con espíritos.
Nai 2: Pois esa era a nosa intención, darvos un escarmento para que vos deixárades destas parvadas.
Nena 1 (Nerea): Pois por min lección aprendida
Nena 2 (Sandra): E por min..
Neno 1 (Carlos): Por min tamén.
Neno 2 (Luís): E eu tamén.
Nai 1: Pois ala, imos para casa que vai frío, iso si, quedádevos sen chocolate quentiña, para a cama e a durmir.
Narrador: Baixaron o monte e marcharon para as súas casas co medo metido no corpo. Dende entón quedou claro para os rapaces e rapazas protagonistas destes feitos que con certas cousas non deberan xogar. Por moi atraente que fora mellor non xogar co mundo dos espíritos. As nais, sempre están atentas a todo, e saben, saben como dar boas leccións. como resolver os problemas cos seus fillos da maneira máis creativa.

-Soa cuña música misterio-
Tempo aproximado de duración entre 15 ou 20 minutos.

Obra Creada por Xurxo M. Gago Chao


Obra de Radioteatro
Reparto: Narradora - Locutora - Arximiro

Comezo
Narradora: A locutora da radio Finolis disponse a comezar o programa, da os datos de contacto e recibe a primeira chamada...

Locurora (recibe a chamada moi leda): Xa podedes chamar ao 999, o noso teléfono de contacto. No programa de hoxe…

-Soa chamada de teléfono- 

Locutora: Ola! Moi boas! Quen chama?
Arximiro: Eou, óesme logho?
Locutora: Si, si, moi boas, quen é?
Arximiro: Son eu, Arximiro.
Locutora: Benvido ao noso programa, Finolis.
Arximiro: Finolis eu? Finolis será ti…
Locutora, (ríe): Non ou, hahaha, Finolis é a nosa radio.
Arximiro: Pois vaia nome para unha radio…
Locutora moi chula: E que nós facemos as cousas con moito tino, con dozura e suavidade.
Arximiro: E logho, moi finolis seredes, pero ao final caghades igual no wáter e ben que limpades o cú.
Locutora: Hahaha, desculpen vostedes radiooíntes, a veces pasa isto…

Arximiro: Pasa o que ou? Pasa o que? Que veña un ghañán coma eu a dicir catro verdades? E que sodes moi finos…
Locutora: A nosa audiencia é moi selecta…
Arximiro: Ben, eu quero contar unha historia, podo?
Locutora: Si que pode Arximiro, pero lle pido que controle o seu vocabulario.
Arximiro: Eu do vocabulario ese non controlo nada, pero tentarei falar para que me entenda.
Locutora: Vale, pois veña adiante, comece a contar.

-Silencio 3 segundos-

Arximiro: Comezo xa?
Locutora: Si claro, estamos á espera…
Arximiro: Á espera de que?
Locutora: Á espera de vostedes Arximiro, para que conte a súa historia…
Arximiro:Vale, e cal delas conto?
Locutora (enfadada): Non sei señor, a que vostede queira…
Arximiro: E cal queres ti que che conte?
Locutora (resignada), case chorando: Pois a que dixo vostede que ía contar…
Arximiro: Eu por min cóntolle calquera historia…
Locutora: Pois veña, conte, adiante Arximiro, queremos escoitar a súa historia…

-Silencio 3 segundos-

Arximiro: Entón que?
Locutora (reprochando): Entón conte a súa historia Arximiro…
Arximiro: E cal delas?
Locutora (desesperada): A que queira…
Arximiro: Non ou, eu cónteche a que queiras ti.
Locutora: Pero se eu non sei ningunha das súas historias?
Arximiro: Pois, por iso, se quere cóntolle algunha delas.
Locutora, (tola): Valeee! Conteee! Conte vostede a súa historiaaa, pero xa!
Arximiro: E cal? Cal conto?
Locutora, gritando: NON SEI Arximiro, imos ter que cortar xa.
Arximiro: Cortar xa? Perooo, pero eu se inda non che contei a miña historia?
Locutora (CONTUNDENTE): A VER SEÑOR, levo dez minutos dicíndolle que conte calquera das súas historias, e vostede, o único que sabe dicir, é preguntarme cal me conta; e eu, non sei nada das historias que vostede me quere contar, eu, tan só, pretendía ter unha conversa normal, con alguén normal…
Arximiro: A ver nena, a ver ou, se queres falar, falamos, eu cóntoche calquera historia.

Locutora (chora):-----

-Silencio-

-Escoitase o ton do teléfono de recen terminada a comunicación-

Narradora: A locutora, cortou a chamada moi enfadada, puxo música e botouse a chorar sobre a mesa por non ser quen de facer que Arximiro contara a súa historia…


-Duración  aproximada 5 minutos -


Obra Creada por Xurxo M. Gago Chao

Reparto: 
Narrador - Monitora I- Monitora 2 - Nena Sofía - Nena Carla - Neno Xabier - Neno Lolo.

Acto Único
A historia comeza co narrador, narrando a historia baixo unha cortina de música:

Narrador: A noite de verán prestábase para un encontro como o que estaban a ter, as
tendas de campaña formaban un círculo perfecto, o grupo de rapaces e rapazas arremuiñábanse preto de fogueira que presidía o lugar, escoitaban as palabras dunha das monitoras:

Monitora I: - Eu inda lembro aqueles tempos nos que non tiñamos tecnoloxías, o noso divertimento baseábase na imaxinación, pero hoxe en día, parece que xa non vos deixan imaxinar, parece que xa non queren que imaxinedes. Dánvolo todo feito, xa imaxinan outros por vós, o non o credes?

Nena Sofía: E quen imaxina por nós Nati?

Monitora I: - Imaxinan por vós os creadores de xogos, os creadores de aplicacións, os creadores das novas tecnoloxías, imaxinan por vós, e dánvolo todo feito porque unha vez que estades xogando a tal xogo coa tableta o co ordenador ou utilizando a aplicación X, estades adquirindo unha adición a algo e entrades nun bucle que non leva a nada, nada máis que a perder e desaproveitar o tempo. Ben usado, non sería prexudicial, xogar de cando en vez, pero necesitalo diariamente é algo daniño que distrae do camiño do verdadeiro coñecemento.

