Hai cerebros humanos pervertidos
neuronas trastornadas sen razón
escuros espíritos corrompidos,
almas podres, inútil corazón.

Necio exército, incautos foraxidos
son o estandarte da mala intención
asasinos dos nosos bosques vivos,
árbores, bechos e vexetación.

Van queimando a terra os envilecidos
os monicreques da especulación,
humanos de karmas ensombrecidos
membros do club da premeditación.

Perderán fácticos homes manidos,
parvas mentes, cerebros de cartón,
imbéciles mercenarios bandidos,
os xornaleiros de desolación.

Gañará a vida, brotes rexurdidos
reverdecerá ante negro carbón
disiparanse os fumes combatidos
haberá esencia tras a destrución.

© Poesía creada por Xurxo M. Gago Chao 

Fotografía de: Daniel Espinosa


Vender como progreso a gran industria no medio dunha ría poboada é hipocrisía. Querer gabar a historia dunha cidade porque durante centos de anos fose utilizada para a construción naval, é hipocrisía. Non querer ver outras vías de progreso que non sexa a construción naval, é hipocrisía. Querer manter unha regasificadora nunha ría, poñendo en perigo a un amplo núcleo de poboación ao seu redor, poñendo de escusa a perda de sesenta e cinco postos de traballo contra un núcleo de poboación de máis de oitenta mil persoas, é hipocrisía. E niso estamos, rodeados de hipocrisía. 

Hoxe en día os hipócritas afirman que é progreso facer barcos de guerra nos estaleiros ferroláns, venden como progreso e carga de traballo unha encarga de barcos para Arabia, por exemplo. [Modo retranca ON: un país exemplar, que ten cartos, que vai utilizar eses buques para manter a paz no mundo. Modo Retranca OFF.] Os hipócritas venden como progreso horas de traballo e soldos para moitos obreiros poñendo por diante isto a calquera circunstancia negativa que afecte á sociedade, hipocritamente o importante é a carga de traballo e non para quen se traballe, nin de onde veñan os cartos. Iso chámase egoísmo, egoísmo hipócrita. 

Os hipócritas non dan pé a outras alternativas para o futuro ferrolán, facer buques e buques, buques militares, especialidade da empresa. Buques dos que lanzan mísiles e matan xente, xente que comeza a morrer e a ter data de caducidade dende o primeiro momento no que se entregan. Buques e cartos; cartos e buques, buques, cartos e carga de traballo, buques, cartos, carga de traballo, xogos de guerra, mortes, todo igual a hipocrisía.

