Os sons dunha fervenza,
os xiros dunha buxaina,
o son da natureza
ou o son dunha gaita.

O mar e a súa pureza,
a luz doce dunha luada,
o bosque e a súa riqueza
ou a noite estrelada.

O río coa súa nobreza,
o amor dunha bágoa,
o espesor da maleza
ou a dureza dunha táboa.

O brillo dunha limpeza,
a palabra romántica,
a flor e súa beleza,
a rima consonántica.
A vida coa simpleza,
a simpleza nostálxica,
a vida sendo proeza,
a vida sempre máxica.

  © Poesía creada por Xurxo M. Gago Chao


Dúas almas 
fuxiron nas tebras da noite
do estoupido xerado
polo vapor incandescente
dun buque desleixado, enferruxado,
de feble saúde, queixoso e vello,
sen a atención sanitaria precisa
e con escasos apoios paliativos;
dúas almas xoves,
xa sen vida corpórea,
fuxiron vítimas do ferro desgastado
e das gretas,
suntuosamente incompresíbeis
dun sistema tubular deteriorado
sentenciado coma culpable imaxinario.

Hai quen non escoita as mensaxes queixosas de alerta!

Nas tebras dunha noite de decembro
tremeron as augas da ría ferrolá,
tremeron as vidas,
tremeu o vento
e fuxiu coa chuvia
unha parte da dignidade humana.
O forte estrondo do buque
anunciou a chegada da propia morte,
e a luz partiu cara ao ceo
e a cheminea vomitou vapor e dor.

Hai quen non escoita as mensaxes queixosas de alerta!

A vida amosa con feitos fidedignos,
e con aquelas sentencias inxustas,
que a impunidade ás veces gaña,
ficando a verdade deturpada,
ficando a sensación de xustiza imperfecta
e o terríbel convencemento
de que sermos febles vermes
expostos e medorentos
para sermos esmagados
polas solas dos grosos zapatos
dos necios poderes fácticos
que azoutan as nosas vidas.

Hai que estar alerta tras as queixosas mensaxes da vida!



 © Poesía creada por Xurxo M. Gago Chao



Podes levantarte, ¡adiante!
O caso é querer
Sabendo que che pertence
Innata forza do querer
Ti gobernas o teu impulso
Incitándoo sempre a crecer
Vivificando a túa afouteza
Iniciando o camiño de poder
Deixando as tristes pegadas
Avanzando na reconquista da túa fe
Dulcificándote
Entendendo que ti es quen es


 © Poesía creada por Xurxo M. Gago Chao


Unha Xornada Bretemosa
© Relato creado por Xurxo M. Gago Chao
 
O patrón espertou antes de que o canón dos militares anunciase a hora do orto. No albor dunha mañá neboenta, Jorge Chao, dispúxose a preparar os aparellos necesarios para saír a probar o motor da nova embarcación que construíra, O Brisa.

Vivía nunha fermosa, pero vella, casa de pedra, a menos de dez metros das augas da ría do Baño, tamén chamado Esteiro. A pequena praia d'A Redonda de abaixo, no concello de Mugardos, era o lugar de onde partían todas as embarcacións construídas polo patrón, todo un bo carpinteiro de ribeira. Jorge Chao era mecánico naval retirado da antiga empresa nacional Bazán. Tiña moita experiencia e sapiencia profesional, moitos dos pescadores do lugar acudían xunto a el cando precisaban algún tipo de arranxo nas súas embarcacións. Era un home bo e xeneroso, de moi estupendo trato, moi correcto e educado. Todo un exemplo de persoa.

Dende a ventá da súa casa podía ver e presenciar perfectamente a entrada e saída de barcos na ría de Ferrol. Tiña boa conta deles, tanto dos barcos militares como dos barcos que transportaban carbón, madeira ou outro tipo de mercadorías dirixidas ao peirao ferrolá. Tiña a experiencia necesaria para navegar toda a ría. Era coñecedor de todos os recunchos e abrigos que ofrece o Golfo  Ártabro, o Sinus Artabrorum.

Naqueles temperás albores do día saíu a navegar. Saíu debagariño, escoitando o son do motor, tentando descubrir nel calquera tipo de anomalía mecánica. A experiencia dá para moito. O día antollábase bretemoso; unha espesa néboa asolagaba toda a paisaxe ferrolá, cubríndoa enteira, coma se fose unha inmensa nube de azucre. Pero, ao patrón, nada diso lle ía impedir cumprir coa tarefa que se propuxera aquela mañá, a posta a punto do Brisa.

O silencio da ría era profanado por pequenas embarcacións coma a do patrón, algunhas delas saían á faena, outras realizaban o tránsito cara ao interior do peirao ferrolán e outras facían o tránsito cara ás diferentes localidades da contorna. O son do gruar das gaivotas era a música que os acompañaba. O patrón ficaba contento, pois xa chegara á conclusión de que o motor estaba en perfectas condicións de funcionamento, todo lle ía moi ben. Deleitouse na navegación coa prudencia que lle caracterizaba e dirixiuse cara á saída da ría para probar a embarcación na ría de Ares.