Neno Lolo: - Caramba! Non sabía eu que xogar fora malo!

Narrador: Afirmou Lolo sorrindo. A monitora Lucía levantou a man para falar…

Monitora 2: - A ver, eu teño o meu punto de vista e non todo é tan malo como día Nati, eu creo que as novas tecnoloxías son boas, pero iso si, ben usadas. Eu non lle boto a culpa a ninguén, nin penso que vos van roubar a imaxinación.

Narrador: A cativa Carla comezou a rir, era a máis pequena do grupo cos seus dez anos de idade cando todos e todas as demais xa chegaban aos doce anos, Carla era a que menos comprendía o que se estaba a falar. A pequena do grupo non puido conter o motivo do seu sorriso:

Nena Carla: (Rindo) Pero como nos van roubar a imaxinación?

Risas de tod@s, monitoras e nenas e nenos.

Narrador: O ceo víase inundado de estrelas e as constelacións ofrecíanse para todo o grupo de persoas que estaba sentado ao redor da fogueira. Eran as tres da madrugada, pero estaban xenial e a gustiño, a noite non era nin fría nin calorosa, polo que se quixeran podían pasar alí a noite sen problema algún. De feito, algún dos nenos xa estaba deitado co seu saco de durmir mentres escoitaba a conversa que se estaba a dar.

Monitora 2: Claro que non. Quen vai roubar a imaxinación, iso é imposible. Como farían logo? Collerían a nosa imaxinación para gardala nunha caixa forte?

Narrador: O grupo enteiro dispúxose a rir. -Risas de tod@s, monitoras e nenas e nenos-

Neno Xabier: E que faríamos sen a imaxinación?

Nena Sofía: Seríamos parvos…
 
Neno Lolo: Non, non, seríamos como robots.

Monitora 1: A ver, xa sei que soa a risa, e quizais expreseime mal, non quero dicir que nos rouben a imaxinación pero si que rouban as gañas e a motivación para traballar a nosa imaxinación. E como se secuestraran o noso tempo coas novas tecnoloxías para que non poidamos crear, para que non poidamos pintar un lenzo por exemplo, para que non escribamos cun lapis nunha folla unha historia ou un relato, para que non inventemos cousas novas. Creo que debemos de estar atentos a isto e non deixar controlar a nosa mente pola adición que crean esas máquinas tecnolóxicas deste futuro.

Monitora 2: - Ben, pero non hai que esaxerar, non asustes aos nenos, déixaos que xoguen as novas tecnoloxías.

Monitora1: - Non, se eu non quero asustalos, tan só tento aconsellar para que non deixen de traballar a súa imaxinación.

Nena Sofía: - Pois eu imaxino cousas todos os días.

Nena Carla: - E eu tamén.

Neno Lolo: - E eu.

Monitora 2: - Ninguén nos poderá roubar nin a linguaxe nin a imaxinación. A imaxinación e a linguaxe dos humanos son dúas xenuínas expresións da liberdade da muller e do home e esta non pode ser aprisionada por ningún tirano deste mundo. Cando alguén coacciona violentamente a nosa liberdade, sempre nos queda a linguaxe e a imaxinación: neste santuario somos os donos absolutos, sempre gañamos. Unha persoa pode ser encarcerada, privada de liberdade, pero ninguén, nin agora nin nunca, poderá aprisionar a súa linguaxe nin parar a súa imaxinación. Poderán torturar o noso corpo, pero a nosa alma, intelixente e libre, é unha meta inalcanzable para calquera ditador de quenda.

Neno Xabier: Vaia! Pois é como un don que temos…

Monitora 2: Pois si Xabier, exactamente, a imaxinación é un don.

Nena Carla: - Meu pai tamén é don, é Don Carlos.

Botáronse tod@s a rir.

Monitora 2: Ben, e agora nenos e nenas, imos todos e todas a durmir, a soñar, pois os soños son o alimento da nosa imaxinación.

Narrador: Algúns deles protestaron, pero nada puideron facer e remataron cada un nas súas tendas de campaña correspondentes, ao día seguinte continuaría a súa aventura no campamento de verán.

Obra para Radioteatro: (Duración aproximada 10 min +/-)



  Obra Creada by Xurxo M. Gago Chao

 

A tranquilidade do rural era interrompida en ocasións polo estrondoso ruído dos avións que se dirixían cara ao aeroporto. Inda que os habitantes da zona xa estaban acostumados a tales sons, convivían con eles día a día sen que iso supuxese un encordio. Vivían nunha pequena localidade de non máis de douscentos habitantes, todos coñecidos, e moitos deles familiares. Pero de todos, os que interesan para esta historia, non son outros que Amancio e Lorenzo. Dous homes; de máis de corenta anos que criaran case xuntos, indo á mesma escola e instituto, até que os camiños os separaron cando Amancio marchou á universidade. Lorenzo quedou na aldea, para traballar a terra e axudar a vivir do seu produto ao resto da familia. Non quixera marchar á cidade, pero non por iso deixou de formarse lendo libros e informándose a través de internet, converténdose no máximo loitador da súa pequena parroquia para conseguir que o concello xestionase unha boa sinal Wifi para todos. E ao final conseguiuna. E así, case todos no pobo dispoñen de conexión á rede que contrasta con seu sinxelo e humilde estilo de vida enxebre.

Amancio, pola súa parte, partira cara a universidade e cursara avogacía en Compostela. Ao pouco conseguira entrar nun bufete de avogados en Valladolid. Visitaba a aldea unha vez ao ano para desconectar das fatigosas xornadas acumuladas durante o mesmo. Cada vez que acudía a súa parroquia de orixe, visitaba a casa de Lorenzo. Despois das carantoñas e saúdos varios comezaban a charlar sobre eles e sobre o mundo. Ambos os dous adquiriran uns puntos de vista totalmente diferentes, posturas e ideoloxías que os diferenciaban máis que antes de que Amancio marchara a universidade. Xa perderan aquela inocencia e a vida os foi situando nunha postura concreta. Cambiáraos aos dous.