Os hipócritas venden como progreso estaleiros para a construción de buques de guerra na nosa ría ferrolá; no Sinus Artabrorum, no golfo ártabro, un lugar con vestixios do progreso de antano como a desleixada Vila de Noville. En Noville, na ría ferrolá, durante os séculos III e IV houbera progreso. Houbo progreso na ría ferrolá moitísimo antes dos impostos estaleiros dos reis españois, quen secuestraron a nosa ría para o comezo das súas guerras imperialistas séculos despois. A ría ferrolá era un verxel moito antes de que esta acollese aos estaleiros reais, a ría ferrolá era unha ría naturalmente depurada, un viveiro de marisco e peixe, un paraíso para os habitantes que poboaban os seus redores. Antes da chegada dos impostos estaleiros imaxino Ferrol como unha pequena aldea dependente de si mesma e chea de recursos aos que recorrer en caso de necesidade. Imaxino unhas augas limpas e libres de metais pesados e de plásticos. Imaxino á xente do lugar saíndo ao mar en pequenas embarcacións improvisadas de madeira, imaxino tráfico de pequenas embarcacións cruzando de banda a banda a ría. Toda aquela abundancia; todo aquela tranquilidade de vila pequena, comezou a minguar no momento da chegada dos ilustres iluminados do centro da península ibérica, tan doutos e intelixentes eles, tan inxenuas as xentes ferrolás da época, por prestárense a seren usadas como man de obra barata. Hoxe en día continua a ser así. Segundo afirman algúns interesados historiadores, os habitantes da zona deberan dar as grazas de que a ría ferrolá fose elixida como base naval e como berce dos buques da armada española. [Modo retranca ON]: Quizais deberiamos darlle as grazas a aqueles reis, nobres e militares  iluminados por contribuír, permitir e consolidar, a contaminación durante tantos anos e séculos da nosa ría ferrolá. Quizais deberiamos darlles as grazas por non permitir outro progreso que a creación de buques para guerras coa escusa da defensa da patria. Quizais deberiamos darlles as grazas, por exemplo, ¿por matar xente outrora en nome de España con buques feitos en Ferrol?, ¿por ser Ferrol unha base naval da OTAN co perigo colateral que pode supoñer para a cidade en caso de conflito?, ¿por depender de Madrid a clase obreira ferrolá? Deberiamos dar as grazas por non poder aproveitar todos os recursos que ofrece unha ría limpa, depurada, libre de vertidos e metais pesados? Quizais, todos os ferroláns e as ferrolás, deberiamos darlle as grazas a esta xente imperialista por facer da nosa cidade o berce de onde partiron moitos buques para dar morte a xente inocente. Quizais, tamén, deberiamos darlle as grazas por encher de metais pesados as nosas augas durante séculos e por botar millóns de vertidos ás augas da nosa ría, por contaminar as nosas augas e ás especies que nelas viven. Quizais, tamén, deberiamos darlle as grazas por contaminar o marisco e o peixe da nosa ría e darlles as grazas por toda aquela persoa que enferma co tempo por consumir produtos contaminados da ría ferrolá. Quizais deberiamos darlles as grazas a todos aqueles que con moitos enredos presuntamente corruptos conseguiron instalar unha regasificadora no medio da nosa ría e por proporcionar emprego a máis de sesenta persoas e poñer en certo e razoable perigo a outras oitenta mil. Quizais deberiamos dar as grazas a todos os buques militares que pasaron pola ría de Ferrol e a todos os que a ría ten coma inquilinos na base naval ferrolá, quizais deberiamos darlles as grazas a todos eles por verter merda ao mar da nosa ría durante moitísimo tempo; quizais, tamén, deberiamos dar as grazas aos militares que se cren donos dela en todos os sentidos. Quizais deberiamos darlle as grazas a todas as autoridades que mostran desleixo cara a depuración da ría e cara a un verdadeiro control de vertidos na mesma. Quizais deberiamos comer merda que está máis fresca! [Modo retranca OFF].



Considero de vital importancia para o futuro de Ferrol a finalización da construción naval de buques de guerra na ría, deberíase abrir á empresa nacional cara ao progreso da produción e da innovación limpa, camiñar cara a autosuficiencia enerxética do planeta, procurando novos mercados e novas producións innovadoras que permitan aumentar o emprego entre os habitantes de Ferrol. O caso é querer, o caso é que Ferrol queira e decida por si mesma, sen deixar que decidan os dos uniformes, os do centro, os dos xogos de guerra, os que teñen secuestrada a nosa ría para que non progrese. E o caso é que esperten os peóns que non queren ver outra alternativa que a de facer os buques de guerra que lles mandan sen mollarse a esixir novas alternativas, outras cargas de traballo. Cargas de traballo si, pero, ¿que carga?, ¿para que?, ¿de quen?, ¿que progreso trae a cidade?, ¿cartos tan só?, ¿meses de subsistencia quizais?, ¿e logo?, ¿máis buques?, ¿máis guerras?, ¿máis mortes?, ¿máis manifestacións para novas carga de traballo? Máis contaminación para a ría? E o progreso? Onde está?

Considero vital afastar a regasificadora do núcleo de poboación, que regasifiquen fóra, no porto exterior, tal e como ofrecía o proxecto inicial antes da suposta ou presunta cadea de corrupcións que levaron a aloxala no mesmo medio da ría ferrolá. O demais son escusas hipócritas de xente interesada. 

Ferrol debería esixir ao estado español a devolución dos territorios ocupados, máis dun 20 % do territorio total ferrolán. Ferrol debería solicitar a devolución de todas as instalacións militares ocupadas na cidade e tería un amplo abano de oportunidades para poder progresar de verdade. Ferrol ten secuestradas as súas fiestras ao mar, o pobo ferrolá debería esixir a súa devolución e non prestarse ao xogo do propio estado que tenta facer negocio coas propiedades en desuso, non as devolve se os ferroláns non soltan cartos, cando aquelas propiedades foran requisadas no seu momento. A nosa terra asoballada, maltratada, sempre utilizada para o ben do poder centralista e para o mal dos seus habitantes. 