Virou o leme e dispúxose a pasar entre o castelo da Palma e a Fortaleza de San Filipe, saíndo da enseada do Baño. Pero xusto, nese momento, unha inmensa sombra cubriu toda a contorna. O vello patrón, sorprendido, logrou escoitar o forte e grave estrondo que proviña dun xigantesco buque que entraba na ría ferrolá. A modo que reaccionou, puido virar o leme a tempo para non chocar contra a grande mole do buque, un grandioso barco militar que lentamente foi ocupando a estreita pasaxe entre os castelos.


Jorge Chao, non puido facer outra cousa que realizar unha acción paralizante do motor e virar cara as rochas, para evitar arremeter contra O Dédalo, o antigo portaavións da Armada Española. Esperou un bo anaco de tempo co medo no corpo, esperando a que pasase aquela impresionante mole de ferro flotante.

Tivo que soportar as axitadas augas, pois as ondas xeradas polo portaavións estiveron a piques de facelo envorcar. Mais ao final, todo foi ben. Puido observar con tranquilidade a grandiosidade daquela xigantesca embarcación. Porén, co medo metido no corpo, xirou o temón e transitou lentamente cara a enseada d’A Redonda, para dar por finalizada a aventura daquela mañá e recapitular sobre o sucedido.

Por mor de estar atento ao son do motor do Brisa, acompañado pola visión bretemosa daquela mañá, incorreu nun despiste que case o fai colidir contra o mesmo buque insignia da Armada Española. Dende aquela; tomou boa conta, e se antes xa era precavido, redobrou a súa prudencia á hora de saír ao mar nos días bretemosos.

Enseada do Baño, A Redonda [Mugardos, A Coruña]

Unha curiosa experiencia que tempo máis tarde puido contarlle aos seus netos agasallándoos cunha evocadora reminiscencia do seu pasado.

O Brisa navegou moitos anos as augas da ría ferrolá, e o patrón, o carpinteiro de ribeira Jorge Chao, continuou a traballar e a construír novas embarcacións, cada unha delas coa súa propia historia.

As augas salgadas da nosa ría están impregnadas de multitude de vivencias que foron, e serán, espalladas polas vellas memorias.


© Relato creado por Xurxo M. Gago Chao



















Paseo do Peirao [Concello de Mugardos, A Coruña]
Fotografías realizadas por © Xurxo M. Gago Chao
Nikon D3100

Hai cerebros humanos pervertidos
neuronas trastornadas sen razón
escuros espíritos corrompidos,
almas podres, inútil corazón.

Necio exército, incautos foraxidos
son o estandarte da mala intención
asasinos dos nosos bosques vivos,
árbores, bechos e vexetación.

Van queimando a terra os envilecidos
os monicreques da especulación,
humanos de karmas ensombrecidos
membros do club da premeditación.

Perderán fácticos homes manidos,
parvas mentes, cerebros de cartón,
imbéciles mercenarios bandidos,
os xornaleiros de desolación.

Gañará a vida, brotes rexurdidos
reverdecerá ante negro carbón
disiparanse os fumes combatidos
haberá esencia tras a destrución.
© Poesía creada por Xurxo M. Gago Chao 

Fotografía de: Daniel Espinosa


Vender como progreso a gran industria no medio dunha ría poboada é hipocrisía. Querer gabar a historia dunha cidade porque durante centos de anos fose utilizada para a construción naval, é hipocrisía. Non querer ver outras vías de progreso que non sexa a construción naval, é hipocrisía. Querer manter unha regasificadora nunha ría, poñendo en perigo a un amplo núcleo de poboación ao seu redor, poñendo de escusa a perda de sesenta e cinco postos de traballo contra un núcleo de poboación de máis de oitenta mil persoas, é hipocrisía. E niso estamos, rodeados de hipocrisía. 

Hoxe en día os hipócritas afirman que é progreso facer barcos de guerra nos estaleiros ferroláns, venden como progreso e carga de traballo unha encarga de barcos para Arabia, por exemplo. [Modo retranca ON: un país exemplar, que ten cartos, que vai utilizar eses buques para manter a paz no mundo. Modo Retranca OFF.] Os hipócritas venden como progreso horas de traballo e soldos para moitos obreiros poñendo por diante isto a calquera circunstancia negativa que afecte á sociedade, hipocritamente o importante é a carga de traballo e non para quen se traballe, nin de onde veñan os cartos. Iso chámase egoísmo, egoísmo hipócrita. 