Pero cando o home douto e avogado tiña que ter unha sensibilidade especial cara ao mundo ao coñecer de primeira man moitas das súas inxustizas, mantiña unha liña moi aséptica cando Lorenzo lle comentaba as desigualdades económicas que existían na actualidade. Amancio; desenrolara unha ideoloxía de dereitas, liberal, defensor dos mercados de valores e das políticas austeras entre outras moitas outras cuestións neofascistas de índole social e cultural.

Lorenzo non podía crer o que escoitaba del, non podía crer coma aquel rapaz que recollía moras das silveiras para facer viño de mora nunha botella de plástico, se convertese da noite á mañá nun home sibarita e hipócrita, incapaz de ver máis aló do seu propio ego. Certo era que era bo avogado, que era intelixente e efectivo no seu traballo, pero tamén estaba claro que o mesmo non lle deixaba ver máis aló que as cousas do seu propio mundo xurídico.

Lorenzo, en cambio, visitaba de cando en vez a biblioteca e collía libros de todos os xéneros que consumía tombado nas leiras mentres esperaba a hora dos quefaceres do seu mundo rural. Tamén lía todo tipo de contidos en internet, sabedor que moitas das informacións alí recollidas non tiñan moita fiabilidade, pero consciente de que moito diso habería que filtralo líao igual. Gustáballe a contra información ou información alternativa sobre como ía o mundo de verdade; xa que, segundo el pensa, os medios de comunicación convencionais, tanto televisións coma prensa escita, están controlados polos poderes fácticos que gobernan o mundo. Nesa discusión estaba con Amancio:

- A ver Amancio,- dicía Lorenzo- se ti non miras estas cousas non podes dicir que todo é mentira. Non podes pecharte tanto a novas informacións, pois cando soan é por algo. Cando as ocultan os medios de comunicación convencionais é por algo. Non cres que xogan con nós?

- Non, eu non creo nada diso. Hai moito paranoico. Se eu che contara …, cantidade de persoas viñeron a miña oficina para denunciar as cousas máis inverosímiles que poidas pensar.

- E que non me estraña nada. Porque no mundo están a pasar cousas moi inverosímiles pero que poden ser unha realidade. Que pensas logo dunha nova orde mundial, do sionismo asasino e usureiro que controla as guerras e as nosas vidas, das fumigacións químicas sobre os nosos ceos, dos ovnis e extraterrestres que viven con nós? Que pensas do libro de Orwell 1984 e da situación de recorte de dereitos e liberdades que estamos a vivir? Que pensas da OTAN e súas guerras interesadas para favorecer ao sionismo norteamericano e anglosaxón? Que pensas desta España podre de políticos corruptos e medios de comunicación controlados e manipulados?

- Pero que dis Lorenzo? Todo iso non son máis que ficcións inventadas por xente que non ten outra cousa que facer. Xente que ten envexa da boa situación doutras persoas, xente fracasada que non logra os seus obxectivos e emporiso busca outra causa que non sexa a súa propia preguiza.

- Pero como podes chamar preguiceira e fracasada á xente que non logra as súas metas. Quizais, non foi por eles, elas, se non porque a mesma sociedade os fixo fracasar. E inda enriba xente coma ti, burgués do carallo, que xa non esqueces nin de onde vés, non axudas a nada co teu egoísmo pechado e a coa túa ambición de merda.

- Nesta vida hai que ser ambicioso se non non chegas a nada. 

- E a que quero chegar eu Amancio? A min que carallo me importa ser máis que ninguén? Quen me da de comer é a terra. Que pensas ti dos españois durmidos, burgueses, nada solidarios, que non escoitan a chamada de axuda dunha sociedade necesitada? Es ti un deses que non acuden a chamadas reivindicativas e inda por riba as critica? Es ti dos que non entende nin quere entender á sociedade? Es ti un deles? Es ti un durmido?

- Durmido? Durmido de que? Estás ti esperto logo?

- Pois si Amancio. Por moito que veñas da cidade e do teu bufete. Por moito que teñas máis estudos que eu e viaxaras máis, por moita sabedoría que teñas, a estás a mal usar. A tes durmida. Es un máis dos tantos cordeiros que poboan o mundo, sodes servos de vós mesmos, egoístas acomodados que non queren ver máis alá da realidade que pisan día a día, sen importarlles sequera os asuntos sociais, lonxe da solidariedade tan necesaria para o ben da humanidade. E si, eu estou esperto, estou aberto a esas novas informacións alternativas, e moitas delas mas creo. Porque xa se sabe como as gastan os poderosos. Porque reunións coma as do club Bilderberg existen en realidade; onde ditan os designios da sociedade para manter a súa hexemonía de poder, a costa do que sexa, guerras, mortes, escravitude, espionaxe, leis mordaza, SITEL (en España), colapsos económicos, represións, desaparicións das culturas e linguas locais, etcétera. Estamos rodeados de loxas castrenses, masónicas e cristiás. Até hai gobernantes que pertencen a tales loxas e actúan segundo os seus intereses. Vivimos nun mundo controlado polos poderes fácticos. Se es consciente diso estás esperto, se non, estás moi durmido amigo meu.

- Eu creo que ti les cousas de máis, e toda esa información que tes, toda esa información que recolles dos libros e de internet, che está a tolear a cabeza e a meter nunha dinámica paranoica moi perigosa.

- En parte tes razón. Pero desconfía e acertarás. Hai que saber até que punto todo isto é certo, pero eso non é razón para que negue á maior toda esa información. Hai que investigar, rebuscar, contrastar. Algo haberá, e estar aberto a que de todo iso algo hai é estar esperto.