Considero vital o funcionamento óptimo das depuradoras na ría, a posta en marcha de viveiros de mariscos, a restrición da circulación de buques de gran tonelaxe, a creación de cooperativas e plataformas cidadás para organizar a repartición e a explotación das moitas zonas marisqueiras que podería xerar a ría unha vez depurada na súa totalidade. Imaxino un bo   progreso, un progreso san e acorde co medio no que vivimos, sen perturbalo innecesariamente coa escusa de que non hai outra maneira de progresar. Temos unha ría preciosa que ben coidada e organizada podería chegar a ser “aquel verxel” de recursos para todos os habitantes de Ferrolterra.


Porén, de aquí a dez anos, se isto non cambia, imaxino que o marisco desaparecerá da nosa ría; que as manifestacións continuarán nas rúas para esixir carga de traballo, que os buques militares seguiran circulando polo Sinus Artabrorum, que gaseiros inmensos frecuentarán a nosa ría coa ameza que supón para a cidade. Imaxino que a ría ferrolá ficará cada vez máis perturbada. Supoño que ninguén antes imaxinou que, un día calquera, un descomunal buque estrutura, ía partir pola metade a ponte das Pías, pero sucedeu. A prensa ferrolá gabou recentemente a entrada, cara á regasificadora, do buque de maior eslora que entrou na nosa ría. Sigan gabando señores, sigan xogando, que igual un mal día toca, e vós, seredes cómplices dos culpables. 

O caso é que os hipócritas non queren ver, sempre son os abandeirados da razón, e coa bandeira da razón hipócrita o progreso verdadeiro nunca chegará a Ferrol.

Escrito de opinión creado por © Xurxo M. Gago Chao


Teñen as letras galegas
un mago moi feiticeiro
o eruditas da nosa lingua
Don Álvaro Cunqueiro.
Tan mago, tan enxebre
un home tan galego,
un druída meigo e vello
que enfeitizou de fantasía
ás xentes de Mondoñedo,
logo enfeitizou Galicia
e despois ao mundo enteiro.
O bardo das mil primaveras 
creador enfeitizado
pola maxia que lle chega,
o ulises do antigo reino
 grastrónomo das boas receitas.
Poeta do reverdecemento celta,
mago dos versos,
mestre das prosas,
poeta do si e do non,
vello Sinbad na súa terra.

Poema creado por Xurxo M. Gago Chao



Demos, bruxas e diaños,
monstros e maléficas figuras,
banqueiros e personaxes estraños,
no Entroido das caricaturas.

Fadas, elfos, ananos,
liberais monxas e curas,
disfraces dos seres humanos
experiencias e aventuras.

Disfraces de franciscanos,
loucos con armaduras,
caros disfraces venecianos
sardiñas nas sepulturas.

Xuíces, ministros, decanos,
coches con estruturas,
libertinos e puritanos,
corruptos, sobres e facturas.

Disfraces de tolos tiranos,
políticos e nomenclaturas,
rudos mafiosos urbanos
cancións, retrancas, literaturas.

Tradicións de todos os anos
rirse das malas venturas,
surrealismos metropolitanos
bromas, risos e travesuras.

Cigarróns, formigas e fulanos,
peliqueiros, felos, tinturas,
damas e xenerais veteranos,
mecos, galáns, látego e quenturas.

Pantallas, charrúas, partisanos
vergalleiros e troteiros, picaduras,
murrieiros, mandamitos galanos
falcatruadas de cores e mesturas.

Caldo, cocido, sabores marianos
lacón, chourizos, xantares, farturas
torradas e filloas, doces galicianos
tradicional goce de boas tomaduras.

Poesía Creada por © Xurxo M. Gago Chao




Sermos avatares duais,
temos vida na terra
e vida nas redes sociais.
Sermos reais, sermos dixitais.
Sermos dubitativos, quizais.
Sermos perfís en palabras.
Sermos imaxes retocadas.
Sermos listaxes.
Sermos persoas etiquetadas.
Sermos feitos, sermos lembranzas.
Sermos o que facermos
nas nosas rutinas diarias.