Os hipócritas non dan pé a outras alternativas para o futuro ferrolán, facer buques e buques, buques militares, especialidade da empresa. Buques dos que lanzan mísiles e matan xente, xente que comeza a morrer e a ter data de caducidade dende o primeiro momento no que se entregan. Buques e cartos; cartos e buques, buques, cartos e carga de traballo, buques, cartos, carga de traballo, xogos de guerra, mortes, todo igual a hipocrisía.

Os hipócritas venden como progreso estaleiros para a construción de buques de guerra na nosa ría ferrolá; no Sinus Artabrorum, no golfo ártabro, un lugar con vestixios do progreso de antano como a desleixada Vila de Noville. En Noville, na ría ferrolá, durante os séculos III e IV houbera progreso. Houbo progreso na ría ferrolá moitísimo antes dos impostos estaleiros dos reis españois, quen secuestraron a nosa ría para o comezo das súas guerras imperialistas séculos despois. A ría ferrolá era un verxel moito antes de que esta acollese aos estaleiros reais, a ría ferrolá era unha ría naturalmente depurada, un viveiro de marisco e peixe, un paraíso para os habitantes que poboaban os seus redores. Antes da chegada dos impostos estaleiros imaxino Ferrol como unha pequena aldea dependente de si mesma e chea de recursos aos que recorrer en caso de necesidade. Imaxino unhas augas limpas e libres de metais pesados e de plásticos. Imaxino á xente do lugar saíndo ao mar en pequenas embarcacións improvisadas de madeira, imaxino tráfico de pequenas embarcacións cruzando de banda a banda a ría. Toda aquela abundancia; todo aquela tranquilidade de vila pequena, comezou a minguar no momento da chegada dos ilustres iluminados do centro da península ibérica, tan doutos e intelixentes eles, tan inxenuas as xentes ferrolás da época, por prestárense a seren usadas como man de obra barata. Hoxe en día continua a ser así. Segundo afirman algúns interesados historiadores, os habitantes da zona deberan dar as grazas de que a ría ferrolá fose elixida como base naval e como berce dos buques da armada española. [Modo retranca ON]: Quizais deberiamos darlle as grazas a aqueles reis, nobres e militares  iluminados por contribuír, permitir e consolidar, a contaminación durante tantos anos e séculos da nosa ría ferrolá. Quizais deberiamos darlles as grazas por non permitir outro progreso que a creación de buques para guerras coa escusa da defensa da patria. Quizais deberiamos darlles as grazas, por exemplo, ¿por matar xente outrora en nome de España con buques feitos en Ferrol?, ¿por ser Ferrol unha base naval da OTAN co perigo colateral que pode supoñer para a cidade en caso de conflito?, ¿por depender de Madrid a clase obreira ferrolá? Deberiamos dar as grazas por non poder aproveitar todos os recursos que ofrece unha ría limpa, depurada, libre de vertidos e metais pesados? Quizais, todos os ferroláns e as ferrolás, deberiamos darlle as grazas a esta xente imperialista por facer da nosa cidade o berce de onde partiron moitos buques para dar morte a xente inocente. Quizais, tamén, deberiamos darlle as grazas por encher de metais pesados as nosas augas durante séculos e por botar millóns de vertidos ás augas da nosa ría, por contaminar as nosas augas e ás especies que nelas viven. Quizais, tamén, deberiamos darlle as grazas por contaminar o marisco e o peixe da nosa ría e darlles as grazas por toda aquela persoa que enferma co tempo por consumir produtos contaminados da ría ferrolá. Quizais deberiamos darlles as grazas a todos aqueles que con moitos enredos presuntamente corruptos conseguiron instalar unha regasificadora no medio da nosa ría e por proporcionar emprego a máis de sesenta persoas e poñer en certo e razoable perigo a outras oitenta mil. Quizais deberiamos dar as grazas a todos os buques militares que pasaron pola ría de Ferrol e a todos os que a ría ten coma inquilinos na base naval ferrolá, quizais deberiamos darlles as grazas a todos eles por verter merda ao mar da nosa ría durante moitísimo tempo; quizais, tamén, deberiamos dar as grazas aos militares que se cren donos dela en todos os sentidos. Quizais deberiamos darlle as grazas a todas as autoridades que mostran desleixo cara a depuración da ría e cara a un verdadeiro control de vertidos na mesma. Quizais deberiamos comer merda que está máis fresca! [Modo retranca OFF].