- Eu non teño tempo para ler todo iso, o meu tempo o consumen as miles de páxinas que teño que ler dos diferentes casos que pasan polo meu despacho. Pero agora co digo, se cadra, tes algo de razón, pois non saio do meu mundo xurídico en todo o día.

- Pois claro home. Tes que mirar máis ao teu redor. Tes que espertar e mirar as necesidades doutras persoas, e se podes, axudalas. Non podes ser un egoísta máis. Tes que comezar a entender que se este mundo é desigual é porque queren que así sexa, queren que haxa distancia entre eles e ti, queren controlarte en todos os aspectos, queren limitarte e durmirte, pois esperto molestas.

- Non me vas a convencer coas túas historias, pero coma che coñezo dende hai moitos anos e sei que es bo home, tomarei boa nota delas.

- Pois grazas home! Vindo de ti xa é un éxito. Inda lembro cando o ano pasado defendías a aquel tirano ditador que tanta xente ordenou fusilar ou executar, que tantos paseos permitiu de xente nobre e humilde durante a longa noite de pedra.

- Non sei de que me falas! Que é iso da longa noite de pedra?

- Nada home nada! Anda, anda, ti durme, segue a durmir… 

 Relato by Xurxo Gago Chao



Antonia tiña o costume de poñer unas veas para alumear aos defuntos na véspera de todos os santos. Acostumaba a poñer enriba dunha mesa as fotos das persoas que desexaba alumear fronte a unha veas típicas do día de defuntos. Lembraba que a súa nai en vez de poñer veas ou cirios poñía as chamadas bolboretas en aceite de oliva, as sombras que proxectaban esas veas diminutas nas paredes quedaron coma recordo de Antonia, que inda lembraba tamén, o distinguido cheiro que amaba daquel recipiente.

Esa noite dos mortos era especial para ela, pois facía xusto un ano que comezara a ”ver”. Xusto un ano antes pasara esperta toda a noite, por mor dun suceso que lle acontecera antes de deitarse na cama. Lembraba aquela noite, mentres remataba de prender as mechas das veas. Aquela noite dun atrás, Antonia apagara a luz da habitación e sentárase na cama para acomodar a almofada, no momento de xirar para deitarse de todo, descubriu ao fondo da súa habitación unha luz moi branca que saía dunha esquina, entre a parede e o teito. Ao principio non lle deu importancia pensando que fora un efecto dos ollos para adaptarse á escuridade, pero un poucos segundo máis tarde comprobou que a luz seguía aí, coma mirándoa. Con medo, deitouse por completo na cama e arroupouse coas mantas sen deixar de mirar cara a esquina onde a estraña luz se estaba a manifestar.

A cousa estraña que tiña fronte a ela comezou a descender pola parede e dirixiuse cara aos pés da súa cama, as pulsacións de Antonia aumentaban a medida que aquele luz se lle acercaba. Chagou a estar a escasos dous metros dela. Coma se tivese instalada unha radio no seu cerebro comezou a sintonizar inconscientemente unha voz que lle falaba. A escoitaba con moita nitidez, sorprendeuse tanto, que comezou a chorar. A voz que lle falaba dentro das súas entrañas, díxolle que non chorara que ao contrario que tiña que estar leda de alegría, pois a súa nai estaba ao seu carón.

Antonia non o podía crer, coma era iso posible. Esa luz radiante e a vez tenra e cálida parecía estar enchida de amor. Antonia deixou de chorar e faloulle ao ser de luz que tiña fronte a ela:

-    Es ti mamá?
-    Son eu neniña.
-    Mamá…

Anotnia choraba, pois inda que aquela voz lle ía directamente ao cerebro puido distinguir perfectamente a voz da súa finada nai.

-    Mamá, mamá.
-    Estou ben. E ti dende hoxe estas esperta.
-    Esperta? Esperta de que mamá?
-    Xa o saberás, a partir de agora verémonos máis a miúdo.

A luz dirixiuse cara a Antonia e traspasoulle o corpo para desaparecer por completo entre o seu corpo e o colchón. Ao pasarlle a luz polo corpo tivo una serie de lembranzas nuns poucos segundos, lembranzas xunto a súa nai, vivencias xunto a ela que súa nai quería que recordase. E así foi, dende aquela noite as lembra case todos os días. Leva todo o ano esperando que chegara esa noite, pois xa sabía, xa entendía ao que se refería a súa a nai cando lle dixera que xa o sabería. Dende aquela noite dun ano atrás Antonía viu moitas máis luces, xa non na súa propia casa, se non pola mesma rúa, nos locais aos acudía, nas casas dos seus amigos e amigas. Levaba un ano descubrindo o mundo das ánimas, podía “ver”, podía comunicarse con seres de luz, con almas de persoas que tiñan algunha mensaxe para ela, ou que sinxelamente necesitaban a súa axuda para solucionar algún problema a poder marchar cara a luz suprema. Cara a aquel lugar onde as almas habitan tralo seu paso por este mundo terreal.

Antonia esperaba deitada na cama a que se repetise a escena daquela noite do ano anterior, esperaba a visita da súa nai. Nesa noite na que se abren as portas doutras dimensións, e que as ánimas cruzan para visitar aos seus seres máis queridos. Esa noite énchese de procesións de ánimas, pero non todo o mundo pode velas, hai que ter o don de “ver”.

A nai de Antonia, aquela luz preciosa que se lle aparecera, aquel ser de luz, non tardou en aparecérselle de novo un ano máis.

Relato by Xurxo Gago Chao

 

Marga estaba sentada na pedra de sempre, non seu miradoiro particular, dende onde observaba a entrada da ría Ferrolá. Acudía regularmente a ese lugar, para atopar un pouco de acougo dos quefaceres diarios. Dende ese sitio observaba perfectamente o golfo Ártabro e a liña do horizonte que se mostraba entre o inmenso mar e o infinito ceo.