 Poesía creada por Xurxo M. Gago Chao



Un esquío escalador,
unha lebre a toda présa,
un lobo cazador,
un xabarín coa súa peza.
Un raposo nas silveiras,
un coello entre a maleza,
un corzo cruzando leiras,
ourizo cacho entre herba espesa.
Fauna dos bosques da terra,
veciños da terra galega,
aos poboadores do bosque
ninguén os goberna.

Poesía creada por Xurxo M. Gago Chao


Pasei preto dun río
enchido pola chuvia
e observei o seu caudal
e a súa abráiante furia.
Escoitei os fortes sons
das augas e das burbullas,
seguín as correntes súas.
Atopei pequenas fervenzas,
pequenos desniveis,
desniveis de distintas alturas,
un fervedoiro perfecto
creado pola natura.
O ambiente repousado
de manifesta humidade
calou aos meus osos
e tiven que resgardarme,
chegaba a noite
xa se vía a lúa.


Poesía Creada por Xurxo M. Gago Chao


Arco das novas,
arco das lúas,
arco dos sentimentos.
Arco da vella,
arco do trono,
arco do ceo.
Arco coloreado
sete cores do espectro.
Pingas de chuvia;
raiolas solares,
do pincel ao reflexo,
ingredientes dabondo
para un novo lenzo.
Arco de cores
nomes diversos.
Arco de lendas
augurios nos tempos.

Poesía creada por Xurxo M. Gago Chao


Cheiros pestilentes
petroquímicas din ser inocentes,
gases nocivos para o ambiente
vertidos de gasóleo e aceites.
Fumes tóxicos nas cidades,
aires nas sucias costas que repelen,
¿os humanos e as súas necesidades?

Non ten dono a natureza
e é a esencia da realidade
o aluguer da humanidade
aínda que non o pareza.

Poema creado por Xurxo M. Gago Chao


Temos indignación.
Temos nexo de unión,
pero non temos conxunción.
Temos oportunidades,
pero perdemos as ocasións.
Temos propostas,
pero vense poucas intencións.
Temos queixas,
pero non chegan as solucións.
Temos esperanzas
pero poucas ilusións
de ver como o mundo avanza
sen as temidas recesións.

Poesía creada por Xurxo M. Gago Chao


Curandeiras peregrinacións.
Milagres de Amil.
Milagres de Caión.
Santos do porvir.
Virxes en procesión.
Doenzas do espírito.
Ánimas liberadas.
Meigallos malditos.
Vidas ameigadas.
Veas de corpos enteiros.
Párrocos curandeiros.
Almas purificadas.
Sortilexios divinizados.
Camiñares que fan chagas.
Camiñares axeonllados.
Crenzas galegas herdadas.

Poema creado por Xurxo M. Gago Chao


Duque, Duquesa,
Marqués, Marquesa,
Conde, Condesa,
Barón, Baronesa.
Castelos herdados,
señoritas de fresa.
Señoritos domingueiros,
glamour de merda.
Cartos herdados,
donos de terras,
terras, terras, terras.
Espolios arrexuntados
ladroa nobreza.
A historia en pedra
é da xente da terra,
nosas son as pedras,
pedras, pedras, pedras. 

Poema creado por Xurxo M. Gago Chao


Vaia sol sucedáneo,
vaia calor estraño
o que estamos a sufrir,
resístese a chuvia a saír.
Baléiranse os ríos,
sécanse os encoros,
saen brétemas espesas
que moi cedo cubren todo.
O frío que vai pola mañá,
e que ben do norte,
pasa a ser calor ben forte tralo serán.
Vaia estraño outono que vai!
A caprichosa natureza
o que a ela lle apeteza fai.

Poema creado por Xurxo M. Gago Chao


Palabras herdadas,
costumes pagáns,
topónimos antigos
en terra singular.

Cantan os cantigueiros
de mortos ou de vivos,
unha cántiga, un cantar.
Unha cántiga, un xograr.

Cántiga palabra celta,
unha copla trobadoresca.
Cántiga de amor,
cántiga de arrolo,
cántiga da terra.
Cántiga de escarnio,
cántiga de amigo,
versos ó canto
 dun modo satírico.