Considero de vital importancia para o futuro de Ferrol a finalización da construción naval de buques de guerra na ría, deberíase abrir á empresa nacional cara ao progreso da produción e da innovación limpa, camiñar cara a autosuficiencia enerxética do planeta, procurando novos mercados e novas producións innovadoras que permitan aumentar o emprego entre os habitantes de Ferrol. O caso é querer, o caso é que Ferrol queira e decida por si mesma, sen deixar que decidan os dos uniformes, os do centro, os dos xogos de guerra, os que teñen secuestrada a nosa ría para que non progrese. E o caso é que esperten os peóns que non queren ver outra alternativa que a de facer os buques de guerra que lles mandan sen mollarse a esixir novas alternativas, outras cargas de traballo. Cargas de traballo si, pero, ¿que carga?, ¿para que?, ¿de quen?, ¿que progreso trae a cidade?, ¿cartos tan só?, ¿meses de subsistencia quizais?, ¿e logo?, ¿máis buques?, ¿máis guerras?, ¿máis mortes?, ¿máis manifestacións para novas carga de traballo? Máis contaminación para a ría? E o progreso? Onde está?

Considero vital afastar a regasificadora do núcleo de poboación, que regasifiquen fóra, no porto exterior, tal e como ofrecía o proxecto inicial antes da suposta ou presunta cadea de corrupcións que levaron a aloxala no mesmo medio da ría ferrolá. O demais son escusas hipócritas de xente interesada. 

Ferrol debería esixir ao estado español a devolución dos territorios ocupados, máis dun 20 % do territorio total ferrolán. Ferrol debería solicitar a devolución de todas as instalacións militares ocupadas na cidade e tería un amplo abano de oportunidades para poder progresar de verdade. Ferrol ten secuestradas as súas fiestras ao mar, o pobo ferrolá debería esixir a súa devolución e non prestarse ao xogo do propio estado que tenta facer negocio coas propiedades en desuso, non as devolve se os ferroláns non soltan cartos, cando aquelas propiedades foran requisadas no seu momento. A nosa terra asoballada, maltratada, sempre utilizada para o ben do poder centralista e para o mal dos seus habitantes. 

Considero vital o funcionamento óptimo das depuradoras na ría, a posta en marcha de viveiros de mariscos, a restrición da circulación de buques de gran tonelaxe, a creación de cooperativas e plataformas cidadás para organizar a repartición e a explotación das moitas zonas marisqueiras que podería xerar a ría unha vez depurada na súa totalidade. Imaxino un bo   progreso, un progreso san e acorde co medio no que vivimos, sen perturbalo innecesariamente coa escusa de que non hai outra maneira de progresar. Temos unha ría preciosa que ben coidada e organizada podería chegar a ser “aquel verxel” de recursos para todos os habitantes de Ferrolterra.


Porén, de aquí a dez anos, se isto non cambia, imaxino que o marisco desaparecerá da nosa ría; que as manifestacións continuarán nas rúas para esixir carga de traballo, que os buques militares seguiran circulando polo Sinus Artabrorum, que gaseiros inmensos frecuentarán a nosa ría coa ameza que supón para a cidade. Imaxino que a ría ferrolá ficará cada vez máis perturbada. Supoño que ninguén antes imaxinou que, un día calquera, un descomunal buque estrutura, ía partir pola metade a ponte das Pías, pero sucedeu. A prensa ferrolá gabou recentemente a entrada, cara á regasificadora, do buque de maior eslora que entrou na nosa ría. Sigan gabando señores, sigan xogando, que igual un mal día toca, e vós, seredes cómplices dos culpables. 

O caso é que os hipócritas non queren ver, sempre son os abandeirados da razón, e coa bandeira da razón hipócrita o progreso verdadeiro nunca chegará a Ferrol.

Escrito de opinión creado por © Xurxo M. Gago Chao
































Monumento ao Camiñante Descoñecido
Parroquia de Barallobre, Concello de Fene. [A Coruña]
Fotografías realizadas por © Xurxo M. Gago Chao
Nikon D3100

====================================

O Camiñante Descoñecido

O primeiro de xullo de 1934 festexouse por todo o alto en Barallobre. Inaugurouse naquel dia o Monumento ao Camiñante Descoñecido.

Don Ramón Otero Pedraio participou naquel acto. A súa ubicación orixinal estaba ao pé da estación do ferrocarril. Alí, nun campo de fútbol celebrouse toda a festa. Viñeran os exploradores de Ferrol que durmiran xa a noite anterior en Barallobre. Achegáronse 4 autobuses da Coruña cunha expedición ao fronte da que figuraba o presidente de Amantes do Campo, Manuel Insua. O Monumento ao Camiñante Descoñecido trasladouse en maio de 1984 para a súa ubicación actual, co obxectivo de permitir a eliminación do paso a nivel da via do tren. Naquel momento engadíronselle uns bancos adicados a Castelao, Vilar Ponte e Pérez Parallé; posteriormente se lle adicou outro banco a Bieito Cupeiro.

O "Monumento ao Camiñante Descoñecido", Barallobre, na súa antiga ubicación, preto da Estación do tren. A fotografía é do ano 1934, pouco despois da súa inauguración e foi restaurada.



Máis Información/Fontes:

anterior inicio seguinte
logoweb