Ese día, en particular, tiña unha pesadume pola perda da súa carteira. Esta contiña todos os seus documentos ademais de algo de diñeiro. Xa puxera a denuncia correspondente na comisaría, tiña moi difícil o atopala. Despois dunha procura intranscendente pola cidade de Ferrol dirixiuse cara a Punta do Segaño, preto de alí aparcou o seu coche. Camiñou cara ao mar, baixou a pendente, cruzou un pequeno camiño cuberto de toxos que a levou ata as pedras que presiden a vista fronte ao alén do mar. Xa tiña a súa pedra elixida dende moito tempo atrás, unha pedra á que ela bautizou coma a morsa, evidentemente, polo gran parecido da rocha a este animal. Dende alí controlaba á perfección  o golfo Ártabro, ao lonxe tiña á torres de Hércules e as rochas que a protexen. O Grelle, A Rabaleira, O Coido, O Xanrei, O Altar, son moitos os nomes das rochas que rodean a contorna do antigo faro coruñés.  As rochas das nosas costas teñen nomes, quen sabe os seus nomes á perfección son os vellos mariñeiros, os vellos mariscadores da zona que están cheos de sabedoría sobre o mar e a costa que os rodea.

Marga miraba o mar. Gustáballe estar alí. Nese lugar escoitaba o murmuro das ondas, alí recargaba as pilas para afrontar ao día seguinte outra longa xornada. Eran as sete e media dun serán de finais de setembro. Unha parella de rapaces namorados pasou preto dela, buscando quizais a súa intimidade. Un señor de mediana idade estaba pescando a poucos metros de onde a dama solitaria se atopaba, pero ningún dos que alí estaban caeron na conta no que ela divisara. Marga, sorprendida, ergueuse de súpeto ao comprobar que unha muller de amplos cabelos louros estaba no mar, a poucos metros da costa. Cando ía gritar aos presentes que unha muller necesitaba axuda, comprobou con enorme incredulidade, que era unha muller pez. Divisou perfectamente a cabeza da criatura e cando estaba disposta a berrar viuna mergullarse e sacar a superficie unha brillante cola de serea.

As pernas comezaron a tremerlle, o seu corazón disparouse de revolucións, o seu pensamento cavilaba a toda velocidade. Colleu o teléfono sen perder de vista o lugar, preparou a opción de vídeo e deulle a gravar. Enfocou cara ao lugar onde vira ao estraño ser.

Nada sucedeu durante uns minutos. Non conseguiu tomar imaxe algunha, pero xusto no momento no que gardou o móbil apareceu de novo. Desta vez mostróuselle durante uns segundos máis. Marga, volveu a ver á muller de pelo largo saír á superficie, quedou mirando para ela. Ambas coincidiron nas miradas. O rostro da criatura era pálido, a súa pel resplandecente reflectía a luz que o baixo sol inda ía emitindo, non podía distinguir máis dende a distancia na que se encontraba.

Mentres se xuntaban as miradas, escoitou unha voz dentro da súa mente que lle repetía e repetía as seguintes palabras: - Son a doncela das ondas. - Son a doncela das ondas. - Son a doncela das ondas. Cando a serea desapareceu cesou esa voz que escoitaba sen cesar na súa cabeza. O señor que estaba pescando non estivo ao tanto de nada, nin a parella de xoves namorados, cada un estaba ao seu.

Marga, vindo o que vira, sentou de novo na rocha e sacou un cigarro do bolso, xa non fumaba moito, pero nese caso necesitábao. Mentres aproveitaba o cigarro comezou a sorrir, tiña bolboretas no estómago, todas as súas extremidades tremían. Non deixaba de mirar cara o lugar, tiña o convencemento de que todo aquilo fora moi real. Non tardou en levantarse para marchar, dirixiuse cara ao coche a modiño sen deixar de mirar para o mar. Pensou en falar con aquelas persoas e comentarlle o que vira, pero convenceuse de que ía a quedar coma unha tola. Xusto antes do momento de xirar o pescozo viu de novo a silueta. Ía cara ao norte, entre mergullada e mergullada, cara ao cabo Prior. Pareceulle incrible que tan só ela caera na conta da súa presenza, non era difícil ver a cola da serea saíndo á superficie nin os cabelos dourados da súa cabeza.

De camiño a casa convenceuse do momentos especiais que a vida lle acababa de agasallar. Supuxo que non todo o mundo podería ver sereas polas augas do mar do golfo ártabro. Non tardaría en volver.

Quen queira “ver”, verá a maxia que nos rodea.
Quen non queira “ver”, verá tan só auga, ceo e terra.

Continuará…


Relato by Xurxo Gago Chao



Non entendía nada do que lle acontecera, non sabía como había chegado a esa situación se el non a provocara. Agora xa era tarde – pensaba-.  Varios oficiais do “Bando Nacional” o levaban camiño á execución. O vento do nordés remexía os cabelos de Alfonso, o cal, coas mans atadas, era forzado a camiñar por integrantes da  “Forza Pública”.  Neses momentos lembraba o que lle ocorrera ao seu amigo Pablo,  condenárano a morte por delito sedición, era un cabo de mariñeiría do acoirazado “España”, moitos dos oficiais da Armada eran do bando sublevado polo que a sorte de moitos militares a prol da república estaba botada. O seu amigo, tivera a mala sorte (coma moitos outros), de ser executado por sentencia a morte no Val, Narón. Tamén sabía do asasinato doutros infortunados na punta do Martelo do Arsenal militar da cidade “Departamental”, fusilaban no patio traseiro do edificio do corpo de garda. 


Acoirazado España 

Nesa mesma situación se atopaba agora el. Chegou á conclusión de que alguén tivo que denuncialo, ou dar parte del, para incluílo nalgunha lista negra. 