Cántiga, cántiga, cántiga.
Cántiga, cántiga, cántiga
Cántiga galega.


Poesía creada por Xurxo M. Gago Chao


A nosa raíña poeta
de forzas xa ía esgotada,
a censura a perseguía
e o illamento atrapaba
á poeta Rosalía.

Cando o seu corazón falaba
sempre en galego o facía,
cando con puñais a atacaban
ela coas letras respondía.

Ela de pesimismo sufría
e choraba noite e día
ata na súa poesía.

Non choraba polas súas dores
senón polos da súa terra,
polos ataques a antiga lingua
da mesma xente galega.

Poesía creada por Xurxo M. Gago Chao




Houbo unha xunta
 superior do reino de Galicia
e unha primeira xeración
 de loitadores galeguistas.

Houbo bravos batallóns
que loitaron pola terra
e pola represión sufrida
sempre represión galega
polos ditadores e fascistas.

Houbo sublevacións,
sufrimento e morte,
para facer de Galicia
unha colonia da corte.

Houbo mártires galegos,
os mártires de Carral,
e outros que non sabemos
que morreran por loitar.

Houbo mártires da liberdade
na nosa terra asoballada
que antes de finar botaron
unha libre e enxebre aturuxada.

Poesía creada por Xurxo M. Gago Chao


Teño un imposto hardware
pero o meu software é galego.

Teño a interface na terra
e son servidor de quen quero.

Estou proxy a natureza.

Uso a wlan liberdade
e o módem sen diferenza.

O meu ancho de banda
é a memoria,
miña database é a historia
para que nada se me esqueza.

Teño moito html programado
e moitos javascripts
que fan que funcione así.

Xa eliminei o moito malware
e o moito virus infectado
dos que infectan porque si,
o moito spyware
e o moito adware
que nin viven nin deixan vivir.

Poesía creada por Xurxo M. Gago Chao


Caladiño escoitando o ruído
eu senteime ao carón dunha pedra
poñendo atención aos sentidos
que produce escoitar a fervenza.

E mentres a auga ruxía,
mentres ca min me orballaba,
oíanse a algúns paxariños
cunha melodía entoada.

A natureza dicía,
e eu a ela a escoitaba,
e inda que pouco entendía
cada vez máis me relaxaba.

Dez minutos recargan as pilas,
dez minutos tranquilizan a alma,
dez minutos na natureza
apórtanlle ao espírito a calma.

Poesía creada por Xurxo M. Gago Chao




O Mabon vai provindo
 de froitos á terra.

Xa caen os arumes
 e as piñas dos piñeiros,
as belotas das sobreiras,
dos carballos e das abeleiras,
tamén castañas dos castiñeiros.

Isto parece unha feira!

Neste outono ben chegado
vese xa o ceo nubrado
e á pouco vai a orballar.

Van as follas cara o chan
e terminaranse de secar.

Follas que descomporanse
para seren nutricionais
na xerminación de novas árbores
que moi cedo han de xerminar.

Cousas da vida e o seu ciclo vital.

Poesía creada por Xurxo M. Gago Chao


Vou a esburgar os ourizos,
castañas vou recoller,
comereinas asadas,
mañá heinas de cocer.
Que ricas son as castañas!
Carbohidrato, ferro e potasio,
fósforo, sodio e calcio,
proteína e auga,
fibra, magnesio e cobre,
un froito moi nobre
que reverdece as entrañas.

Poesía creada por Xurxo M. Gago Chao

inicio seguinte
Hai motivos … Unha boa razón fonda e sentida, algo que che pete, ¿que máis dá?, algo que che anime o día, un desexo, un paseo ou un cantar. Unha boa razón fonda e sentida, algo que che pete, ¿que máis dá?, algo que che dea alegría, unha boa melodía, un verso ou un xantar. Unha boa razón fonda e sentida, algo que che pete, ¿que máis dá?, algo que che dea enerxía, lembrar, reflexionar ou meditar, algo que te axudaría inda con chagas a camiñar, algo da túa porfía, dicirlle a vida: - Éche o que hai! Poema de Xurxo M. Gago Chao
tintero

© XURXO M. GAGO CHAO

O Nemetum do Galaicum



logoweb