Tiña trinta e catro anos, era obreiro naval e ferreiro, artesán do metal no seu tempo de lecer. Dedicábase a facer cerres de fincas, paraugueiros, trueis, fisgas, etcétera. Recibía encargos de material de pesca e marisqueo por parte dos veciños, entre outras pequenas cousas de uso caseiro. Estaba traballando na súa fragua cando entraron no pequeno taller catro persoas portando un fusil cada unha. Tan só lle dixeron que tiña que acompañalos, que ían a dar un paseo, que o material que alí tiña estaba prohibido e era perigoso. Antes de saír aproveitaron para rachar con todo o que puideron no pequeno local.  Eran case as oito do serán.

Saíron a pé do lugar, sito no barrio de Canido en Ferrol, cruzaron varias leiras campo a través ata chegar aos redores do cemiterio. Alfonso sabía que ese era o seu fin. Sabía que o ían a asasinar coa escusa de que pensaba diferente a eles, por ter unha ideoloxía vermella, por crer que o mellor para o país era a república. Protestoulle aos raptores da “Forza Pública” porque non lle fixeran xuízo algún, que non estaba condenado por nada, que nada fixera. Preguntoulles que a onde o levaban, que se ían ao cemiterio e ían a executalo, repetiu que el non tiña condena por execución. Os homes armados o escoitaban falar, dous deles ían diante, os outros dous asíano bruscamente polos brazos levándoo case no ar. Por moito que dixera, non conseguía arrancarlles nada máis que un hipócrita sorriso a algún deles.

Varios veciños do barrio víronos pasar, eles estaban ás agachadas, sabían que se dicían algo ou intercedían dalgunha maneira, tamén eles serían pasados polas armas. Sabían que aquilo tratábase dun “Paseo” en toda regra. Sabían que estaba sucedendo moi a miúdo en ambos bandos nese mes de decembro do ano de mil novecentos trinta e seis, xa ben comezada a guerra civil española. Neste caso, eran os membros do “bando sublevado” os que estaban facendo “limpeza”.

Alfonso revolveuse, resistiuse a caer desa maneira, neses momentos decidiu loitar contra o seu destino, os seus derradeiros momentos. Pero ao ver que comezaba a poñerse pesado, un dos que ían máis adiantados, apuntoulle co fusil á cabeza e pegoulle un repentino tiro que desfixo parte do seu hemisferio dereito. Morreu ao momento. Dous integrantes da forza pública discutiron entre eles por mor do que acaba de acontecer, un reprocháballe ao outro que non esperase a chegar ao lugar sinalado. Como ningún deles quixo cargar co cadáver deixárono tirado no medio da leira, preto dun estreito camiño asfaltado que levaba cara a igrexa e ao cemiterio do barrio de Canido.

Alfonso morre en Ferrol a mans da "Forza Pública".


Homenaxe ás vítimas en Canido Ferrol (A Coruña)

O corpo de Alfonso foi descuberto por un cura, recibiu santa sepultura no cemiterio de Canido. Moi preto da súa tumba, xacía o seu amigo Pablo, xunto a outros trinta e dous tripulantes do acoirazado España que tamén foran pasados polas armas. Ao final, os dous amigos, ambos executados, acabaron xuntos. 


Foron tantos os paseos daquela época infernal da historia que inda hai miles de persoas desaparecidas, cadáveres no medio de leiras ou soterradas nas beiras das antigas estradas ou camiños rurais. Necesario é darlle xustiza a súas mortes. Necesario é traballar para a recuperación dos restos mortais, para darlles unha digna sepultura e un público recoñecemento. Necesario é recuperar as dignidades arrebatadas a todas as vítimas da guerra civl e da ditadura do franquista. Ata ese momento, moitas almas esperan xustiza e reparación.


 
Relato by Xurxo Gago Chao


Xosé era un incrédulo ante os sucesos paranormais, pero unha noite, xunto a outros compañeiros de andainas, sucedeulle unha experiencia que lle  fixo descorrer sobre o asunto en cuestión.

Saíran de Santiago sobre as dúas da mañá e colleron pola estrada en dirección á Coruña. Viñan dunha cea da empresa, un pouco contentos, inda que quen conducía non estaba bébedo, non probara nin gota de alcohol. De súpeto, mentres ían circulando, cruzouse a toda velocidade unha luz de cor vermella por diante do seu parabrisas. O condutor freou asustado, o coche comezou a derrapar. Por pouco se defenestran, grazas á pericia do condutor que conseguiu controlar a dirección do vehículo no último intre antes de chocar contra o garda raíl.  Unha vez controlado o coche sufriron o adiantamento de varios vehículos protestando. O condutor puxo as luces de emerxencia e parou na beira da estrada. Miráronse os tres con moita estrañeza, non tiñan explicación ante o que acababa de acontecerlles.

Todos pensaban que aquela luz era un artefacto extraterrestre pero ningún deles atreveuse a dicir nada. Mentres estaban a revivir o acontecido sucedeu de novo. Apareceulles outra vez esa luz vermella, mostrándose diante deles con total descaro, parándose no ar, xirando, subindo e baixando fronte ao seu parabrisas. O coche estaba parado, eles petrificados. Case un minuto estivo facendo piruetas ata que ascendeu rapidamente cara ao ceo desaparecendo da vista das sorprendidas testemuñas. Ningún deles reparou en poñer en funcionamento a cámara do teléfono móbil, cando quixeron facelo xa era tarde. A luz vermella desapareceu cara as nubes no medio da escura noite.  

Baixaron do coche para asimilar o ocorrido e soltar as pernas ante os nervios que as entumecían. Comezaron a abrazarse entre eles da emoción, era coma se acabaran de espertar dun soño dicía algún gritándolle a escuridade. Díxolle un dos amigos a Xosé:

-    Viches? Viches coma si que existen os Extraterrestres? Que era iso se non?
-    Coido que non teño resposta para iso. Non sei se son marcianos ou non, pero algo moi raro é. 
Contestou Xosé con cara de filósofo mentres botaba unha ollada ao escuro ceo.
-    Temos que marchar, inda vainos multar a garda civil por estar aquí parados. Soltou o outro dos amigos.
-    Si, imos marchar. Dixo Xosé decidido.

Pero cando ían decididos cara ao coche apareceu de novo a luz, esta vez asediounos coma se fose unha avespa ata que foron correndo para dentro do vehículo. Un dos amigos de Xosé, o último en subir o coche, tiña case pegada a luz a súa faciana, desfíxose dándolle un golpe seco coa porta do coche. A luz caeu sobre a cuneta e apagouse ao momento. Os tres miraban aquela cousa apagada dende os cristais do coche, tiñan medo a baixar.  Baixaron en canto viron saír correndo a uns rapaces dunha leira que estaba preto da estrada, ao chegar á cuneta recolleron o aparato ante a sorpresa de Xosé e os seus amigos. Xosé baixou moi enfadado do choche e díxolle aos rapaces:

-    Oíches rapaz? Pero iso é voso?
-    Pois claro que é noso, é un  “Drone”
-    Me “cagho” no “Drone” de Dios!

Os rapaces saíron correndo co “Drone”. A Xosé tiveron que agarralo os seus amigos pois estaba disposto a facerlles comer o “Drone” ese aos rapaces, a esas horas da noite asustando á xente gritaba.

-    E nós que pensábamos que eran extraterrestres! Se é que… veña imos!

Emprenderon a marcha en silencio, riron e riron un pouco más tarde recordando a súa experiencia, lembraban (e lles facía graza) o medo que lles meteu no corpo o aparello voador dos bromistas rapaces. 


Relato by Xurxo Gago Chao


O avó estaba sentado nunha pedra mirando cara ao mar. O rapaz saía de remollarse un pouco e sentouse ao carón do home maior. Os dous estaban ledos de poder gozar deses momentos xuntos. Non se vían moito. Pedro, o avó, pasábase máis de medio ano no campo, na súa pequena vila, a uns cento cinco quilómetros terra a dentro. Agora atopábase na cidade, coa súa familia e, preto do mar. 

- O mar, Iago, é moi perigoso.
- Xa o sei..., xa non son un neno avó. 
- Eu, se o digo, é por algo.
- Terás miles de historias que contar do mar.
- Téñoas ou! Pero son as de sempre. Para ti teño outras diferentes. 

E vaia se as tiña. O avó navegara moitísimo por moitos mares do mundo, fora mariño mercante e pescador de altura. Loitara noutros anos, sen o apoio dos gobernos aliados, contra os piratas do século vinte, que atracaban barcos e mataban tripulacións. Él salvárase dalgunha boa. Agochárase moitas veces da morte no medio do mar. 

- Pois cóntame algunha!
- Xa vou! Estou pensando cal.
- Unha de chicas.
- Unha de chicas?
- No mar non hai chicas, no mar hai musas.
- Musas? Que son as musas?
- Non escoitaches falar das nove musas? As fillas de Zeus? Son o mito da inspiración.
- Non.
- Pois busca no internet ese que seguro que che conta a historia das noves musas. As musas son as voces que che falan cando estás en soidade, as que algo che din cando estás só. As musas fálanche cando escoitas o murmuro do silencio, cando escoitas á vez ao teu redor e ao teu corazón.
- E como se fai iso? Escoitar o murmuro do silencio...  -Agregou o rapaz sorprendido-

O seu avó estaba pensativo, tiña a súa mirada alén do mar, alén deste mundo, quizabes escoitaba ás musas. De súpeto aferrouse ao brazo do cativo e díxolle:

- Neno, perdoa polos meus silencios.
- Xa perdoo avó. Cóntame logo…
- Naqueles tempos, de cando eu navegaba, tiña o bo costume de escribir. Escribía poesía, inventaba relatos, escribía cartas de amor. 
- Vaia! Non mo dixeras. E inda conservas os teus escritos?
- Algúns si, outros perdéronse polo camiño. O que quería dicir eu; era que para escribir todo o que escribín, moitas daquelas cousas, daqueles pensamentos, mos dixeron as musas. 
- E como sabes que cho dixeron as musas?
- Seino.
- E por que o sabes avó?
- Porque moitas horas mortas de cando navegaba no barco en tránsito, nesas horas que cada un ten para o seu lecer, pasábaas ollando as ondas do inmenso mar. Neses ollares salgados houbo moitas conversas coas musas. Preguntas que eu me preguntaba e respostas que delas me viñan. 
- E como che viñan as respostas? Cunha voz de musa?
- Non rapaz. Coa voz do meu propio pensamento. Ou sexa, coa miña. 
- Pero, entón? Entón, ao final, es ti mesmo falando contigo? E dis que falas coas musas? Non entendo nada.
- Hai tempos de maxia, querido neto, dos que todos podemos gozar. Para ver a maxia hai que crer nela. Se non cres en nada, nin crerás na maxia, nin terás fantasía, nin lerás literatura, nin crerás en ti.
- Eu si creo na maxia avó.
- Se é así, xa imos ben. Logo escoita. As musas non me falan a min directamente, as musas lle falan ao meu espírito, lle falan a miña alma, lle falan á enerxía que elas ven. Non falan directamente, transmiten impulsos enerxéticos que recolle e recoñece a nosa alma e os transmite ao consciente da nosa persoa física. Din que temos un por cento de consciencia e noventa e nove de inconsciencia. Pero as musas lle falan a ese un por cento de consciencia.
- E onde está o consciente e o inconsciente?
- Entendes algo ou non? Está no cerebro, nalgunha parte do noso cerebro. As musas non viven na mesma dimensión que nós, viven noutra ou noutras dimensións aparte da nosa. O noso cerebro, dalgunha maneira, é capaz de comunicarse con outras dimensións. O caso é encontrar o interruptor que prenda a conexión. Ese interruptor está no noso cerebro, por aí agochado. Segundo teño escoitado é unha glándula á que chaman Glándula Pineal.
- Glándula Pineal?
- Si. Glándula Pineal. Pregúntalle ao “gugle “ ese, sorprenderaste do que che diga. 
- E vou ter que apuntar todo que non me vou acordar! Que é iso das dimensións? É como este mundo repetido?
- Ou que carallo! Teño que explicalo todo ou que? Eu creo que outra dimensión é outro mundo, outro mundo que pode ser coma este ou pode que non. E dimensións, pode haber moitas. 
- Cantas?
- Non sei. Uns din que tres, outros din que sete, outros que once, outros que vinte e seis. 
- E ti que cres?
- Eu creo no que creo, nas miñas conclusións segundo o sabido. Que non son outras que crer en todo. Crer sempre. Sempre crer. O caso é saber cara a onde enfocar esa crenza. A miña crenza é que hai vida fora deste mundo. Penso que hai outras dimensións, pero non sei cantas. Penso que en cada unha delas viven e conviven diferentes seres, entidades, persoas, animais, aquilo que sexa o que haxa ao outro lado da nosa realidade. 
- Eu tamén creo que ten que haber outras dimensións. Pero estabamos coas musas.
- Si ou si, as musas.  

O avó de Iago, pasou de mirar ao seu neto a perder a mirada no horizonte, onde se xuntaban ceo e mar. Respirou un pouco. Ben sabía do que falaba. Ben sabía das experiencias paranormais que tivera. Tiña moita información dos libros que lera, moito saber acumulado. Cando chegou do campo á cidade da Coruña, para pasar o verán con Iago e os seus pais, o neno aledouse moitísimo.

O rapaz, xa un mozo de catorce anos, mostraba moita interese polas historias do seu avó. Sabía que o seu avó Pedro era un home de sabedoría. O cativo, inquedo, desexoso de saber e de entender aquilo das musas, preguntoulle:

- Que me dis?
-  Dígoche, que xa teño case oitenta anos e creo máis que nunca nas musas. Cada vez as escoito máis nítidas, cada vez capto mellor as súas mensaxes dende outras dimensións.
- E a ti quen che contou o das musas?

O avó botouse a rir, logo, replicou:

- Veña preguntas e máis preguntas…
- E que queres?
- Contoumo meu primo Xulián, xa morreu, estivera en Madrid estudando Belas Artes. Moito lle gustaba chulear de que as musas falaban con el e que, por iso, facía a súas magníficas pinturas ao óleo. 
- Que chulo!
- Si ou. Hai xente moi presuntuosa. E el, de verdade, tivo éxito. Pero a min o que me quedou foi o das musas. Xulián explicoumo a conciencia, despois de asaltalo varias veces co mesmo tema. Coma ti agora…

Iago sorría. Pasábao ben escoitando ao seu avó, estaba moi implicado na historia. Desexaba poñer en práctica o de escoitar as musas, quería aprender máis diso. O seu avó, continuaba ben disposto a relatarlle, a transmitirlle, parte dos seus coñecementos. O vello non deixaba de ollar cara ao mar, gozando da súa estampa, ata da súa silueta. Xirouse decidido e díxolle ao mozo: 

- As musas, Iago, en canto aprendas a escoitalas, hanche dicir as respostas a todo aquilo que ti expoñas. Axudaranche a atopar o teu don. Cando o descubras, axudaranche a desenvolvelo coa arte que hai en ti.
- A todo iso me axudarán as musas. 
- A iso e a moito máis. 
- E que teño que facer para escoitalas?
- Pecha os ollos. Respira forte e expira suave.  Respira forte e expira suave. Respira forte e expira suave.
- Vale! Xa!
- Faime caso anda! Pecha os ollos. Respira forte e expira suave.  Respira forte e expira suave. Respira forte e expira suave. Tenta non pensar en nada.
- Non podo.
- Téntao! Non penses en nada, pensa nunha nube branca, nun folio branco, nun ceo branco. Agora escoita. Escoita o ambiente, o ar, a natureza. Os humanos estamos rodeados de ruídos, acostumados á contaminación acústica. Vai eliminando os sons que vaias identificando e céntrate nos que non saibas de onde veñen. Ese simple feito manterate concentrado, calmado, pero vigoroso e intuitivo. Esa intuición irá vindo, sendo primeiro un pensamento que está lonxe e é débil, converténdose despois nun nítido pensamento convincente. Nun pensamento intuitivo que terá o poder de chegar a ser realidade co simple feito de ti te decidas apostar por el e o leves a cabo.
- É certo todo iso? 
- É certo.
 - E en que momento escoitarei as musas?
- En canto aprendas a meditar. A relaxarte. A ordenar a túa mente por dentro para ter unhas ideas claras. Aprenderás a escoitar o murmuro do silencio, en canto o escoites, escoitarás ás musas. Cando chegue o momento saberás que son elas. Cando chegue o momento saberás identificar a túa conversa con elas. E ese día, se inda vivo, mo dirás.
- Estou desexando intentalo. Estou desexando falar coas musas. Eu quero ser escritor avó. 
- Todo aquilo que queiras ser, o serás.

Ambos os dous estaban moi metidos na conversa, nin se decataron que preto deles estaban os pais de Iago, dispostos a recollelos para ir á casa duns amigos da cidade. Pedro protestou, dixo que non quería ir, que foran eles. O rapaz o imitou e gañou un labazada da súa nai. Tiñan que ir.

- Eu quedo aquí falando co avó Pedro. Estamos falando das musas.

A nai de Iago no tiña cara de bos amigos:

- As Musas? Musas vouvos dar eu! Xa estás papá? Xa estás coas túas cousas de cando eras mariño? Xa estás quentándolle a cabeza a este preguiceiro que nin se esforza non estudios? Veña! Imos!

Tanto o neto coma o avó levantáronse do asento de madeira. Miráronse un chisquiño de tempo suficiente coma para intercambiar sorrisos. O avó chiscoulle un ollo. Aquela conversa calara moi fondo na inquedanza daquel rapaciño e enchera, un chisco máis, o peito do vello sabio que escoitaba o murmuro do silencio e entraba en conversas coas musas.

Relato by Xurxo Gago Chao
anterior inicio seguinte
logoweb